Tibetan
རྣམས་མེ་ལོང་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་རྣམས་རྣམ་སྤངས་པར། །སྣང་ཡང་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་གཞུང་ཆེ་ཆུང་རྣམས་སུ། བདེན་པར་མེད། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད། དེ་ཁོ་ནར་མེད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་གནས་སྐབས་མཐའ་དག་ཏུ་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གང་ཞིག་དབུ་མའི་ལམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། རྩ་ཤེས་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང༌། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་རྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ ཚུལ། དག་དང་མ་དག་ཀློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང༌། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང༌། །ཡོད་དང་མེད་དང་རྟག་ཆད་དང༌། །དབུས་ལ་གནས་པའང་མཁས་པ་མིན། །དེ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །བདེན་མིན་བདེན་པ་བཞིན་དུ་ནི། །གང་ཚེ་འགྲོ་འོང་གཡོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ལངས་པས་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ངོ་བོ་ལ་མེད་བཞིན་གློ་བུར་དུ་སྣང་བ། མ་རིག་པས་བསླད་པ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་བློས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བཞིར་ཐལ་བའི་མཐའ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཚངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་ཡོད་དེ། དངོས་པོར་བདེན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་བདེན་དངོས་པོ་མེད་མ་ཡིན། །དེ་དག་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ང་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་སྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་ཞེན་པ་དངོས་སུ་ བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་ཞིང་དབུས་ལའང་མི་གནས་པ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། །དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ
Chinese
如同（经文中）所说，在镜子中，显现着一个和另一个，完全脱离了（二元对立），虽然显现，但那是不存在的。因此，在应成派和他宗的各种大小论著中，以“没有真实”、“没有自性”、“不是那样的”等等，在所有对胜义谛进行观察的场合，驳斥所有细微的观察对象的处境中，依靠作为共同现象的法性不存在的空性，如何将安立视为中观之道的方式。《根本慧论》中说：“凡是缘起法，即是空性义，亦是假名施设，是亦中道义。”像这样断除道的戏论的方式是：清净与不清净是暂时的，实际上没有，却像没有一样显现。通过遍计所执而执取，通过思索和观察而产生四边：有和无，常和断，安住于中间也不是智者。对此，随行于理性的法称等应成中观派不承认阿赖耶识，但在《菩提心释》中说：“如是阿赖耶识，非真如真，何时行往而动摇。”仅仅在意识上安立的阿赖耶识上，生起六识，以外境显现的错觉，本体上没有却突然显现，被无明所染污，具有遍计所执的意识，陷入有无等四边的边见，仅仅见到边见，在梵天的宗义中也有：“事物中没有真实的，非真实的事物中没有不存在的，见到那二者的边，那就是见到我。”因此，不是遮破世俗谛而成立虚假，也不是遮破胜义谛的戏论而成立无戏论，而是直接遮破所执着的事物，却以暗示的方式什么也不成立的方式，从执边的见解中完全解脱，并且不住于中间，这才是应成中观派的不颠倒的观点。《三摩地王经》中说：“有分别者立有与无，如是观察不能息苦，有与无二皆是边，净与不净此亦边，智者不住于中亦无有。”
English
As it is said (in the scriptures), in the mirror, one and the other appear, completely free from (duality), although they appear, they do not exist. Therefore, in all the major and minor treatises of both Prasangika and Svatantrika, with "no truth," "no self-nature," "not like that," etc., in all situations where the ultimate truth is examined, relying on emptiness, which is the non-existence of phenomena as a common appearance, how the establishment is regarded as the Middle Way. The Root Wisdom says: "Whatever is dependently originated, that is said to be emptiness, it is also a nominal designation, and it is also the meaning of the Middle Way." The way to cut off the proliferation of such a path is: purity and impurity are temporary, actually non-existent, but appear as if they do not exist. It is grasped by complete imputation, and through thinking and observation, four extremes arise: existence and non-existence, permanence and annihilation, and it is not wise to dwell in the middle. To this, the Prasangika Madhyamikas, such as Dharmakirti who follow reason, do not accept the Alaya consciousness, but in the Bodhicitta Explanation it says: "Thus the Alaya consciousness, not true as true, when it goes and moves." On the Alaya consciousness, which is merely established on consciousness, the six consciousnesses arise, and the illusion of external appearance, which is non-existent in essence but suddenly appears, is defiled by ignorance, and the mind with complete imputation falls into the four extremes of existence and non-existence, and merely seeing the extremes also exists in the Brahma's doctrine: "There is no truth in things, there is no non-existence in non-true things, seeing the extremes of those two, that is seeing myself." Therefore, it is not to negate the conventional truth and establish falsehood, nor to negate the proliferation of the ultimate truth and establish non-proliferation, but to directly negate the things that are clung to, but in a way that does not establish anything by implication, completely liberating from the views of clinging to extremes, and not dwelling in the middle, this is the non-inverted view of the Prasangika Madhyamikas. The Samadhiraja Sutra says: "Those with discrimination establish existence and non-existence, such observation cannot pacify suffering, existence and non-existence are both extremes, purity and impurity are also extremes, the wise do not dwell in the middle and there is nothing."
Tibetan
། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན་གཞི་ཐ་དད་པའི་རྟག་ཆད་སེལ་བ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་གཅིག་སྟེ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་མཚུངས། །རྟག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་མཚུངས། །ཞེས་ཉེས་པ་བསལ་བའི་ཚུལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མིན། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེར་ཞི་ བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །བསམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ངོ་བོ་ཡིན། །འདི་ལྟར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྲུབ་མཐས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་མཐས་གཞལ་བྱེད་གྱིས་དང་གཞལ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐའ་དབུས་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་རང་སྒྲ་རྟོག་དང་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་འཆིང་བྱེད་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཆུས་འཆིང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལང་ཀའི་མདོ་ལས། དངོས་པོར་ཤིས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ། །ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །བྱིས་པ་མཚམས་སྦྱོར་མི་མཁས་པ། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དམན་པས་འཆིང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་གནས་པའང༌། སྐྱེ་མེད་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་འགག་མེད་གཤིས་ལ་གྲུབ་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་ཡིན་པས། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཕྱིར་མི་འགག །ཅེས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་དང༌། གནས་མ་ མཆིས་པ་དང༌། དངོས་པོ་མ་མཆིས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དུ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གཉིས། རྟག་ཆད་གཉིས། འགྲོ་འོང་གཉིས་ཏེ་མེད་པ་དྲུག །ཐ་དད་པ་དང་དོན་གཅིག་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་གཉིས་རྣམས་ལས་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ། རྩ་ཤེ་ལས། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང༌། །འགག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་མེད་པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་མི
Chinese
如果不能领悟这样的实相，仅仅消除基础不同的常断二边，世间人的观点中也有。如《不退转法轮经》中说：“有，称为一边；无，称为第二边。此与有我无我相同，常与断相同。”这是教导消除过失之理。因此，如蚕作茧般，贪著的宗派束缚自己。此处以理智假立的法，非生非灭，非住非去来，非一非异，非常非断，一切戏论寂灭的自性，知晓此乃思所成慧的体性。像这样，在有无常断等意义上，以宗派确定之后，虽然应该进入无自性的意义，但由于宗派以能衡量和所衡量的体性方面，无论在边还是在中间都不安住，宗派本身存在于自声分别和执著的境地中，所以一些古人那样认为是不好的。就像蚕没有其他的束缚，却被自己的口水束缚一样，如《楞伽经》中说：“执著于事物吉祥之声，如蚕作茧般，孩童不善于连接，被自己的低劣宗派束缚。”因此，一切法的自性安住于缘起，是无生之实相，所以在无灭之自性上成立。从进入二谛来说，因为前者是后者的所依，所以不生故不灭。此意义说明一切法从本初以来不生涅槃，无自性，无处所，无事物，无识，弥勒菩萨已经确定。这也是仅仅从缘起的角度，互相观待而成立之理。如此，生灭二者，常断二者，去来二者，共六无。不同和相同，即非二者，共二，从这些八边戏论中寂灭之理。如《中论》中说：“以何因缘而生，无灭亦无生，无断亦无常，无来亦无去，非异亦非一
English
If such a state of affairs is not realized, merely eliminating the extremes of permanence and annihilation based on different foundations is also present in worldly views. As stated in the *Sutra of the Wheel of Non-Regression*: "'Exists' is one extreme; 'does not exist' is the second. This is the same as self and no-self, the same as permanence and annihilation." This teaches the manner of eliminating faults. Therefore, like a silkworm, one is bound by one's own attachment to tenets. Here, the phenomena imputed by the mind are neither arising nor ceasing, neither abiding nor going and coming, neither one nor different, neither permanent nor annihilated. Knowing that the nature of all elaborations being completely pacified is the essence of wisdom born of contemplation. In this way, although one should enter the meaning of selflessness after establishing the meaning of existence, non-existence, permanence, annihilation, etc., through tenets, it is not good for some ancient people to think that way because the tenet itself, which does not abide in any extreme or middle ground in terms of the nature of what is measured and what measures, exists in the realm of self-sound, conceptualization, and attachment. Just as a silkworm has no other binding agent but is bound by its own saliva, as stated in the *Lankavatara Sutra*: "Clinging to the sound of auspicious things, like a silkworm, a child unskilled in connection is bound by his own inferior tenets." Therefore, the nature of all phenomena abides in dependent arising, which is the state of non-arising, so it is established in the nature of non-cessation. From the perspective of entering the two truths, since the former is the basis of the latter, it does not cease because it is unborn. This meaning explains that all phenomena from the beginning do not arise in nirvana, are without self-nature, without place, without things, and without consciousness, as established by Lord Maitreya. This is also the way in which they exist in mutual dependence only from the perspective of dependent arising. Thus, the two of arising and ceasing, the two of permanence and annihilation, the two of going and coming, are six non-existences. Different and the same, that is, the two that are not both, are two, from which the elaboration of these eight extremes is pacified. As stated in the *Root Wisdom*: "Whatever arises dependently, has no cessation and no arising, no annihilation and no permanence, no coming and no going, neither different nor one."