English
Generally, what needs to be abandoned and what needs to be practiced are mostly the same as those of a bhikṣu. However, all of these become concordant offenses in the case of a śrāmaṇera. Therefore, when confessing, it does not depend on the object of confession; it is purified by restraining the mind. As stated in the Root Vinaya, "For what is concordant, it is by the mind." Having said that, on top of the thirteen faultless ones, adding the six of "staying for a month, accumulating possessions, leaving the monastery, not speaking, changing one's intention, sleeping without completion," it is considered to be nineteen. Also, abandoning the changed intention, leaving the work position without speaking, a śrāmaṇera does not need to guard the remaining time of the night, but like a householder needs to guard half of it. Therefore, Tibet divides the faultless into eighteen and a half. Furthermore, abandoning the signs of a householder, taking the signs of a renunciate, and not despising the abbot, these three are not bound by the vows of ordination, but are the actual abandonment and practice of merely taking the intermediate renunciate status. If one does not guard in this way, even if one makes a firm resolution and takes the signs of a householder for just one day, it is said to be a cause for abandoning. As stated in the Abhidharmakośa, "The action of taking intermediate power, cuts off from meaning and life." These three faults of a śrāmaṇera become concordant offenses. Similarly, what is said in the Three Hundred Verses also needs to be guarded as concordant. A bhikṣuṇī is an advancement on top of that. Regarding the twelve abandonments such as touching, with antidotes and female afflictions, one examines whether one can endure for two years, etc. Among them, a bhikṣuṇī is one who, on top of obtaining the ten precepts of a śrāmaṇerikā, takes the bhikṣuṇī vows. This also requires examining one's own experience beforehand for two years with female afflictions to see if one can endure. Among them, one's own special abandonment and practice, the twelve abandonments, are the six root dharmas and the six concordant dharmas. The first is: In the Sayings of Sakya, it is said, "Do not walk alone on the road, do not swim across the river, do not touch a man, do not sit together with him, do not conceal faults, do not act as a matchmaker, these six root dharmas are what is said to a bhikṣuṇī." The second is, in the same text, "Accepting sālesara, shaving the hair of the secret place, digging the earth, etc.
Tibetan
། །རྩྭ་སྔོན་ལ་སོགས་གཅོད་པ་དང༌། །བྱིན་ལེན་མ་བྱས་ཟ་བ་དང༌། །གསོག་འཇོག་བྱས་པ་ཟ་བ་ལས། །ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་དེ་བཞིན་གཞན། །རྗེས་མཐུན་དྲུག་ནི་ཆོས་སུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཕྱོགས་ མཐུན་བསྡམ་བྱ་ནི། ཉེས་མེད་བདུན་མ་གཏོགས་པ་དགེ་སློང་མ་དང་བསླབ་གཞི་མཐུན་པའོ། །ཉེས་མེད་བདུན་ནི། འཆང་དང་འབྲལ་དང་མེ་རེག་དང༌། །བླངས་པ་ཟ་དང་ས་པོན་འཇིག །རྩྭ་སྔོན་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ། །མི་གཙང་འདོར་དང་ཤིང་ལ་འཛེག །ཅེས་སོ། །དགེ་སློང་རྩ་བའི་ཕམ་པ་བཞི་དག་དང༌། །ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ཕམ་ལྟུང་སུམ་ཅུ་དང༌། །ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་དགུ་བཅུ་ཐམ་པ་དང༌། །སོར་བཤགས་སྡེ་བཞི་ཉེས་བྱས་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས། །ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་དང༌། །ཞེས་བསླབ་པའི་གནས་ཉིས་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པས་བསྡུས་བ་ལས། །དང་པོ་སྡོམ་པའི་རྩ་བ་ཕམ་པ་བཞི་པོ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གིས་སྤྱད་ནས་སྐད་ཅིག་མའི་ཡུན་དུ་བཅབས་ཀྱང་སྡོམ་པ་ལྷག་མ་མེད་པར་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ལྗོན་ཤིང་གི་རྩ་བ་བཅད་ན་ཡན་ལག་རྣམས་བླ་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་མཐུ་མེད་པར་བཅོམ་པས་ན་ཕམ་པའམ། ལྟུང་བ་འདིས་ཕས་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་སྤྱོད་པས་ན་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་འདུལ་བ་གླེང་གཞིས་འཆད་པ་ཡིན་པས། སྟོན་པ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ལོ་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་ཡུལ་སྤོང་བྱེད་དུ། གང་ཟག་དགེ་སློང་བཟང་སྦྱིན་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དབང་ དུ་གྱུར་ནས་སྔན་ཆད་ཀྱི་ཁྱིམ་ཐབས་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤྱད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་པ་འདི་མཛད་དོ། །མི་ཚངས་སྤྱོད་དེ་ལའང་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་བཞི་ཚང་བ་ལས་ཕམ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་ནི། བརྟེན་བྱ་ཡུལ་འཁྲིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བའི་རོ་མྱང་ནུས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི །དེ་ཉིད་ཚང་ཞིང་ཆ་ཀུན་ནས་བཟུང་བར་འོས་པ་དེའི་མཚན་ནམ། གཤང་ལམ་མམ། ཁའི་སྒོ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་བར། བསམ་པ་ངོ་ཚ་དང་འཇིགས་སྐྲག་མེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ལ་ཆགས་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལས་ཀུན་སློང་རེག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་འདོད་ཀྱི། སྦྱོར་བ་བརྟེན་བྱ་གང་ཡིན་པ་ལ་རྟེན་བྱེད་དབང་པོ་ནད་མེད་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་སྩལ་ཤིང་དྲུད་པས། མཐར་ཐུག་ལམ་གསུམ་གྱི་མཚམས་ལས་འདས་ནས་སིམ་པ་ཐོབ་པ་སྟེ་ཡན་ལག་བཞི་པོ་ཚང་ན་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཕས་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཚངས་སྦྱོད་ལས་ཉམས་པའོ། །གཉིས་པ་མ་བྱིན་ལེ
Chinese
割青草等，未经给予而食用，食用储藏之物，如是之外称为舍弃。随顺六法视为正法。如是。顺同应守护者，除无罪七事外，与比丘尼学处相同。无罪七事为：持、离、火触及，取食、毁坏田地，有青草之处，弃不净物及攀树。如是。比丘根本堕罪四种，十三僧残，三十舍堕，九十单堕，四波罗提提舍尼，一百一十二恶作。二百五十三种。如是，由二百五十三条学处之数所摄。初、守护之根本四根本堕中，无论何者，具戒比丘行之，纵于一刹那间隐藏，亦将毫无剩余地断其律仪，此乃根本堕。譬如树木之根若断，则枝叶等亦不能向上生长。因不顺品以无力之对治摧伏之故，称为“堕”或“胜处堕”。此堕罪因行者于此而堕落胜处，故称为“胜处堕”。此乃由律藏事所说。导师成佛后十三年，于舍卫城时，因善施比丘为烦恼贪欲所胜，行往昔之俗家不净行，以此为缘而制定此戒。此不净行，亦须具足地、想、加行、究竟四支方成堕罪。地为所依处，即能享受由交合所生之乐之肢体。彼肢体圆满且一切支分皆应守护者，即其阴部、肛门或口三门中任何一处。想为无惭无愧、无有怖畏，且意识不乱，具足贪心，欲受触乐之动机。加行为于所依处，能依之根门无病且堪能，以手施为并摩擦。究竟为超过三道之界限而获得乐受，此四支圆满，则成不净行之胜处堕，即从梵行中退失。二、不与取
English
Cutting green grass, etc., eating without being given, eating stored items, and other such things are called abandonment. The six conforming practices are considered Dharma. Thus it is. Those who should be protected in accordance are those who share the same precepts as nuns, except for the seven faultless things. The seven faultless things are: holding, separating, touching fire, taking food, destroying fields, in places where there is green grass, discarding impurities, and climbing trees. Thus it is. The four root defeats of monks, thirteen sanghavasesa, thirty nissaggiya pacittiya, ninety pacittiya alone, four patidesaniya, one hundred and twelve dukkatas. Two hundred and fifty-three types. Thus, it is summarized by the definite number of two hundred and fifty-three training precepts. Firstly, among the four root defeats that are the root of vows, whichever one is practiced by a monk who possesses the vows, even if he conceals it for a moment, his vows will be cut off without remainder, this is a root defeat. For example, if the root of a tree is cut, the branches and leaves will not grow upwards. Because the opposing side defeats the antidote without power, it is called "defeat" or "defeat of the excellent place." This defeat is called "defeat of the excellent place" because the practitioner falls from the excellent place by this defeat. This is explained by the Vinaya Matters. Thirteen years after the Teacher attained enlightenment, in Shravasti, because the monk Zangjin was overcome by the defilement of desire and engaged in impure conduct with his former household, this precept was established based on this. This impure conduct also requires the completion of the four branches of ground, thought, action, and consummation to become a defeat. The ground is the limb that can enjoy the pleasure arising from sexual intercourse. That limb is complete and all parts should be protected, that is, any of the three doors of the genitals, anus, or mouth. The thought is without shame or fear, and the consciousness is not confused, possessing greed, with the motivation to experience the pleasure of touch. The action is that the root faculty that relies on the object is healthy and capable, giving and rubbing with the hand. The consummation is obtaining pleasure by exceeding the boundary of the three paths, if these four branches are complete, then it becomes the defeat of the excellent place of impure conduct, that is, falling from celibacy. Second, taking what is not given.
Tibetan
ན་གྱི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་དགེ་སློང་ནོར་ཅན་གྱིས་རང་གི་ཁང་པ་བརྩེག་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་དགྲའི་ཤིང་བརྐུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི། གཞན་གྱིས་བདག་ཏུ་བྱས་པའི་རྫས་རིན་ཐང་ཚང་བ་སྟེ། རིན་ཐང་གི་ཚད་ནི་ཀརྴ་པ་ཎའི་བཞི་ཆའོ། །འགྲོན་བུ་བསྲེགས་ཐལ་ནི་གོ་ལ་ དང་འདབ་མར་བསྡེབས་ནས་བཟའ་བར་བྱེད་པས་འགྲོན་བུ་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ་ལ་ཀ་ཀ་ནི་གཅིག །ཀ་ཀ་ནི་བཞི་ལ་མ་ཤ་ཀ་གཅིག་སྟེ་འགྲོན་བུ་བརྒྱད་ཅུ། མ་ཤ་ཀ་ཉི་ཤུ་ལ་ཀརྴ་པ་ཎ་གཅིག་སྟེ་འགྲོན་བུ་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་འོང༌། དེའི་བཞི་ཆ་ལ་འགྲོན་བུ་བཞི་བརྒྱ་ཐམ་པ་མ་ཤ་ཀའི་རིན་ཐང་གི་ཚད་དེ། སྤྱིར་རིན་ཐང་དུས་ཀྱིས་འགྱུར་འགྲོ་བས། སངས་རྒྱས་ཞལ་བཞུགས་པའི་དུས་མ་ཤ་ཀ་ཉི་ཤུ་ལ། ཀརྴ་པ་ཎ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱི་དུས་རིན་ཐང་ཆགས་ནས་མ་ཤ་ཀ་དྲུག་ཅུ་ལ་ཀརྴ་པ་ཎར་བརྩི་བ་ཡིན། འདིར་མདོ་རྩ་བ་ལས་འབྲིང་ཚད་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ལྗང་རྡོར་མངའ་བདག་རལ་པ་ཅན་གྱི་དུས་རྒྱ་གར་དང་བསྟུན་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་གསེར་ཐང་དུ་བརྩི་ན། མ་ཤ་ཀ་ལ་གསེར་སེ་བ་དོ། །དེ་ལྔ་ལ་ཀརྴ་པ་ཎའི་བཞི་ཆ་སྟེ་གསེར་སེ་བ་བཅུའམ། དེ་རི་བའི་ནས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདུལ་བ་ཀཱ་རི་ཀ་ལས། ཀརྴ་པ་ཎའི་བཞི་ཆ་བརྐུས། །དེ་བརྐུས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར། བསམ་པ་གཞན་གྱི་རྫས་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ། ཀུན་སློང་ཕ་རོལ་པོའི་ནོར་ལ་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་བརྐུ་བར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་གིས་བདག་གིར་བྱས་ཤིང༌། མཐར་ཐུག་རང་གིས་བརྐུས་པའམ། གཞན་ལ་བརྐུར་བཅུག་ཀྱང་རུང་ སྟེ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་རྫོགས་ཤིང་རང་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པའོ། །གསུམ་པ་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ཕམ་པ་ནི། གླེང་གཞི་ཡུལ་སྤོང་བྱེད་སྒྲོན་ཤིང་གི་ཚལ་དུ། བསམ་གཏན་པ་དྲུག་ཅུ་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ། ལུས་མི་གཙང་བས་ཡིད་ཕྱུང་ནས་དགེ་སྦྱོང་སྦེག་དེ་གསོད་དུ་བཅུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །གཞི་ནི་མིའམ་མིར་ཆགས་པ་རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་པའོ། །བསམ་པ་ནི་བསད་བྱ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ལ། ཀུན་སློང་ཞེ་སྡང་ངམ་དའི་ཆར་གཏོགས་པས་གསོད་སེམས་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང༌། སྦྱོར་བ་དུག་མཚོན་ནམ། དེ་ལ་འཆི་བའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་དེ་འཆིར་འཇུག་པའམ། གཞན་གསོད་དུ་འཇུག་པ་དང༌། གསོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ། མཐར་ཐུག་རང་གི་སྔོན་དུ་བསད་བྱའི་སྲོག་འགགས་པའོ། །དེའང་གཅིག་གིས་
Chinese
关于不与取的堕罪：起因是在王舍城（Rajagriha）比丘财贤为了建造自己的房屋，偷盗了未生怨王的木材而制定的。所依：他人所拥有的，价值完整的物品。价值的衡量标准是喀尔沙巴拿（Karshapana）的四分之一。烧成灰烬的海贝用于混合成球状或片状食用，二十个海贝等于一个卡卡尼（Kakani）。四个卡卡尼等于一个玛沙卡（Mashaka），也就是八十个海贝。二十个玛沙卡等于一个喀尔沙巴拿，也就是一千六百个海贝。它的四分之一，也就是四百个海贝，是玛沙卡的价值衡量标准。一般来说，价值会随着时间而变化。在佛陀住世的时候，二十个玛沙卡等于一个喀尔沙巴拿。但是，在教师释迦光（Shakya Od）的时代，价值下降，六十个玛沙卡才算一个喀尔沙巴拿。这里按照根本律经中，中等价值为五个玛沙卡来解释。那么，如果按照绿松石法王热巴巾（Ralpa Chan）时代，效仿印度确定的金价来计算，一个玛沙卡等于两朵金花。五个玛沙卡就是喀尔沙巴拿的四分之一，也就是十朵金花，或者相当于山里的青稞等。在《律经》中说：偷盗喀尔沙巴拿的四分之一，偷盗它，戒律就会破损。就像这样，想法是清楚地知道那是他人的物品，动机是贪恋他人的财物而想要偷盗，行为是通过身语占为己有，最终无论是自己偷盗，还是让别人去偷盗，都算是对所依境造成了损害，并且自己产生了获得的念头。第三个是杀生的堕罪：起因是在弃国园的尸林中，六十个禅定者修不净观，因为厌恶身体的不净，而让净居者杀死了斯贝格，因此而制定。所依是人或者已经成胎的人，并且与自己是不同的相续。想法是清楚地知道那是将被杀者，动机是嗔恨或者属于死的范畴，追求杀生的念头，行为是通过毒药、武器，或者对他说赞美死亡的话语而让他死去，或者让别人去杀，以及对杀戮表示随喜等等作为因缘，最终在自己之前，被杀者的生命断绝。其中，一个人
English
Regarding the defeat of taking what is not given: The origin is that in Rajagriha, the monk Norchen stole the wood of Ajatashatru in order to build his own house, and it was established because of this. The basis is: an object owned by another that is of complete value. The measure of value is one-fourth of a Karshapana. Ashes of burnt shells are mixed into balls or flakes and eaten, so twenty shells equal one Kakani. Four Kakani equal one Mashaka, which is eighty shells. Twenty Mashaka equal one Karshapana, which is one thousand six hundred shells. One-fourth of that, which is four hundred shells, is the measure of the value of a Mashaka. Generally, value changes with time. In the time when the Buddha was alive, twenty Mashaka equaled one Karshapana. However, in the time of the teacher Shakya Od, the value decreased, and sixty Mashaka were considered one Karshapana. Here, according to the root Sutra, the medium value is explained as five Mashaka. So, if we calculate according to the gold price determined in India during the time of King Ralpachen of Jangdor, one Mashaka equals two gold flowers. Five Mashaka are one-fourth of a Karshapana, which is ten gold flowers, or equivalent to highland barley, etc. The Vinaya Karika says: "Stealing one-fourth of a Karshapana, stealing it, the discipline will be broken." Like this, the thought is to clearly know that it is another's object, the motivation is to covet another's property and want to steal it, the action is to take possession of it through body and speech, and ultimately whether one steals it oneself or has someone else steal it, it is considered to have caused damage to the object and one has the thought of obtaining it. The third is the defeat of taking life: The origin is that in the charnel ground of the Abandoned Country Park, sixty meditators were practicing the contemplation of ugliness, and because they were disgusted with the impurity of the body, they had the Pure Abode being kill Sbek, and it was established because of this. The basis is a human being or one who has been conceived as a human being, and who is a different continuum from oneself. The thought is to clearly know that it is the one to be killed, the motivation is anger or belonging to the category of death, pursuing the thought of killing, the action is through poison, weapons, or saying words praising death to cause him to die, or having someone else kill him, and expressing joy in killing, etc., as causes, and ultimately before oneself, the life of the one to be killed is cut off. Among them, one person