Tibetan
་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་བའང་ཡོད་དེ། གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་དགྲར་བལྟ་ལ་གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་བྱམས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དགེ་སློང་ ལེགས་པའི་སྐར་མ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་དཔག་ནས་དགྲར་འཛིན་དགོས་ན། ཚེ་རབས་སྔ་མར་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱས་པའི་མཐའ་མི་གཏུགས་ལ། ད་ལྟའང་གཉེན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྒྱུ་དེ་ལ་མི་འདོད་པས་གཙེས་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ངན་པས་འཁྲུགས་པ་དང༌། བྱས་པ་མི་གཟོ་བར་རྒོལ་བ་སོགས་ཆགས་སྡང་སྣ་ཚོགས་མངོན་སུམ་པར་བསྐྱེད་པས་དགྲ་བཞིན་དོན་ལ་གནས་པ་ཡོད། ཕན་གདགས་པས་གཉེན་དུ་འཛིན་ན་ད་ལྟའི་དགྲས་ཀྱང་ཚེ་རབས་སྔ་མར་རེས་འགའ་ནི་ཕ་མ་བྱས། རེས་འགའ་ནི་གཉེན་བཤེས་བྱས། རེས་འགའ་ནི་དབུལ་ཕོངས་བསལ། རེས་འགའ་ནི་སྲོག་ལས་བསྐྱབས་པས་དྲིན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ན། དེ་རེས་ཀྱི་དགྲ་དང་དགྲར་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ནི་ཕན་ཚུན་གཉིས་ཀ་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་རྐྱེན་ཕྲན་བུས་འཁོན་དང་དབྱེན་དུ་བཅོས་པ་ཁོ་ན་མང༌། སྤྱིར་ཡང་དགྲ་གཉེན་གྱི་ཕྱོགས་རིས་ཆེན་པོ་ནི་ལྗོན་ཤིང་རྒས་པའི་ཡལ་ག་ལ་འཇུ་བ་བཞིན་བདག་ཉིད་ལྟུང་ཞིང་ཕ་རོལ་བརླག་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན། སེམས་ཀྱི་ཁུར་དུ་ཆགས་སྡང་ལས་ལྕི་བ་ཡོད་པ་མིན་པས་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་གང་ཟག་ལ་བདེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད། ཁྱད་པར་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང༌། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་གཏི་མུག་ལ་གོམས་པ། དྲན་པ་རྣལ་དུ་མི་གནས་པ། ཤེས་པ་རང་དབང་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཤ་སྟག་པས། དེ་ལ་དགྲ་ཟུན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བསྟུན་ན་གཉེན་དུ་བཤེས་པའང་མངོན་སུམ་ན། དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀ་བར་མའི་རང་བཞིན་དུ་བཏང་སྙོམས་ནས། རང་ཉིད་བདེ་ན་དགའ་བ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ཀྱང་བདེ་ན་དགའ། རང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད། འདོད་པ་བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་དག་ལ་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་སྒོ་ནས་ཕན་འདོགས་སྙོམས་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ་སྙམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་ཆབས་གཅིག་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཆགས་སྡང་གི་མེ་ཚོགས་གཏུམ་པོས་དགེ་བའི་ལྗོན་ཤིང་བསྲེག་པའི་སེམས་ཉེ་བར་ཞི་ནས། ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་ཅིང༌། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་བློ་ལས་སུ་རུང་བར་ཤོག་ཅིག་སྙམ་དུ་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། ཕན་པའི་ལན་
Chinese
也存在从分别念中产生的，一方视作敌人，一方怀有慈爱之心，如世尊和比丘，如美好的星辰。如果因为实际或间接受到损害就必须视作敌人，那么前世的亲人也曾施加损害，这是没有尽头的。现在也因为依赖亲人而使自己痛苦，因此不喜欢而折磨，或者因行为恶劣而争吵，或者恩将仇报地反抗等等，显而易见地产生各种贪嗔，像敌人一样实际存在。如果因为施加利益而视作亲人，那么现在的敌人也曾在前世有时做过父母，有时做过亲友，有时解除贫困，有时从死亡中救出，具有很大的恩德。因此，这一时的敌人和视作敌人的分别念，仅仅是彼此双方不善巧的微小原因所造成的仇恨和分裂。总的来说，对敌友的巨大偏袒，就像抓住老树的树枝一样，是自己堕落和毁灭他人的唯一原因。心中没有比贪嗔更沉重的负担，因此对感觉保持中舍的人有不可估量的快乐。特别是那些少闻，具有骄慢之心的众生，习惯于愚痴，念头不能安住，完全是不由自主的，因此，对他们舍弃敌人的分别念，以善巧的方法相处，亲近友善也会显现。敌友双方都以中间的性质保持中舍，像自己快乐就高兴一样，他们快乐也高兴。像自己不希望痛苦一样，他们也不希望痛苦。虽然希望得到快乐，但所做却是痛苦之因的不善业，要从佛法和财物两方面平等地施予帮助，从内心深处修习，同时祈愿这些众生，因贪嗔的猛烈火焰焚烧善妙树木的心得以平息，彼此之间没有愤怒，能够胜任广大的中舍之心，要广发宏愿。律藏中说：报答恩情
English
There are also those that arise from conceptual thoughts, with one regarding as an enemy and the other possessing a mind of loving-kindness, like the Blessed One and a monk, like a good star. If one must regard as an enemy based on having been harmed directly or indirectly, then there is no end to the harm that relatives have also inflicted in previous lives. Even now, relying on relatives causes oneself suffering, so one dislikes and torments them, or quarrels due to bad behavior, or retaliates without gratitude, and so on, manifestly generating various forms of attachment and aversion, existing in reality like an enemy. If one regards as a friend because of bestowing benefit, then even the current enemy has sometimes been a parent in a previous life, sometimes a relative or friend, sometimes relieved poverty, sometimes saved from death, possessing great kindness. Therefore, the conceptual thought of the enemy of the moment and regarding as an enemy is merely hatred and division caused by small reasons of both sides being unskilled in means. In general, the great bias towards enemies and friends is like grasping the branch of an old tree, it is the sole cause of one's own downfall and the destruction of others. There is no burden heavier than attachment and aversion in the mind, therefore, there is immeasurable happiness for a person who maintains equanimity in feeling. Especially these beings who have little learning and possess pride, are accustomed to ignorance, their mindfulness is not stable, and they are completely not self-controlled, therefore, abandoning the conceptual thought of the enemy towards them, if one associates with them skillfully, then closeness and friendliness will also manifest. Both enemies and friends should be kept in equanimity in the middle nature, just as one is happy when oneself is happy, one is happy when they are happy. Just as one does not want suffering for oneself, they also do not want suffering. Although they desire happiness, they engage in non-virtuous actions that are the cause of suffering, one should equally bestow help on them in terms of Dharma and material things, cultivate this from the depths of one's heart, and at the same time pray that these beings, whose minds are burning the trees of virtue with the fierce flames of attachment and aversion, may be pacified, that there may be no anger towards each other, and that they may be capable of the great mind of equanimity, one should make great aspirations. The Vinaya says: To repay kindness