Tibetan
་ཕྱིར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྦྱིན་མཚུངས་དེ་དོན་ལེན་འཇུག་དང༌། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས། །སྙན་པར་སྨྲ་དང་དོན་སྤྱོད་དང༌། །དོན་མཐུན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་བསྡུས་ཤིང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཡང་བྱང་ས་ལས་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དཀོན་ཅོག་བརྩེགས་པ་ལས། དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་ སེམས་བསྲུངས་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱང༌། ནང་གསེས་སོ་སོ་ཐར་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཁྱད་པར་བཞི་ཡི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་སྟེ། །སོ་ཐར་གཞན་གནོད་གཞིར་བཅས་ལྡོག་པ་ཙམ། །བྱང་སེམས་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་བསྣོན། །སོ་ཐར་སྤང་བ་བདུན་བསྡུས་ལུས་ངག་གཙོ། །བྱང་སེམས་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད། །དེ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་གི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་ཡང༌། བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པའི་རབ་བྱུང་རྣམས་ལ་བསླབ་བྱ་བསྣོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་ཆོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་ལ་མི་འཚེ་བའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་བསྣོན་པ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གསུམ་ཀ་དང་ལྡན་པའོ། །སོ་སོ་ཐར་པ་ནི་སྤངས་པ་བདུན་ གྱིས་བསྡུས་པའི་ལུས་ངག་གིས་ལས་གཙོ་བོར་བྱེད་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་བདེ་ལམ་གྱུར་པ་སྟེ། །ལས་ལམ་བཅུ་པོ་འདི་ལས་ཉམས་མི་བྱ། །འདི་ལ་གནས་པས་འགྲོ་ལ་ཕན་བསམ་པའི། །བསམ་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ངག་ལུས་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་བསྡམ་བྱ་བ། །མདོར་བསྡུས
Chinese
因此，如《经庄严论》中所说：“布施等同彼义之摄取，自身随行诸众，悦语及义行，以及欲求义合一。”如是，以四摄事所摄，且以发心所摄持之门，对有情或直接或间接成办利乐，一切皆为利益有情之律仪，然于《菩萨地》中，将利他之行归纳为十二种方式，此将于下文中依例阐述。如是，菩萨三律仪之体性，于《宝积经》中云：“彼中，以别解脱律仪守护心不造诸不善业。以摄善法律仪现证诸善根。以饶益有情律仪成办利他。”如是，别解脱与菩萨之律仪二者，内中别解脱较之菩萨心，以四种差别之门而超胜，即别解脱仅是遮止以他害为根本之过患，菩萨心于其上更增添利益，别解脱总摄七种舍弃，以身语为主，菩萨心以十种舍弃为主。其中，别解脱之学处，皆可归纳为菩萨具戒出家众之学处之一部分，然对于非菩萨之心之出家众，则以增添学处之方式而修习成殊胜之法，如是，别解脱乃是依于遮止自相续之罪行，以及遮止以他害为根本之律仪。菩萨乃是不害他之基础上，更增添利益，即具足遮止罪行、摄集善法、利益有情三者。别解脱是以总摄七种舍弃之身语为主而行持，菩萨则是以具足意乐之十种舍弃为主而行持，如《波罗蜜多摄颂》云：“是为增上生及解脱之安乐道，不应违越此十业道，安住于此，以利益有情之心，以意乐之差别，将有果报。应如是守护语身意，总而言之。
English
Therefore, as stated in the Ornament of the Sutras: "Giving is equal to taking that meaning, following oneself with all, speaking pleasantly and acting meaningfully, and desiring unity of meaning." Thus, all that accomplishes benefit and happiness for sentient beings, either directly or indirectly, through the means of being gathered by the four objects of gathering and being held by the mind of enlightenment, is the discipline of benefiting sentient beings. However, in the Bodhisattva Grounds, the ways of benefiting others are summarized into twelve aspects, which will be explained below based on examples. Thus, the nature of the three disciplines of a Bodhisattva is stated in the Jewel Heap Sutra: "Among them, the discipline of restraint protects the mind from non-virtue. The discipline of gathering virtuous qualities manifests virtuous roots. The discipline of benefiting sentient beings is devoted to benefiting others." Thus, both the Pratimoksha and the Bodhisattva vows are superior, with the Bodhisattva mind surpassing the Pratimoksha in four ways: the Pratimoksha only prevents harm to others, while the Bodhisattva adds benefit to that; the Pratimoksha encompasses seven abandonments, focusing on body and speech, while the Bodhisattva focuses on all ten abandonments. Among them, the precepts of the Pratimoksha are included as one aspect of the training for ordained individuals who hold the Bodhisattva vows, but for ordained individuals who are not Bodhisattvas, they are practiced as superior Dharma by adding training. Thus, the Pratimoksha relies on restraining misconduct in one's own mind and preventing harm to others. The Bodhisattva adds benefit on top of not harming others, possessing all three: restraining misconduct, gathering virtuous qualities, and benefiting sentient beings. The Pratimoksha mainly acts with body and speech, encompassing seven abandonments, while the Bodhisattva mainly acts with ten abandonments, including intention, as stated in the Compendium of Perfections: "It is the path of happiness for higher realms and liberation, one should not deviate from these ten paths of action. By abiding in this, with the intention to benefit beings, the difference in intention will have results. One should properly restrain speech, body, and mind, in short."
Tibetan
་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གནང་བཀག་ཤེས་པ་ལས་བསླབ་ཚུལ་ནི། ཁྱད་པར་བསླབ་པའི་གནས་ནི་སོ་ཐར་སྐབས། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་འགྱུར་ན། །ལུས་ངག་གཉིས་ཀྱི་མི་དགེ་རྣམ་པ་བདུན། །གཞན་དོན་འགྱུར་དང་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང༌། །རང་གི་དགེ་ཚོགས་མི་སྒྲིབ་འཕེལ་བ་ཡི། །གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། །སེམས་སྟོབས་ཆེན་པོས་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དཔེར་མཚོན་ནས། །རྣམ་པའི་ཉེས་པའང་དོན་ལ་དགེ་བ་ཡིན། །རྒྱུ་འབྲས་མཐུ་ཅན་བསམ་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་གནང་བའི་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་ཐར་བའི་སྡོམ་ པ་ལས་ནི་གཞན་དོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་བཅས་པ་དང་འདྲལ་བར་མ་གནང་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། འགྱུར་བར་རིག་པ་དང༌། རང་གི་དགེ་བ་དེ་ལས་གྱ་ནོམ་པ་ལ་བར་དུ་མི་གཅོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀྱི་འཕེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་ནས་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་དེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བསྟན་པ་ལས། གང་དག་བདག་གི་དོན་ལ་བལྟ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་འདོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་གསུམ་མ་གཏོགས་པའམ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་དག་ལ་ལར་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གཙུག་ལག་དག་ལ་བལྟའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནི་ཀུན་སློང་གཉིས་པོའང་དང་པོར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་རིག་པའི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་བརྟགས་པར་ཟད་དེ་ངོ་བོ་ཕན་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་དང་འབྲེལ་དགོས་པས་ཡིད་ཀྱི་ལས་ལམ་ལས་ཕྱིར་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱང་གནང་བའི་སྐབས་ཡིན་པར་བསྡུའོ། །ལ་ལ་འདི་དག་ལ་དཔགས་ནས་འཇམ་དཔལ་དད་པ་ལོག་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུའི་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ལྟུང་བ་གླེངས་པས་མེད་པར་གསུངས་ པ་ལྟ་བུ་དཔེར་སྦྱར་བ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་མིག་དང་རྣ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པར་བསྟན་ཡང༌། མ་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གདུལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལོག་པར་བལྟ་བ་མེད་པས་བར་དང་བར་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་བལྟ་བ་ཉིད་ནི་ཀུན
Chinese
如是戒律，如是佛所说。如是，然则知晓开许遮止之外，学习之理者，特殊学习之境乃是别解脱时。为了他人之故，所制不违越。菩提萨埵若为他人之故而转变，身语二者的不善七种，知晓为他人之故而转变与将转变，以及自身之善资粮不遮蔽增长之，观察三种情况，有开许之时。如心力强大之持短矛黑人，以及婆罗门童子星宿为譬喻，形式上的过失，实则为善。以具因果之力的意念所为之故。意三者无有开许之时。于此，别解脱之律仪，即使为了他人之故，对于所制亦不开许违越。菩提萨埵乃是为他人之故而转变，以及知晓将转变，以及自身的善超过彼者而不间断之上，以心的牵引力而增长之三种情况观察后，有开许之时。如是开示十善业道中，何者于自身之利益无有丝毫顾及，所作唯欲他人之利益，且于一切时分具足慈悲者，除意之三恶行之外，或唯有邪见之外，一般而言是允许的，对此当参考菩萨戒的论典。如是说。彼二之发心，亦仅于最初生起之根本，以敏锐之智慧进行观察而已，其体性必须与利他之心持续相连，因此从意之业道中产生，彼二亦可归纳为开许之时。有些人以此为依据，认为当妙音（འཇམ་དཔལ།）（文殊菩萨）的信心退失，进入顺世外道时，未提及堕罪，以此为例证是不合理的。因为所制定的戒律是跟随眼耳的，显示了从身语方面产生邪见，然而未制定的戒律，是从意识方面，精通调伏彼等之方便，并且因为没有邪见，所以在中间和中间都宣说了三宝的功德。邪见本身就是一切
English
Thus is morality, thus the Buddha said. Thus, then, besides knowing what is permitted and prohibited, the way to learn is that the special place of learning is during individual liberation. For the sake of others, what is prescribed is not transgressed. If a Bodhisattva transforms for the sake of others, the seven non-virtues of body and speech, knowing that they transform and will transform for the sake of others, and that one's own accumulation of merit does not obscure its increase, there are times when permission is granted after examining the three situations. Like the black man with a short spear with great mental strength, and the Brahmin boy Star as examples, the fault in form is actually virtuous. Because it is done with a mind that has the power of cause and effect. There is no time to permit the three of mind. In this, the vows of individual liberation do not permit transgression of what is prescribed, even if it is for the sake of others. A Bodhisattva transforms for the sake of others, and knows that it will transform, and that one's own virtue exceeds it without interruption, and that it increases with the power of mental attraction, there are times when permission is granted after examining the three situations. As it is shown in the teaching of the ten virtuous paths of action, those who do not have the slightest regard for their own benefit, and whose actions only desire the benefit of others, and who are always endowed with compassion, except for the three evil deeds of mind, or only except for wrong view, are generally allowed. For this, one should refer to the treatises on the establishment of the Bodhisattva vows. So it is said. The two aspirations are only examined with sharp intelligence at the root of the initial arising, and their nature must be continuously connected with the mind of benefiting others, so they arise from the path of mental action, and the two can also be summarized as times of permission. Some people rely on this and think that when Manjushri's (འཇམ་དཔལ།) (文殊菩萨) faith declines and he enters the Materialists, there is no mention of transgression, so it is unreasonable to use this as an example. Because the prescribed precepts follow the eyes and ears, they show that wrong views arise from body and speech, but the unprescribed precepts are from the aspect of mind, and they are skilled in the means of taming them, and because there is no wrong view, they proclaim the qualities of the Three Jewels in between. Wrong view itself is everything.