Tibetan
ན་མང་ཡང་རྟོགས་པས་མ་ཟིན་ན། །ཉམས་སྣང་སྣ་ཚོགས་དབང་པོའི་གཞུ་དང་མཚུངས། །སྔགས་རྫས་གཉིད་དང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་སོགས་ཀྱིས། །རླུང་སེམས་འཆོལ་བའི་ཉམས་སྣང་སྣ་ཚོགས་ལ། །མགུ་བ་བསྐྱེད་པའི་སྒོམ་ཆེན་མང་མོད་ཀྱི། །ཕལ་ཆེར་གཡེང་བའི་གཡང་ལ་ལྷུང་ཉེན་ཆེ། །མདོར་ན་གང་ཞིག་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས། །དད་སོགས་དགེ་བ་ངང་གིས་འཕེལ་འགྱུར་ཞིང༌། །ཆགས་སོགས་མི་དགེ་ངང་གིས་འགྲིབ་གྱུར་ན། །ཆོས་དེ་རྒྱལ་བའི་ལམ་བཟང་རྨད་དུ་བྱུང༌། །གངས་རིའི་མགུལ་དང་མཐོན་པོའི་ནགས་ཁྲོད་སོགས། །ཐར་འདོད་སྐྱེ་བོའི་བསྟི་གནས་ཉམས་དགའ་བར། །འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་བསོད་སྙོམས་འཚོ་བ་དང༌། །ཕྱག་དང་ཁྲོད་ཀྱི་དམན་པའི་གོས་གྱོན་ལ། །ལེགས་གསུངས་འདུལ་བའི་བསླབ་ལས་མི་འདའ་ཞིང༌། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་ལམ་ལ་རིང་ནས་སློབས། །སྔར་བཤད་སྲོལ་གྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ཡི། །ད་ལན་ཚེ་ལ་བཙན་ས་ཟིན་པར་མཛོད། །རང་དོན་ཉམས་ལེན་རྟོགས་པའི་ཁོར་ཡུག་དང༌། །གཞན་དོན་འབྲེལ་ ཚད་དོན་ལྡན་མངོན་གྱུར་ནས། །རང་གི་ཉམས་མྱོང་གཞན་རྒྱུད་གདམས་པ་རྣམས། །སྣོད་ལྡན་འགྲོ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འདོམས་པར་མཛོད། །བྱ་བཏང་ཁས་ལེན་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པས་བཅིངས། །འཁྲུལ་ཞིག་ཁས་ལེན་གཟུང་འཛིན་དྲྭ་བར་ཆུད། །གྲུབ་ཐོབ་ཁས་ལེན་རྟོགས་པས་རྒྱུད་དབེན་པའི། །སྤོང་བ་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་སྒྱུ་མ་མཁན། །རྣམ་དག་འདུལ་བའི་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལགས་བསྡམས་ནས། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་བསམ་སྦྱོར་རྨད་དུ་བྱུང༌། །གསང་ཆེན་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མི་དམན་པའི། །སྤོང་བ་པ་དེ་ལྷ་མིའི་མཆོད་གནས་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པས་རྒྱལ་བ་བདེན་པར་སྨྲ་བས་དྲང་ངེས་ལྡེམ་དགོངས་བཞིར་བསྟན་པའི་བཀའ་དངོས་དང༌། འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་དེ་དག་གིས་ཕྱིན་ལོག་བཞིའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་དོན་གཅིག་ཆར་ལས་ལྡོག་པར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་དང་དེའི་དགོས་པའང༌། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཉན་ནས་གདོད་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ཏེ། བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་དམ་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །དེ་ནས་རྣམ་པར་དབེན་དོན་ཉིད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡང་དག་དང༌། ལྟར་སྣང་དང༌། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འདོད་ཞེན་གྱིས་སྦྱར
Chinese
如果纵有众多体验却未领悟， 各种觉受犹如 इंद्रधनुष (藏文)彩虹(梵文天城体，Indradhanus，梵文罗马拟音，彩虹)。 以 मंत्र (藏文，梵文天城体，mantra，梵文罗马拟音，曼怛罗，真言) 药材、睡眠和禅定的力量等， 对于风心紊乱的各种觉受， 生起满足感的禅修者虽多， 但大多数有落入散乱深渊的危险。 总之，从所修习的任何法门中， 信心等善法自然增长， 贪恋等不善法自然减少， 那么此法就是殊胜的胜者妙道。 在雪山的怀抱和高耸的森林中等， 于渴望解脱者的修行佳处， 过着少欲知足、托钵乞食的生活， 穿着粗陋的僧衣， 不违越世尊所说的戒律， 长久修学菩萨行。 先前所说的见、修、行， 现在请务必把握住此生的要点。 自身修持证悟的环境， 以及利他有意义的显现后， 将自己的经验和教授， 如理传授给具器之士。 口头承诺苦行，却被今生的贪恋束缚， 口头承诺断除错觉，却陷入能所执的罗网， 口头承诺成就者，内心却远离证悟， 这样的修行人是世间的魔术师。 以清净的戒律来约束自己， 菩萨行的发心和行为极其殊胜， 秘密大道的瑜伽士若不平庸， 这样的修行人是天人的供养处。 如是等等。 所有这些特征，都依赖于听闻和思维的智慧，从而融入实修，因此，胜者真实语者将经典分为四种：直说、密意、隐说和意趣。印度圣地的论师们也阐述了，为了对治四种颠倒，需要将空性的真实含义从各个方面进行剖析，以及这样做的必要性。为了证悟无我的意义，首先要听闻主张有我的宗派，然后才能确定无我的意义。正如 बंगाल (藏文，孟加拉，梵文天城体，Bangala，梵文罗马拟音，Bangala，孟加拉) 的班智达所说：最初寻找它时， 应当说一切皆有。 证悟胜义且无执着时， 然后才是完全远离之义。 如是宣说。 因此，真实、相似、非两者，以及与贪欲相结合。
English
If even with many experiences, one has not grasped realization, Various experiences are like इंद्रधनुष (Tibetan, 彩虹(Chinese), Indradhanus (Sanskrit Devanagari), Indradhanus (Sanskrit Romanization), rainbow). Through mantra substances, sleep, and the power of meditation, etc., For the various experiences of confused wind-mind, Although there are many great meditators who generate satisfaction, Most are in great danger of falling into the abyss of distraction. In short, from whatever one practices, If faith and other virtues naturally increase, And attachment and other non-virtues naturally decrease, Then that Dharma is the excellent and wonderful path of the Victorious Ones. In the embrace of snow mountains and towering forests, etc., In delightful places of practice for those who desire liberation, Living with few desires, contentment, and alms, Wearing humble robes of practice and retreat, Not transgressing the precepts spoken by the Well-Gone One, Studying the path of the Bodhisattvas for a long time. What was previously said about view, meditation, and conduct, Now, please be sure to seize the essential points of this life. The environment for one's own practice and realization, And after the meaningful manifestation of benefiting others, Transmit your own experiences and instructions, Properly to worthy recipients. Verbally promising asceticism, but bound by attachment to this life, Verbally promising to eradicate delusion, but caught in the net of grasping, Verbally promising to be accomplished, but the mind is devoid of realization, Such a practitioner is a magician of the world. Having bound oneself with pure monastic discipline, The intention and actions of the Bodhisattva are exceedingly wonderful, The yogi of the great secret path, if not mediocre, Such a practitioner is a place of offering for gods and humans. So it is said. All such characteristics, relying on the wisdom of hearing and thinking, thereby integrating into practice, therefore, the Victorious One, the speaker of truth, divided the teachings into four: direct, hidden, implicit, and intentional. The commentators of the sacred land of India also explained that, in order to counteract the four inversions, it is necessary to analyze the true meaning of emptiness from all aspects, and the necessity of doing so. In order to realize the meaning of selflessness, one must first listen to the tenets of those who assert self, and then one can determine the meaning of selflessness. As the Pandit of बंगाल (Tibetan, 孟加拉(Chinese), Bangala (Sanskrit Devanagari), Bangala (Sanskrit Romanization), Bengal) said: Initially, when searching for it, One should say that all exists. When realizing ultimate truth and being without attachment, Then it is the meaning of complete separation. Thus it is said. Therefore, true, similar, neither, and combined with desire.
Tibetan
་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེའི་ཚེ་ཐ་སྙད་བཏགས་དོན་གྱིས་བཞག་པའི་བརྒལ་བརྟག་ལ་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ཞིང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ། ནང་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བཅོམ་ཞིང༌། ཕྱིའི་རྒོལ་བ་ངན་པ་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པའི་སྤོབས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས། བདུད་སྡིག་ཏོ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པས་ཀྱང་གླགས་བལྟ་བར་མི་ནུས་ཏེ། སྲེད་མེད་ཀྱི་བུས་ཞུས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་ན་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ན་ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་བདུད་ཀྱི་གླགས་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་གང་བཟུང་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན། །བློ་ཡི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་རུ། །བརྟགས་ཤིང་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆར། །བཞག་ནས་བདེན་ གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལས། །འདས་པ་སུས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱར་མེད་ལ། །བལྟར་མེད་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་ངེས་པར་རྗེས་མཐུན་པའི། །བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི་བླ་དྭགས་བཏགས། །དེ་ལ་ས་དང་པོ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས། གཟུང་འཛིན་ལས་རྣམ་པར་འདས་པ་སྟེ། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་དེའི་ཚེ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། །དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བལྟར་མེད་པ། མངོན་དུ་བྱར་མེད་པ། ཐོབ་པ་མེད་པ། མ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བློ་དང་འདྲེས་པའི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པར་བརྟགས་ཤིང་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ཅེས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་དང་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༦༨༣ བར། ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་ཁེགས་ཤིང༌། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་འོང་བའི་སྐབས་སྲིད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལས་འདས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དོན་དམ་དང་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི
Chinese
当所有声音都如实理解时，就不会认为以名言施设的辩论有任何意义。当以正确区分诸法的智慧现证胜义谛时，内心降伏烦恼障，获得无惧外道恶人的广大勇气。因此，恶魔也无法找到可乘之机。如无贪之子所说：“种姓之子，如果具有听闻，就会产生智慧。如果具有智慧，烦恼就会完全寂静。没有烦恼，恶魔就找不到机会。”这里，如果把握自性的安住方式，就是不可言说、不可思议的胜义谛。从心识的角度来说，就是安立于言说、思议、表达，考察和显现的一切都是世俗谛的范畴。安立之后，证悟二谛是从能证悟和所证悟中超越的，任何人都无法现前，既不可见，也没有得到和未得到两种情况。与空性完全一致的智慧生起，就被称为证悟的标志。对于此，初地是圣者的等持，在佛地，由于能知和所知等对境和有境的所知，任何自性都不成立，因此是完全超越能取所取的。当有境智慧的行境也寂灭时，所有心所生的行境都断绝，证悟不可言说、不可思议的法性，这就是胜义谛。《宝积经》中说：“光护，胜义谛的空性是任何人都不可见的，无法现前，没有得到，也没有未得到。”从与心识混合的角度来说，考察和显现的一切言说、思议、表达都是世俗谛，因为是依赖于世间人的心识而安立的。这样就避免了说一切名言法都不存在的过失，也避免了在同一个基础上偏袒二谛的过失。由于二谛无别，因此在世俗谛也能成为胜义谛的情况下，理解二谛超越能证悟和所证悟，生起与胜义谛一致的智慧，就是证悟的
English
When all sounds are understood as they are, one does not see any meaning in debates established by nominal designations. When the ultimate truth is directly realized by the correct wisdom that distinguishes all phenomena, the obscurations of afflictions are subdued within, and great courage is gained, free from fear of evil opponents. Therefore, even the mind of the evil demon cannot find an opportunity. As asked by the son of No Greed: "Son of good family, if you have learning, wisdom will arise. If you have wisdom, afflictions will be completely pacified. Without afflictions, demons will not find an opportunity." Here, if one grasps the way of abiding in its nature, it is the ultimate truth, beyond speech, thought, and expression. From the aspect of mind, everything that is examined and appears in speech, thought, and expression is within the realm of conventional truth. Having established this, the realization of the two truths is beyond the act of realizing and what is realized, and cannot be directly experienced by anyone. It is neither visible nor does it involve the two situations of having obtained or not obtained. The arising of a mind that is definitely in accordance with emptiness is labeled as the sign of realization. For this, the first ground is the equipoise of the noble ones, and in the Buddha ground, since no self-nature of the knowable, such as the knower and the known, is established, it is completely beyond grasping and being grasped. When the activity of the knowing consciousness also subsides, all activities arising from the mind cease, and the realization of the nature of reality, which is beyond speech, thought, and expression, is the ultimate truth. The Ratnakuta Sutra states: "Kashyapa, the ultimate truth, which is emptiness, is invisible to anyone, cannot be made manifest, is not obtained, and is not not obtained." From the aspect of being mixed with mind, all speech, thought, and expression that are examined and appear are conventional truths, because they are established in dependence on the minds of ordinary beings. Thus, the fault of saying that all nominal phenomena do not exist is avoided, and the fault of being biased towards the two truths on the same basis is also avoided. Since the two truths are inseparable, there is a possibility that the conventional truth can also become the ultimate truth. Understanding that the two truths are beyond the act of realizing and what is realized, and the arising of a mind that is in accordance with the ultimate truth, is realization.