Tibetan
མཐའ་མ་བཀག་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པས་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྡོམ་པ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པའམ། ནུས་ཀྱང་དགོས་པའི་དབང་གིས་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟང་ སྐྱོང་དང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལ་སོགས་ཁྱིམ་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་བསྟན་ནས་དེ་དག་གི་སྡེ་སྣོད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་དང༌། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས་སྲོལ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་བསྟན་པའི་གཞི་མ་དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ཡིན་པ་དང༌། ལས་དང་པོ་པའི་གང་ཟག་གམ་རིགས་དང་མི་ལྡན་པ་དག་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྡོམ་པས་རྒྱུད་འདུལ་བ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་ལུགས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ལྟར་དུ་བཀྲལ་བ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བའི་ཚུལ། སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལ་བཅུ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་བ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །ཐུན་མོང་བ་ནི། དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པའམ། ཡང་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སོ་སོ་ཐར་པའི་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པའི་སེམས་དང༌། གནོད་པ་མེད་པའི་སེམས་དང༌། འཁོན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའོ། །སྲིད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཐམས་ ཅད་མི་བལྟ་བར་བསྲུང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་བསྟན་བཅོས་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་བའི་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་རིང་ལུགས་སྨོན་འཇུག་གི་བསླབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བར་བསྟན་ནས་བསླབ་པའི་དོན་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། བདག་བདེ་གཞན་ལ་ཡང་དག་སྤོ་བ་དང༌། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་ཁུར་བཟོད་པའི། །གཏོང་ལེན་སྙིང་སྟོབས་རྨད་བྱུང་འདུ་བྱེད་ཅིང༌། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་མི་འབྲལ་ཕྱི་ཕྱིར་སྨོན། །དེ་ལ་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ལས་འདའ་བར་མི་བྱེད་པ་ནི་སེམས་བཟུང་བའོ། །དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་ཞིང་ལྟུང་བ་བྱུང་ཡང་དེ་མ་ཐག་བཅོས་པ་ནི་དག་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་བདེ་བ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བརྗེ་བ་ལ་སློབ་པ་ནི་སེམས་སྤེལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཕར་ཞོག་གི །བྲན་གཡོག་ལས་མི་བྱེད་པ་དང༌། །རྗེ་དཔོན་བརྔན་པ་མི་སྟེར་བས། །ཚེ་འདིའི་དོན་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སུ་བདག་ཉིད་ཕུན་ སུམ་ཚོག་པར་དགའ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་དགའ། བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་མི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ནི་བསྲུང་ཞིང༌། གཞན་དག་ཡལ་བར་འདོར་བ་འདི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པར་བལྟས་ལ་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གོམས་པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁུར་དུ་ཁྱེར་ནས་བདག་གི་བདེ་བའི་དབུགས་ཕ་རོལ་ཏུ་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ཏེ་གཞན་ལ་བཏང་བར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་བའི་གནས་སྐབས་དང་ལྷན་ཅིག་རང་གིས་བླང་བའི་གཏོང་ལེན་ལ་བསླབ་པ་སྟེ་སྔ་མ་ལས། སྒྱིད་ལུག་མེད་པའི་དཔུང་ཚོགས་དང༌། །ལྷུར་བླང་བདག་ཉིད་དབང་བྱ་དང༌། །བདག་དང་གཞན་དུ་མཉམ་པ་དང༌། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བར་གྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་དམིགས་པ་ན་བདག་ལྟ་བུས་དོ་ཟླར་མི་སྤོབས་སྙམ་ནས་སྐྲག་ཅིང་སྒྱིད་ལུག་པ་ལ་ནི་ཐི་བས་བྲག་ལ་ཚང་བཅའ་བ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་དཔུང་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །རྨ་བྱ་མདོངས་ལ་གཅེས་པ་ལྟར་ལྷུར་བླང་བར་བྱའོ། །བྱ་རྒོད་ནམ་འཕང་སྙོགས་པ་བཞིན་བདག་ཉིད་ལ་དབང་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སྔོན་ཆད་ཀྱང་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཕ་མར་བཟུང་ནས་དེའི་དོན་དུ་མ་བརྩོན་ཞིང༌། བདག་གི་དོན་དུ་གཞན་བཀོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་ད་ལྟ་ཡང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྲན་གཡོག་གི་ཁོང་དུ་གྱུར་ལ། དེ་བས་ན་ད་ནི་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་དམིགས་ནས་བདག་ཉིད་ཚར་བཅད་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་སྙིང་སྟོབས་དང་འགྲེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བ་ལ་བསླབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཕྱིར་གཞན་ལ་གནོད་བྱས་ན། །དམྱལ་ལ་སོགས་པར་གདུང་བར་འགྱུར། །གཞན་ཕྱིར་བདག་ལ་གནོད་བྱས་ན། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ། །བདག་ཉིད་མཐོ་བར་འདོད་པ་དེས། །ངན་འགྲོ་ངན་དང་གླེན་པར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་གཞན་ལ་སྤོ་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་རིམ་འགྲོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བདག་གི་
Chinese
最后未遮止。不共者，乃是菩萨心念清净之戒律，故不能趣入有相之律仪，或虽能，然因必要之故，为令利益他者广大，如善守护菩萨与无垢称等，示现为在家之有相，如彼等之律藏及随顺相联，如是执持正见中观者，乃大导师龙树足与王子寂天所开创之传统。又，教法之根本乃是神圣之律藏，为令初学者或不具种姓者以有相之律仪调伏自心，故导师无著昆仲依循《经庄严论》中所说之殊胜出家菩萨，而以唯识宗之见解阐释如是发心之方式，无论如何皆可。如《地藏十轮经》云：“菩萨之戒律清净有二，即共同者与不共同者。共同者，乃是近事男之律仪，或出家之别解脱具足戒。不共同者，乃是以对一切有情平等之心、无害之心、无嗔恨之心守护戒律。不观待有之异熟而守护。”若能通达此中所说之义，则仅随经论之宗派偏颇分别念将得以平息。现在，为与广大行派之愿行学处相联而宣说，为摄集所学之义，将自身之安乐如实转移于他者，忍受他者之痛苦由自身承担，以施受之心力行稀有之事业，发愿直至菩提永不分离。于此，不超越愿与行之自性者，乃是摄持心意。舍弃与之相违之品，纵有堕落亦立即补救者，乃是清净。如是行持之后，于一切时处皆修学交换自身之安乐与有情之痛苦。
English
Finally, there is no prohibition. The uncommon is the pure morality of the Bodhisattva's mind, so one cannot enter into the form-based precepts. Or, even if one can, it is because of necessity, in order to greatly benefit others. Bodhisattvas such as Bhadrapāla and Vimalakīrti appeared as householders with forms, and as it is taught that they were connected to their respective Vinaya Pitakas, the tradition of correctly holding the view of Madhyamaka was initiated by the great teacher Nāgārjuna and the prince Śāntideva. Furthermore, the foundation of the teachings is the sacred Vinaya. For the sake of taming the minds of beginners or those who do not possess the lineage through the form-based precepts, the brothers Asaṅga followed the excellent ordained Bodhisattva mentioned in the Ornament of the Sutras and explained the generation of Bodhicitta in accordance with the view of the Mind-Only school, in whatever way it may be. As it is said in the Tenth Chapter of the Earth Store Wheel Sutra: "The Bodhisattva's pure morality has two aspects: the common and the uncommon. The common is the precepts of a lay devotee or the fully ordained Prātimokṣa of an ordained person. The uncommon is to protect morality with a mind of equality towards all sentient beings, a mind of non-harm, and a mind of non-hatred. Protect without looking at the ripening of existence." If one understands the meaning of what is said here, then the biased and sectarian thoughts that only follow scriptures will be pacified. Now, in order to connect with the vast conduct tradition of aspiration and practice, and to gather the meaning of what is to be learned, one should truly transfer one's own happiness to others, endure taking on the suffering of others, and aspire to never be separated until enlightenment, while engaging in the extraordinary activities of giving and taking with courage. Here, not going beyond the nature of aspiration and practice is to hold the mind. Abandoning what is contrary to it and immediately rectifying any downfall is purification. Having done so, one should train in exchanging one's own happiness and the suffering of sentient beings at all times and in all ways.
Chinese
是生起菩提心的方法中的殊胜者。如《入行论》云：自身安乐他痛苦，若未确切互换故，不成能仁且轮回，亦无安乐何须说。莫说来世，于此世，不作奴仆不给赏，今生之义亦不成。因此，最初入门之时，如自己喜欢圆满，其他众生亦如是。如自己不欲痛苦，其他众生亦如是。因此，视守护自己，舍弃他人为不善，应观自他平等。于此串习，荷负一切有情之重担，于自己安乐之气息向外呼出之际，于一切时处缘念而施与他人。他人之痛苦于气息吸入之时，与自身一同受取，修习此施受法。如前所说：无有怯懦之军众，欣然领受自调伏，自他二者视平等，自他二者互换之。如是缘念菩萨广大之行，若思我等不堪为伴而生恐惧怯懦，则应生起如燕子于岩石筑巢般之精进军力。如孔雀珍爱羽毛般欣然领受。如雄鹰翱翔天空般调伏自心。如是行持后，往昔亦未曾视一切有情为父母而为彼等精勤，为己之利而役使他人等业，至今仍为国王等之奴仆。因此，今当缘念为利他众生，于降伏自身生起欢喜之精进，修习不离增上菩提心。如彼论云：为己之故而害他，将于地狱等处受煎熬。为他之故而害自己，将获一切圆满。欲求自身高胜者，将转恶趣成恶劣愚笨者。若将此善施与他人，将得善趣次第之果位。我的
English
It is the supreme of the methods for generating Bodhicitta. As the Bodhicharyavatara says: "If one does not exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and there will be no happiness even in samsara. Not to mention the next world, in this world, without acting as a servant and without giving rewards, the meaning of this life will not be accomplished." Therefore, at the beginning of the practice, just as one likes to be perfect, so do other sentient beings. Just as one does not want to suffer, so do other sentient beings. Therefore, one should regard protecting oneself and abandoning others as bad, and one should view oneself and others as equal. By familiarizing oneself with this, and carrying the burden of all sentient beings, one should give to others, focusing on all times and places when one's own breath of happiness is exhaled outwards. When the suffering of others is inhaled with the breath, one should take it together with oneself, and practice this giving and receiving. As mentioned earlier: "A fearless army, gladly accepting self-discipline, viewing oneself and others as equal, exchanging oneself and others." Thus, when contemplating the vast conduct of a Bodhisattva, if one thinks that one is not worthy to be a companion and becomes afraid and cowardly, one should generate the strength of effort like a swallow building a nest on a rock. One should gladly accept it like a peacock cherishing its feathers. One should subdue one's own mind like an eagle soaring in the sky. After acting in this way, in the past, one has not regarded all sentient beings as parents and strived for their sake, and one has used others for one's own benefit, etc., and even now one has become a servant of kings, etc. Therefore, now one should focus on benefiting other beings, and cultivate the joy of subduing oneself, and not be separated from the increasing Bodhicitta. As that treatise says: "If one harms others for one's own sake, one will suffer in hell, etc. If one harms oneself for the sake of others, one will obtain all perfections. One who desires to be superior will be reborn in a bad realm as a bad and foolish person. If one gives this virtue to others, one will obtain the fruits of the good realms in order. My