Tibetan
ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་དང༌། བཟོ་གནས་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལས་མཐའ་ཁྱད་པར་ཅན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པས་སློབ་པར་རིགས་པ་དག་སྟོན་པ་དང༌། ཐ་ན་སྒྲུང་རྒྱུད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་མོས་པར་འགྱུར་བའི་གཏམ་དང༌། དགེ་སྡིག་དང་ལས་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གཏོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་གླེང་མོས་ཀྱང་ད་ལྟ་བསྟན་པ་སྙིགས་པའི་དུས་ན་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རང་གི་རྒྱུད་གྲོལ་བ་དང་གཞན་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕན་གདགས་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཟང་ཟིང་ལ་སོགས་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ སྡུག་བསྔལ་ལས་དབུགས་ཕྱུང་བ་ཙམ་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གདུལ་བྱའི་བློ་ཚོད་དང་བསྟུན་ནས་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཐུན་མོང་བ་སྟོན་པ་ནི་འབྲིང་པོ་སྟེ། དེའང་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་གཞན་གྱི་གཤེ་བ་བཟོད་པའི་བཟོད་པ། གོང་འཕེལ་དུ་འདུན་པའི་བརྩོན་འགྲུས། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་ཀྱི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསམ་གཏན། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བ་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་གྱིས་བཤད་དོ། །བློ་མཆོག་རྣམས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ལ་འགོད་པ་དྲངས་མ་ཐག་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་སྟོན་ཏོ། །དེའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པས་ནི་གཙོ་བོར་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་གཉེར་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོ་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཀང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ཕུལ་བ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་གང་གིས་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞིག་བསྟན་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ༌། །ཞེས་སོ། །དེའི་དགོངས་པ་ནི། ཟང་ཟིང་ནི་ཕལ་ཆེར་ཁྱིམ་པ་དང་འབྲེལ་བ་ལས་འབྱུང་སླ་སྟེ། དེ་བས་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྨ་བྱུང་ནས་བཙལ་ཞིང་བསགས་པའི་དངོས་པོས་སྦྱིན་པ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ཉེས
Chinese
等等的布施，以及工巧等世间的各种技艺，凡是无有罪过，且对佛法和众生有益的，都应教导。甚至故事传说，以及能令人倾向佛法的言谈，还有关于善恶和业果的些许讨论，在如今这佛法衰败的时代，也能对他人产生巨大的利益。因此，使自己解脱，并以佛法利益他人，才是布施的主要目的。因为物质等只能暂时缓解痛苦，除此之外别无他用。所以，应根据所化众生的根器，宣说声闻、缘觉、菩萨和持明者的共同法藏，这是中等的布施。也就是，以作意守护的戒律，信乐遍知的佛法，忍受他人的责骂，渴望进步的精进，不与小乘混杂，将心之善根回向圆满菩提的禅定，以及了知法性空性的智慧，即修持六度，这是《八千颂大疏》中所说的。对于上等根器者，则应引导他们进入如虚空般不可思议的佛法之中，这可以通过直接引用的经文来清楚地说明。此外，在家菩萨主要行持财物布施和无畏布施，而出家者则应行持佛法布施，如《菩萨别解脱经》中所说：舍利子，如果一位在家菩萨，以七宝充满如恒河沙数般的佛土，并将之供养给如来、应供、正等觉的诸佛，与此相比，舍利子，如果一位出家菩萨，宣说一句四句偈，则能积累更多的福德。舍利子，如来不允许出家者行持财物布施。其意在于，财物大多容易从在家者那里获得，因此，出家者如果因戒律出现亏损，而以寻觅积攒的财物进行布施，就会有执着的过失。
English
Etc. of generosity, as well as various worldly skills such as craftsmanship, all of which are faultless and beneficial to the Dharma and sentient beings, should be taught. Even stories and legends, as well as talks that incline people towards the Dharma, and even a little discussion about good and evil and the law of karma, can be of great benefit to others in this degenerate age of the Dharma. Therefore, liberating oneself and benefiting others with the Dharma is the main purpose of generosity. Because material things can only temporarily relieve suffering, and have no other use. Therefore, one should teach the common treasure of the Hearers, Solitary Buddhas, Bodhisattvas, and Vidyadharas according to the capacity of the disciples, which is the middle generosity. That is, the discipline of guarding with intention, believing in the Dharma of omniscience, enduring the scolding of others, the diligence of desiring progress, not mixing with the Lesser Vehicle, dedicating the merit of the mind to perfect enlightenment, the meditation of knowing the emptiness of Dharma-nature, and the wisdom of practicing the six perfections, as explained in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses. For those of superior capacity, they should be guided into the inconceivable Dharma like the sky, which can be clearly explained by the directly quoted scriptures. In addition, lay Bodhisattvas mainly practice material generosity and fearlessness, while renunciates should practice Dharma generosity, as stated in the Bodhisattva Pratimoksha Sutra: Shariputra, if a lay Bodhisattva fills Buddha lands as numerous as the sands of the Ganges with seven treasures, and offers them to the Tathagatas, Arhats, and Samyaksambuddhas, compared to this, Shariputra, if a renunciate Bodhisattva speaks a four-line verse, they will accumulate more merit. Shariputra, the Tathagata does not allow renunciates to practice material generosity. The meaning is that material things are mostly easily obtained from lay people, therefore, if renunciates have defects in their discipline, and practice generosity with the wealth they have sought and accumulated, there will be the fault of attachment.
Tibetan
་དམིགས་ལ་ཅང་མི་བསམ་པ་འགོག་པའི་སླད་དུ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་སྔོན་གྱི་སྦྱིན་འབྲས་ཀྱི་མཐུས་རང་བཞིན་དུ་རྙེད་པ་ལ་གཏོང་བའི་ཕན་ཡོན་བཀག་ནས་སྦྱིན་པར་མ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དགེ་འདུན་མང་པོ་ལ་འཚོ་བ་སྦྱར་བ་དང༌། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ཉིན་རེར་བསོད་སྙོམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པས་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བཀག་པ་ཡང་མེད་དེ། ལི་ཙ་བཱི་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་ཁྱིམ་ན་ངོ་མཚར་བའི་གནས་བརྒྱད་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་རྒྱ་ཆེ་ལ་དོན་ཟབ་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་པ་ དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་བར་ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཀུན་སློང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་རྟེན་དམ་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལ་འཇུག་ཀྱང་དེའི་བསམ་པ་མ་དོར་བའི་དངོས་པོ་དམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བ་དང་ཡུན་དུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་གཏོང་བ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དམ་པ་དང༌། བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དམ་པས་ཟིན་པ་དང༌། ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་འགོག་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པས་ཟིན་པའོ། །དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་བསམ་པ་ལ་ནི་བྱི་དོར་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་དང༌། གནོད་འཚེའང་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སེམས་གྱི་སྲོག་ལ་སོགས་པར་འཚེ་ཞིང་གཡོ་སྒྱུས་ཕྱོགས་བསླད་པའི་སེམས་ཚོང་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་བ་གཞན་དག་ཕྱོགས་སུ་རིང་བའི་འགྲོ་ལྡོག་ལ་ཁུར་གྱིས་དུབ་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོས་སྦྱིན་པ་བྱེད་པ་ནི་འཚེ་བ་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་ཀླ་ཀློའི་གྲུབ་མཐའ་དང་མཚུངས་ལ། གཞན་ཡང་དགེ་མཚན་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་སྦྱར་ཏེ་སྦྱིན་པ་དང༌། ཁེངས་པའི་བསམ་པས་སྦྱིན་པ་དང༌། གཞན་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་དང༌། སློང་བ་ལ་བརྙས་བཞིན་དུ་བྱིན་པ་དང༌། བདག་ནི་གཏོང་ཕོད་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་རློམ་སེམས་ཀྱིས་བྱིན་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་རྫོགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་ཏེ་མདོར་ན་མ་དག་པ
Chinese
是为了阻止对目标不作任何思考。否则，如果凭借往昔布施的果报自然获得，就会阻止施舍的利益，而不宣说布施。如同圣者龙树为众多僧众提供生活所需，导师英雄凭借往昔的福德之力，每天获得广大的乞食，从而利益所有的僧众一样。对于在家方面的具有大智慧的菩萨们来说，也没有禁止法布施。在名为离垢的离车族人家中，有八种奇妙之处，六度，以及不退转法轮的广大而意义深刻的谈论。因此，所有这些布施的波罗蜜多都应当具备六种殊胜之处，如《波罗蜜多摄颂》中所说的那样。依赖于发起菩提心是所依殊胜，无论布施应用于一般还是特殊的差别，都不舍弃其意念是事物殊胜，为了所有众生当下安乐和长远利益而施舍是目的殊胜，被无分别的智慧所摄持是方便殊胜，将布施的善根回向圆满菩提的回向殊胜所摄持，以及被阻止烦恼障和所知障二者的极度清净殊胜所摄持。对于不殊胜的意念，则应当进行清除。例如，认为布施没有果报的邪见，以及认为损害也是佛法的想法，从而对众生的生命等进行损害，并且以欺骗性的方式扰乱方向，以心识交易等方式使其他众生在遥远方向的往返中因负担而疲惫不堪的事物进行布施，这与声称伤害是佛法的外道宗义相同。此外，与吉祥和美好结合而进行的布施，以傲慢的心态进行的布施，为了与他人竞争而进行的布施，在乞讨者面前轻蔑地施舍，认为自己是慷慨大方的人而他人不是这样的傲慢心态进行的布施，以及认为仅仅完成布施就能转变为世间和出世间的无贪等等，总之是不清净的。
English
It is to prevent not thinking about the object at all. Otherwise, if one naturally obtains by the power of past giving, it would prevent the benefit of giving, and giving is not spoken of. Just as the Protector Nagarjuna provided sustenance for many monks, and the Teacher Hero, by the power of past merit, obtained vast alms every day, thereby benefiting all the monks. For the great-wisdom Bodhisattvas in the householder's aspect, there is also no prohibition against giving the Dharma. In the house of the Licchavi known as Immaculate, there are eight wonderful things, the six perfections, and extensive and profound discussions on the irreversible wheel of Dharma. Therefore, all these perfections of giving should possess six superiorities, as stated in the Compendium of Perfections. Relying on the arising of the mind of enlightenment is the superior basis, not abandoning the intention regardless of whether giving is applied to general or specific differences is the superior object, giving for the immediate happiness and long-term benefit of all sentient beings is the superior purpose, being seized by non-discriminating wisdom is the superior skillful means, being seized by the superior dedication of dedicating the merit of giving to complete enlightenment, and being seized by the superior extreme purity that prevents both afflictive and cognitive obscurations. For non-superior intentions, one should cleanse them. For example, the wrong view that giving has no result, and the idea that harm also becomes Dharma, thereby harming the lives of beings, etc., and giving with things that exhaust other beings with burdens in the back and forth of distant directions by deceivingly disturbing directions, with mental transactions, etc., is the same as the heretical doctrine of those who claim harm is Dharma. Furthermore, giving combined with auspiciousness and goodness, giving with an arrogant attitude, giving for the sake of competing with others, giving contemptuously in front of beggars, giving with the arrogant attitude of thinking that oneself is generous and others are not, and thinking that merely completing giving will transform into non-attachment to the world and beyond, etc., in short, are impure.