Tibetan
ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། རྣམ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་བདེན་ཞེན་ཅན་དུ་མ་ཡིན་པར་མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྔོ་བའི་ཚུལ། སྔ་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། དགེ་བ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོ། །བསྔོ་བའི་ངོ་བོ་ནི། དགེ་རྩ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འདུན་པས་བསྒྱུར་བའི་བློ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་བཞིན་ཏེ། །འདུན་པའི་རྩེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །གང་གི་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་པ། །དེ་འདྲའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་དང་རྗེས་མཐུན་པའི་ཚིག་ཀྱང་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་བདེན་ཚིག་འགྲུབ་པ་ཞིག་གིས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་གང་རུང་རུང་གིས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེང་སང་བོད་ཀྱིས་དེ་མི་ཤེས་པས་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་མ་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་གྱ་ཚོམ་གྱི་རྗེས་སུ་རྨོངས་པའི་མངོན་ཞེན་གྱིས་འཇུག་གོ །འོ་ན་བསྔོ་བའི་ཚིག་ཤེས་ན་སྦྱིན་བདག་གིས་གདོན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། དེས་གདོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་བྱས་པར་མི་སྣང་ལ་ བདེན་ཚིག་གྲུབ་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་སྦྱིན་བདག་གི་ཚིག་ལམ་དུ་དྲངས་ནས་བླ་མ་དང་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་ཕྱོགས་ནས་འགྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་པའི་མཐུན་འགྱུར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་དང་མཐུན་འགྱུར་བྱེད་པ་པོ་བདེན་ཚིག་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། སྟོབས་གསུམ་གྱི་ནུས་པས་དེའི་དགེ་བ་ཚད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ཉུང་ངུ་ཡང་མང་པོར་བྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷག་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །བསྔོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པ་ལ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཞེས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་དུས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དམ་པས་ཟིན་པ། དངོས་གཞིའི་དུས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དམ་པས་ཟིན་པ། རྗེས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བསྔོ་བ་དམ་པས་ཟིན་པ་གསུམ་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པའི་ལམ་མམ་རྒྱུ་མ་ནོར་བ་ཉིད་དོ། །དེའང་རྒྱུ་དགེ་བ་སྔོན་སོང་ལ་བརྟེན་པ་བསྔོ་བ་དང༌། མ་སོང་ཡང་སྨོན་པ་ལ་སྨོན་ལམ་ཞེས་དབྱེ་བར་གྲགས་ཏེ། རྡོ
Chinese
返回。并且，对境的执着也不应是执着于错觉显现为真实的，而应回向于如虚幻显现般的境。如前所说：善男子，一切法如梦，如幻。善根也应如梦，以如幻的方式完全回向。如此等等。回向的自性是，以希求善根转化为菩提的心。如《文殊师利刹土功德庄严经》所说：一切诸法皆随缘，安住于意乐之顶。无论种下何种愿，将获得如是的果实。如此等等。与此相符的语言，也只有证悟初地以上圣道功德的真实语者所说的话，跟随其后才能成就，并非随意而为就能成就。如今藏人不懂得这个道理，只是盲目地跟随那些连语句都不通顺的胡言乱语。那么，如果懂得回向的语句，难道不是施主念诵吗？确实是由施主念诵，但并非只是语句的堆砌，而是将成就真实语的圣者们所说的话，作为施主的语言，然后由上师和僧众们从内心深处随之应和，表达成就的祝愿。如此，语句的表达和随顺应和者是成就真实语者，以善巧方便和三力的加持，此善根将变为无量。如《菩萨藏经》所说：舍利子，善巧的菩萨即使是少许的布施也能变为众多，以智慧的力量使其增上，以智慧的力量使其广大，以回向的力量使其不可估量。总而言之，以三殊胜摄持的善根称为解脱分善，即加行时以利益众生的发心殊胜摄持，正行时以无分别的智慧殊胜摄持，后行时以如梦如幻的回向殊胜摄持，这三者是通往殊胜菩提的正确道路或因。其中，依靠先前已有的善根作为因的回向称为回向，而对于尚未产生的，则称为发愿。
English
Return. And, the object of focus should not be clinging to the illusion as real, but should be dedicated to the realm of illusion-like appearances. As mentioned earlier: Noble son, all dharmas are like dreams, like illusions. Merit should also be like a dream, completely dedicated in an illusion-like manner. And so on. The nature of dedication is the mind that transforms roots of virtue into aspirations for enlightenment. As stated in the 'Manjushri Land Qualities Adornment Sutra': All dharmas are contingent upon conditions, Abiding at the peak of intention. Whatever aspiration is planted, Such a fruit will be obtained. And so on. Words consistent with this can only be accomplished by following the words spoken by those who have realized the qualities of the noble path beyond the first ground, and cannot be accomplished by just any random means. Nowadays, Tibetans do not understand this principle and blindly follow confused statements that are not even grammatically correct. So, if one knows the words of dedication, isn't it the patron who recites them? Indeed, it is the patron who recites them, but it is not merely the arrangement of words. Rather, it is taking the words spoken by the noble ones who have accomplished the truth as the patron's words, and then the lamas and sangha respond from the depths of their hearts, expressing the wish for accomplishment. Thus, the expression of words and the one who responds in accordance are those who accomplish the truth. Through skillful means and the power of the three strengths, this virtue will become immeasurable. As stated in the 'Bodhisattva Pitaka': Shariputra, a skillful bodhisattva can transform even a small offering into a great one, increasing it through the power of wisdom, expanding it through the power of knowledge, and making it immeasurable through the power of dedication. In short, the virtue that is grasped by the three excellences is called the virtue of liberation, which means that at the time of application, it is grasped by the excellent intention to benefit sentient beings; at the time of the main practice, it is grasped by the excellent wisdom of non-discrimination; and in the subsequent practice, it is grasped by the excellent dedication of dream-like illusion. These three are the correct path or cause to the excellent enlightenment. Among them, the dedication that relies on the previously existing cause of virtue is called dedication, while for what has not yet arisen, it is called aspiration.
Tibetan
་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་བསྔོ་བ་བཤད་ མ་ཐག་པ་ལས་མ་འོངས་པ་ན་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་དགེ་བའང་བསྔོས་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་དགེ་རྩ་སྔོན་དུ་སོང་མ་སོང་གཅིག་པོའི་ཆ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་ལུང་དེས་གནོད་དོ། །སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ལའང་བསམ་པ་བཟང་པོའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་མུ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དང་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། བྱམས་པ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་ན་རྒྱལ་བའི་ལྷས་སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། སྨོན་དང་སྦྱིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའང་ཡིན་ཏེ། སྨོན་པ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་དགེ་བ་སྔོན་དུ་སོང་ཡང་རུང༌། ཕྱིས་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དམིགས་པ་ཅན་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་ལ་བསྔོ་བ་དང༌། བསམ་པ་བཟང་ངན་གང་གི་སྒོ་ནས་ཡིན་ཀྱང་འདོད་རྒྱལ་དུ་བརྗོད་པ་ལ་སྨོན་ལམ་ཞེས་དཔྱད་པར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་ལ་བསྔོ་བ་མེད་དམ་ཞེ་ན། གཤིས་ལ་དགེ་སྡིག་ཡོད་པར་འདོད་པ་གྲངས་ཅན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པས། བདག་ཅག་འདོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དུས་གསུམ་དང་ཁམས་གསུམ་དང༌། དགེ་སྡིག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་བསྔོ་བ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་ རྒྱུད་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཡི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་སྤང༌། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞལ་ན་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། གང་ཞིག་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ལ། །དམིགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ཏེ། །ཕྱག་འཚལ་དེ་བཞིན་མཆོད་བྱེད་དམ། །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཡི་རང་ཞིང༌། །སྡིག་པ་དག་ཀྱང་འཆགས་པར་བགྱིད། །བསྐུལ་ཞིང་བསོལ་བ་འདེབས་གྱུར་པ། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་ནི། ནམ་མཁའ་གང་བར་རྟག་ཏུ་འབྱུང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོག་ཤེས་བདུད་རྩིའི་བཏུང་བས་མ་ངོམས་ན། །སྐྱེས་བུའི་ཡིད་ལ་མ་བཟུང་མཆོད་སྤྲིན་ཡང༌། །ཚིག་གི་ཕ་མཐར་འཁྱམས་ལ་སྐྲག་གྱུར་ནས། །བདག་ལུས་སྟན་དུ་དབུལ་ལའང་དོ་གལ་བགྱིད། །སྤྱིར་མཆོད་པའི་རྣམ་པ་དུ་མས་སེམས་སྦྱང་བ་མངོན་དུ་བསྟན་མོད་ཀྱི་སོ་སོའི་སྐྱེས་བོ་རྣམས་ནི་ཆོག་ཤེས་ལ་མ་འདྲིས་ཤིང་བརྐམ་ཆགས་ཀྱི་ཚ་བས་གདུངས་བཞིན་དུ། ཡིད་ལ་མ་བཟུང་བའི་མཆོད་སྤྲིན་ལ་སོ
Chinese
关于杰·嘉灿的迴向文的阐述 因为不仅回向了已经完成的善行，也回向了未来将要做的善行。仅从这二者善根是否已经存在这一点上进行区分，这个论证是有害的。在立愿方面，与善良的发心之善根相关联与不相关联，存在两种情况。第一种情况，慈悲和大爱的自性，都是大布施的善根，因此，胜天在《入行论》的注释中也说：“愿望和布施都是完全可以回向的，愿望并非不能完全回向。”因此，无论善因是否已经存在，或者之后才产生，只要依赖于一个具有目标的善根，就称为回向；无论通过善良还是邪恶的想法，随意表达的就称为愿望，应该这样进行辨析。如果是这样，那么对于没有目标的善行，就没有回向了吗？认为自性中存在善恶，这是数论派的观点。我们所期望的法界，是超越三时、三界以及善恶的，因此我们不认为对它进行回向。正如《真实结合续》中所说：“彼之罪与福，二者皆为分别念，智者应舍此二者。”这与《般若波罗蜜多》中广泛阐述的内容相一致。如果从如理如法地完成了七支供养的功德来衡量，如《功德藏请问经》中所说：“若人向十方佛，合掌顶礼而供养，随喜功德忏诸罪，劝请祈祷而发愿，彼之功德聚无量，恒常遍满虚空界。”如是说。如果不能满足于知足甘露的饮用，即使没有铭记在心的供云，也会因为害怕迷失在言辞的尽头，而重视将自己的身体奉献为坐垫。总的来说，虽然通过多种供养的方式来明显地调伏内心，但是各个众生由于不习惯于知足，并且被贪婪的火焰所煎熬，对于没有铭记在心的供云等等
English
Explanation of the Dedication of Jey Gyaltsen Because not only the merits that have already been accomplished are dedicated, but also the merits that will be done in the future are dedicated. To distinguish these two solely on the basis of whether the root of virtue has already existed or not, this argument is harmful. In terms of making aspirations, there are two possibilities: being connected with the root of virtue of a good intention and not being connected. The first case, the nature of great compassion and love, are all the merits of great giving, therefore, Gyalwai Lha also said in the commentary on the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "Aspiration and giving are both completely dedicable, aspiration is not something that cannot be completely dedicated." Therefore, whether the cause of virtue has already existed or will be done later, relying on a single virtuous root with a specific object is called dedication; expressing arbitrarily through good or bad intentions is called aspiration, and it should be analyzed in this way. If that is the case, then for merit without an object, is there no dedication? Believing that good and evil exist in nature is the view of the Samkhya school. The realm of Dharma that we desire is beyond the three times, the three realms, and good and evil, therefore we do not believe in dedicating to it. As it is said in the "Tantra of True Union": "His sin and merit, both are discriminations, the wise should abandon these two." This is consistent with what is extensively explained in the "Perfection of Wisdom Sutra." If measured from the merit of properly completing the seven-branch offering, as it is said in the "Subahupariprccha Sutra": "If one turns to the Buddhas of the ten directions, joins palms and prostrates in offering, rejoices in merit and confesses all sins, urges, entreats, and makes aspirations, his accumulation of merit is immeasurable, constantly filling the space." Thus it is said. If one is not satisfied with drinking the nectar of contentment, even the cloud of offerings that is not held in mind, fearing to wander to the end of words, one also values offering one's own body as a seat. In general, although the taming of the mind is clearly shown through various forms of offerings, individual beings, due to not being accustomed to contentment and being tormented by the heat of greed, for the cloud of offerings that is not held in mind, etc.