Tibetan
་སེམས་ཤོར་བ། འགལ་ཟླ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ། སྤོང་རྐྱེན་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་གསུམ་དུ་འདུ་བ་ལས། རྩ་བའི་ལྷུང་བ་ཉི་ཤུ་པོ་ནི་ལྟུང་མཚམས་ལེགས་པར་ཤེས་ཤིང༌། ཤས་ཆེར་གོམས་ལ་བརྟན་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་ཀྱིས། དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་དང་པོ་པ་ལ་སོགས་པས་བློའི་སྟོབས་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་བྱ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ༌། དཔེར་ན་ལས་དང་པོ་པས་མགོ་གཏོང་བ་སོགས་ནུས་བ་མེད་བཞིན་པའི་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་འདུལ་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བློའི་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། གཞན་དུ་དུས་ཚོད་དང་མ་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་དག་ཀྱང་ལྟུང་བར་བཤད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསམ་པའི་ཆ་ནས་ཉམས་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ། འགྱོད་པ་དང་བཅས་པ། བཤགས་པ་དང་བཅས་ཇི་ཙམ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འབད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་འབད་ན་སྟོན་པས་བསླབ་པ་བཅས་པ་ལ་ཕན་གནོད་མེད་པར་འགྱུར་ རོ། །དེ་ལ་བཏང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་རིང་ཞིང་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མི་གཏུགས་པ་མྱོང་ངོ༌། །རྩ་ལྟུང་གི་ཉེས་དམིགས་ནི་བསླབ་བཏུས་ལས། དེ་དག་རྩ་བའི་ལྟུ་བ་སྟེ། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ལ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་བསྲུང་མི་ནུས་ན་འབུལ་དུ་རུང་བར་གནང་མོད། དེ་ལའང་སྡོམ་པ་ཕུལ་ཉམས་མུ་བཞིར་དཔྱད་དུ་ཡོད་ཀྱང་བྱང་སྡོམ་ཕུལ་ན་ནི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཅིག་པུ་ཆུད་གསོན་པར་མ་ཟད། དུས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དམ་བཅས་པ་དེ་བཏང་བའི་ཕྱིར། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ། །བསམ་པ་ཐག་པས་མགྲོན་གཉེར་ནས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསླུས་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་ཇི་ག་འགྲོ་འགྱུར་རམ། །ཞེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུས་པས་དེ་ལ་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། མི་ཤེས་པ་དང༌། བག་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང༌། མ་གུས་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་སྒོ་བཞིར་བསྟན་པའི་རྒྱུས་ཐུན་ཚོད་དེ་འཕགས་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཉེ་བར་ འཁོར་འདི་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གལ་ཏེ་ལྔ་དྲོའི་དུས་སུ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ཡང་ཕྱེད་ཀྱིས་དུས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བར་གནས་ཏེ། ཞེས་པ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕྱེད་ཀྱི་
Chinese
丧失意乐，违犯根本堕罪，舍弃学处三种归纳起来。二十条根本堕罪，是针对那些清楚了解堕罪界限，并且大部分已经习惯和稳固的人。除此之外，对于初学者等，要更加努力增长智慧，并使他们习惯于所学。例如，对于初学者来说，即使没有能力，也应展示引导等修持，这表明佛陀的调伏法善于运用方便，能够增强智慧的力量。否则，与时间不相关的行为也会被认为是堕罪。然而，从意乐方面来说，要对破戒的过患心怀恐惧，心怀后悔，进行忏悔，并尽力而为。如果不这样努力，那么导师所制定的学处将变得毫无意义。舍弃的过患是远离菩提，并遭受无尽的轮回和恶趣之苦。根本堕罪的过患在《学集论》中说：“这些是根本堕罪，是众生堕入大焦热地狱之因。”同样，对于舍弃学处，如果无法守护别解脱戒，则允许舍弃。即使如此，舍弃戒律也有四种情况需要考察，但如果舍弃菩萨戒，罪过则非常严重。一般来说，这不仅断绝了成就自他利益的唯一因，而且也舍弃了直到菩提果之间所立下的誓言。如《入菩萨行论》所说：“以至诚之心迎请无上安乐，却欺骗一切众生，如何能往安乐之处？”因为欺骗了一切众生，所以他没有前往安乐之处的依凭。了解这些原因后，即使已经努力，但导师无著也说：“不了解、不谨慎、烦恼众多、不恭敬，这是产生堕罪的四个门。”由于这些原因，在《圣近圆请问经》中说：“近圆，如果进入大乘的菩萨在上午犯了堕罪，那么在半天的时间里，他也不会与一切智智之心分离。”同样适用于所有情况。如果一半的
English
Loss of intention, committing a root downfall, and abandoning the precepts are categorized into three. The twenty root downfalls are intended for those who clearly understand the boundaries of downfalls and are mostly accustomed to and stable in them. Apart from that, for beginners and others, one should strive to increase their wisdom and make them accustomed to the teachings. For example, for beginners, even if they are not capable, they should be shown the practice of guiding, etc. This shows that the Buddha's discipline is skilled in using skillful means to enhance the power of wisdom. Otherwise, actions unrelated to time are also said to be downfalls. However, from the aspect of intention, one should be fearful of the faults of breaking vows, be remorseful, confess, and strive as much as possible. If one does not strive in this way, then the precepts established by the teacher will become meaningless. The fault of abandoning is being far from enlightenment and experiencing endless suffering in samsara and the lower realms. The fault of root downfalls is stated in the Compendium of Trainings: "These are root downfalls, the cause for beings to fall into the great scorching hell." Similarly, regarding abandoning the precepts, if one cannot keep the Pratimoksha vows, it is allowed to abandon them. Even so, there are four situations to examine when abandoning vows, but if one abandons the Bodhisattva vows, the fault is very serious. In general, this not only cuts off the sole cause for accomplishing the benefit and happiness of oneself and others, but also abandons the vow made until the essence of enlightenment. As stated in the Bodhicharyavatara: "Having invited supreme bliss with sincere intention, yet deceiving all beings, how can one go to a place of bliss?" Because he has deceived all beings, he has no basis for going to a place of bliss. Having understood these reasons, even if one has already strived, the teacher Asanga also said: "Not understanding, being careless, having many afflictions, and being disrespectful are the four doors through which downfalls arise." Due to these reasons, in the Sutra Requested by Upali, it is said: "Upali, if a Bodhisattva who has entered the Great Vehicle commits a downfall in the morning, then for half a day, he will not be separated from the mind of all-knowing wisdom." The same applies to all situations. If half of the
Tibetan
དུས་སུ་བྱང་བ་ཡང་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱིས་དུས་ན། གལ་ཏེ་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་དུས་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་ནའང་སྲོད་ལ། གལ་ཏེ་སྲོད་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་ནའང་ནམ་ཕྱེད་ན། ནམ་ཕྱེད་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཐོ་རེངས་ཞེས་སོགས་ནས། ཉེ་བར་འཁོར་དེ་ལྟ་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་བཅོས་སུ་རུང་བའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཉིན་མཚན་སོ་སོའི་ཆ་ཐུན་གསུམ་གསུམ་དུ་བཅད་པའི་དྲུག་ཆ་སོ་སོའི་སྨད་དུ་གཉེན་པོས་སླེབས་ན་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱུན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ནས་དོར་བའི་སེམས་སྐྱེས་ན་ནི་ཐུན་ཚོད་ལ་མ་ལྟོས་པར་དེ་མ་ཐག་གཏོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གཞན་པ་རྣམས་ནི་ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་འགྱོད་པས་སླེབས་ན་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་དེ། དེའི་བཤགས་ཚད་ནི། དཔེར་ན་སྔ་དྲོ་ལྟ་བུ་ཐུན་དྲུག་ཆ་དང་པོའི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བར་ལྟུང་བ་བྱུང་ན། དེ་མ་ཐག་གི་ཐུན་དྲུག་ཆ་གཉིས་པའི་ ཐུན་ཁོངས་ཅི་རིགས་པར་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་དང་བཅས་བཤགས་པས་སོར་ཆུད་ལ། དེ་ལྟར་བཤགས་ཚད་ལས་མ་འདས་ན་རྩ་ལྟུང་ཡང་ཡང་བྱུང་ཡང་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཤགས་ཚད་ལས་ཐལ་ན་གཏུགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱིས་སོར་ཆུད་པ་མ་ཡིན་པས། བཤགས་བསྡམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སླར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཉམས་ཀྱང་སླ་ཡི་སླར་སྐྱེའོ་སྙམ་པས་གལ་ཆུང་དུ་བྱེད་ན་ནི་སྟོབས་བཞིའི་ཆོ་ག་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ལ་དབང་ཟ་བར་ཟད་དོ། །ཕྱིར་བཅོས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཤགས་པའི་ཚུལ་ཡང༌། དབང་པོ་དམན་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཤུགས་ཆེ་བས་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་རྟེན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡོམ་ལྡན་བཅུའམ་ལྔ་ཚོགས་ནས་གཅིག་ཡན་ཆད་ལ་ཉེས་ལྟུང་འཆབ་པ་མེད་པ་བཤགས་ཏེ་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་ངོ༌། །དབང་འབྲིང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པ་དང༌། མོས་པ་བརྟན་པ་དག་ནི་རང་གི་མདོ་ལས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་དེ་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མཁར་བ་ལྟ་བུ། སྡོམ་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ། ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གོས་ལྟ་བུ་ཞེས་བཤད་པ་རིག་སྔགས་སྤྱིའི་ལྷ་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་མཚན་གྱི་ བར་མ་ཆོད་པའི་ལྷུང་མཚམས་ནས་ཉེས་ལྟུང་འཆགས་པ་ཁོ་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འགྱོད་པ་དང་ལྡན་པས། ཐོ་རངས་ཁར་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་ལ་གནས་པས་སྤོས་བཏུལ། འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་བོ
Chinese
如果及时忏悔，即使在外横的时间里，如果在外面横的时间里犯了堕罪，也要在黄昏时忏悔。如果在黄昏时犯了堕罪，也要在半夜忏悔。如果在半夜犯了堕罪，就要在黎明忏悔等等。近圆，如果这样，那么进入大乘的菩萨们的学处是可以补救的。如是说，如白天黑夜各自的份分成三三份，在六分之一各自的末尾以对治力到达，那么他的戒律不会中断。然而，如果生起为了他利而不能成佛的心念而舍弃，那么不观时辰，当下就舍弃了。因此，其他的人如果在时辰内以后悔心到达，那么仅仅是衰败之因。那个忏悔的量是：例如早上，在六分之一份的最初、中间、最后任何时候犯了堕罪，那么当下在六分之一份的第二份的份内，以各种方式带着强烈的后悔心忏悔就能恢复。这样，如果不超过忏悔的量，即使屡次犯根本堕罪，也是可以补救的。如果超过了忏悔的量，就叫做违越，因为不是通过补救来恢复，所以忏悔和防护要先进行，必须再次如仪轨般受持。虽然如此，如果认为衰败也很容易，再次生起也很容易，而轻视，那么四力忏悔的仪轨就会衰败，最终会侵蚀佛法。补救以何种方式忏悔的方法是：根器差的人对事物的执着强烈，因此依靠具有惭愧和羞耻的，持有大乘戒律的十人或五人聚集，向一人以上忏悔不隐瞒罪过，从而从堕罪中站起来。中等根器的人习惯于天瑜伽，并且具有稳固的信心，那么从自己的经中说，如同断绝善根的堕罪的城堡，如同戒律行为的镜子，如同具有惭愧和羞耻知识的人的衣服，要向共同明咒的本尊圣虚空藏忏悔。日夜之间不间断的堕罪界限中，仅仅忆念罪过和堕罪，并且具有后悔心。在黎明时，处于沐浴和清洁的状态，焚香。祈请圣虚空藏。
English
If one confesses in time, even in the time of outer distraction, if a transgression occurs in the time of outer distraction, one should confess at dusk. If a transgression occurs at dusk, one should confess at midnight. If a transgression occurs at midnight, one should confess at dawn, and so on. O Near One, if that is the case, then the precepts of the Bodhisattvas who have truly entered the Great Vehicle can be remedied. As it is said, if one arrives with an antidote at the end of each of the six parts divided into three parts each of day and night, then his morality will not be interrupted. However, if one generates the thought of abandoning, thinking that one cannot attain Buddhahood for the sake of others, then one abandons it immediately, regardless of the time. Therefore, for others, if one arrives with regret within the time, then that is merely a cause of decline. The measure of that confession is: for example, if a transgression occurs in the morning, at any of the beginning, middle, or end of the first of the six parts, then immediately within the scope of the second of the six parts, one can recover by confessing with strong regret in various ways. Thus, if one does not exceed the measure of confession, even if one repeatedly commits root transgressions, it can be remedied. If one exceeds the measure of confession, it is called transgression, because it is not recovered through remedy. Therefore, confession and restraint should precede, and one must take it again as in the ritual. Although that is so, if one thinks that decline is easy and rebirth is easy, and one takes it lightly, then the ritual of the four powers will decline, and ultimately it will consume the Dharma. The method of how to confess with remedy is: those with inferior faculties have a strong attachment to things, therefore, relying on ten or five people who have shame and embarrassment and hold the Great Vehicle precepts, one should confess without concealing faults and transgressions to one or more people, and thereby rise from the transgression. Those with intermediate faculties who are accustomed to deity yoga and have stable devotion, then from their own sutra, like a fortress of transgressions that cuts off the roots of virtue, like a mirror of disciplined conduct, like clothes of those who know shame and embarrassment, as it is said, one should confess to the noble Akashagarbha, the deity common to all Vidyadharas. Within the uninterrupted boundary of transgressions between day and night, one should only remember faults and transgressions, and have regret. At dawn, one should abide in bathing and cleanliness, and burn incense. Invoke the noble Akashagarbha.