Tibetan
་མ་ཐོས་བསྐྲུན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང༌། །གནས་མིན་སྨད་པའི་གནས་ཏེ་བདོག་པ་ལ། །ཞེན་པ་བཏང་བ་སྦྱིན་པའི་ཚད་དུ་བཞེད། །དེ་སྐད་དུ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པས་ཞུས་པ་ལས། ནོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །བྱེད་དུ་བཅུག་པས་སྦྱིན་པ་ནི་གཏོང་བ་པོ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དུག་དང་མཚོན་ཆ་དང་སྲོག་ཆགས་གསད་དེ་སྦྱིན་པ་དང་བག་མེད་པ་ལ་ཆང་སྦྱིན་པ་ནི་མ་དག་པའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། སྦྱིན་ནས་འགྱོད་པས་གདུང་བ་ཡང་མ་དག་པའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ན་མ་དག་པའོ། །ན་བ་དང་འཆི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བ་དང༌། དད་པ་མེད་པར་རྩ་ལག་གིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བྱིན་ན་མ་དག་པའོ། །དབུལ་ཕོངས་བོར་ནས་ཕྱུག་པོ་ལ་སྟེར་ན་མ་དག་པའོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཚྭ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པ་ལྟར་སྨིན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱིས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མ་རྨོས་མ་བསལ་བའི་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཆར་བབས་ན་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་ནི་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོའི་དབུལ་བ་བོར་བའི་མཐའ་མི་འཚལ་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུངས་པ་དང་སེར་སྣར་བལྟ་བའི་ཞེན་པ་བཏང་བ་ལ་འདོད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་སེམས་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་དབུལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཏེ། སྔོན་ཆད་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཀྱང་ད་དུང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོའི་ལུས་རྟེན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་ཡོད་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་ལུས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་སྟེར་མི་ནུས་ཀྱང་བློས་གཏོང་བ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་འདི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བའི་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་གོམས་པ་ལས་དེ་
Chinese
未曾听闻而创造的布施，对于非处所的低劣处所，放下对财产的执着，被认为是布施的尺度。如是说，大仙广问经中说：何者是财物，彼即是施主。令他人作布施者，是施舍者，非施主。以毒药、武器和杀害众生而作布施，以及无节制地施舍酒，是不清净的。对于异熟果抱有怀疑，以及布施后因后悔而痛苦，也是不清净的。如果心想福德的异熟果应由自己享用，不要转给他人，那也是不清净的。在生病和死亡的时候，对佛陀生起欢喜心，以及没有信心而由仆人代为布施，也是不清净的。舍弃贫穷者而施舍给富人，也是不清净的。那些大仙的异熟果，就像在盐碱地上播种一样，虽然不是没有成熟，但不会变成果实。大仙，就像在未耕耘未清理的田地上播种，即使下雨，也可能生长，但不会变成花朵和果实一样。如是教诲。因此，总的来说，布施波罗蜜圆满的尺度，不是以布施之物来消除他人的贫困为终结。而是从心意上来说，对于自己所拥有的身体、受用和一切善根，放下吝啬和悭吝的执着。如《入行论》所说：一切财物连同果实，以布施之心施与一切众生，即是布施波罗蜜。因此，心即是关键。如果不是这样，谁能消除众生各自业力所感的各种贫困呢？因为过去诸佛虽然行持布施波罗蜜，但仍然有无数饿鬼等众生处于贫困的身体中。如前所说：如果消除众生的贫困，就是布施波罗蜜，那么现在仍然有贫困的众生，救护者如何能达到彼岸？如是说。总的来说，虽然不能实际施舍身体和生命等，但习惯于从心里放下，这就像是产生果实的种子一样，因为习惯了对境。
English
Giving that is created without having heard of it, and relinquishing attachment to possessions, considering them as inferior places that are not suitable, is regarded as the measure of giving. As it is said, in the Sutra Requested by the Great Ascetic, it says: "Whoever has wealth, that is the benefactor. Causing others to give is the giver, but not the benefactor. Giving poison, weapons, and killing living beings, and giving alcohol to the unrestrained, is impure. Doubting the ripening of karma, and being tormented by regret after giving, is also impure. If one thinks that the ripening of merit should be enjoyed by oneself and not transferred to others, that is also impure. At the time of sickness and death, rejoicing in the Buddha, and giving without faith, having servants do it, is also impure. Abandoning the poor and giving to the rich is also impure. The ripening of those great ascetics is like planting seeds in a field with salty soil; although it is not that there is no ripening, it will not turn into fruit. Great ascetic, it is like planting seeds in an unplowed and unweeded field, and even if it rains, it may grow, but it will not turn into flowers and fruit." Thus, it was taught. Therefore, in general, the measure of the perfection of giving is not to seek the end of eliminating the poverty of others with the object of giving. Rather, from the aspect of the mind, it is desired to relinquish attachment, looking at stinginess and miserliness, to one's own body, enjoyment, and all roots of virtue. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: "All possessions, together with their fruits, are said to be the perfection of giving, with the mind of giving to all beings. Therefore, the mind is the very thing." If it is not like that, who could eliminate all the poverty that sentient beings experience according to their own karma? Because even though the Buddhas of the past practiced the perfection of giving, there are still countless beings, such as pretas, who are in impoverished bodies. As it was said before: "If eliminating the poverty of beings is the perfection of giving, then since there are still impoverished beings, how can the protectors have reached the other shore?" Thus, it is said. In general, although one cannot actually give one's body and life, etc., becoming accustomed to giving up in one's mind is like a seed that produces fruit, because from familiarizing oneself with the object.
Tibetan
དང་དེར་འགྱུར་བ་མ་ག་དྷའི་རྒན་མོས་སྟག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ལམ་གཅོད་པ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་བློའི་ནུས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་འདིའམ། ཚེ་རབས་གཞན་ དུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་བསླབ་བཏུས་སུ་སྙིང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་བའི་ཟས་གོས་དང་གནས་ཁང་ལ་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལའང་ཕན་པའི་ཕྱིར་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་བརྗེད་ནས་རང་དོན་དུ་སྲེད་པས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དང༌། སྲེད་པ་མེད་ཀྱང་འདུ་ཤེས་དེས་མ་ཟིན་པར་གཞན་ཕྱིར་ཆགས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ལྟུང་བ་དང༌། གཞན་ལ་བསྔོས་པ་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་འདུ་ཤེས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་ན་མ་བྱིན་ལེན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། རིན་ཐང་ཚང་ན་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་དམོད་པ་དག་གིས་དགག་པར་བྱེད་པ་བྱུང་མོད་ཀྱི། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཀྲྀཥྞ་པས། སློབ་དཔོན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་དང༌། བདེན་པ་གཟིགས་པའི་ཚིག་ལ་ནི་དགོས་པ་སོགས་མེད་པར་དོགས་པ་མི་རིགས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཉིད་པས་དེ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་འབའ་ཞིག་ལ་བསྙད་པར་ཟད་དོ། །བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཡང་དགོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་ན་དེའི་ཚད་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་གྲགས་པས་གསུངས་པ། ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་ང་རྒྱལ་ལྡན། །རྩ་བ་མེད་པར་མང་དུ་སྨྲ། །རྗེས་སུ་བཟུང་བར་མ་ནུས་པ། །ཙན་དན་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་དད་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལུང་ལ་མ་གུས་པར་ཤེས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་བདེན་པ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ནི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། རིན་ཐང་ཚང་བའི་རྫས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པས་ཕམ་པར་མི་རུང་སྙམ་པ་དང༌། དེ་དག་གིས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་མེད་པས་བདག་ཅག་ལ་ཕམ་པ་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང༌། དངོས་སུ་རང་གིས་བཟུང་ནས་བློས་སྟེར་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་སྙམ་པས་བསམ་པ་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་བར་ཆད་མི་བརྩམ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་མ་རིག་པར་མ་དད་པར་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་གཏོང་བའི་སེམས་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཅན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་ལ
Chinese
并且，那就像摩揭陀的老妇人观想成老虎而阻断道路一样。因此，考虑到智慧的能力会在今生或来世显现，在《学集论》中，对于从内心深处施舍给众生的食物、衣服和住所，应该忘记“这是别人的，应该为了利益他们而使用”的想法，如果因为贪恋自己的利益而享用，就是具有烦恼的堕落；即使没有贪恋，但如果没有意识到这一点，为了他人而执着地享用，就是不具有烦恼的堕落；如果供养给他人，也认为是别人的东西，但为了自己而使用，就变成了不予而取，如果价值完整，对于持有别解脱戒律的人来说，就变成了失败。是这样说的。即使如此，在圣地印度，也曾出现过一些诋毁这部论典的人进行驳斥，但大学者克里ishna巴说：导师是获得成就者，真见者的语言不需要必要等，不应该怀疑，因为导师面前是获得加持成就者，所以那些必要等只是愚人的托词。如果认为真见者的语言也不需要必要，就无法衡量它的价值，正如月称所说： “听闻少且具我慢，无根无据多妄谈，不能如实领会者，是名旃檀之庸人。” 因此，对于不信仰菩萨、没有脱离怀疑之网、不恭敬导师教言而想要了解的人，应该理解这一点。如是说，真见者的语言具有重大的必要，因此，不要因为认为价值完整的物品不是所有众生都能得到的，所以不会失败；或者认为那些东西没有被他们所拥有，所以我们不会失败；或者认为实际上自己拥有，但用思想布施没有必要，而阻碍善良的意念。在那里面说到：对于如此行事的菩萨，有些人不了解这一点，不应该不相信，因为要完全了解布施之心是多么的伟大。这个道理
English
And there, it is like the old woman of Magadha who meditated as a tiger and blocked the road. Therefore, considering that the power of intelligence will manifest in this life or in future lives, in the Compendium of Trainings, regarding the food, clothing, and shelter given to sentient beings from the depths of one's heart, one should forget the thought that "this belongs to others, it should be used for their benefit," and if one enjoys it out of attachment to one's own benefit, it is a downfall with afflictions; even if there is no attachment, but if one does not realize this and enjoys it with attachment for the sake of others, it is a downfall without afflictions; if one dedicates it to others and also considers it to be the property of others, but uses it for oneself, it becomes taking what is not given, and if the value is complete, it becomes a defeat for those who hold the vows of individual liberation. It is said in this way. Even so, in the noble land of India, there have been some who revile this treatise and refute it, but the great scholar Kṛṣṇa said: The teacher is one who has attained accomplishment, and the words of the one who sees the truth do not need necessity, etc., and one should not doubt, because the teacher is one who has attained the accomplishment of blessings, so those necessities, etc., are merely excuses for fools. If one thinks that the words of those who see the truth do not need necessity, one cannot measure its value, as Chandrakirti said: "Little learning and full of pride, Speaking much without foundation, Unable to comprehend accordingly, Is a person called Chandana." Therefore, those who do not have faith in the Bodhisattva, who have not separated from the net of doubt, and who want to understand without respecting the teacher's instructions, should understand this. As it is said, the words of those who see the truth have great necessity, therefore, do not obstruct the virtuous intention by thinking that the object of complete value cannot be obtained by all sentient beings, so it will not fail; or thinking that those things are not owned by them, so we will not fail; or thinking that there is no need to actually own it and give it away with thought. In that it says: For the Bodhisattva who acts in this way, some people do not understand this, and should not disbelieve, because they should fully understand how great the mind of giving is. This reason