Tibetan
བང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། རང་དོན་ཙམ་དུ་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་ལ་དམིགས་པའམ། ཚེ་འདི་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་མི་བྱེད་ཀྱང༌། ཕྱི་མའི་བདེ་འབྲས་ལ་དམིགས་པ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ཁྱད་པར་པའི་སེམས་དང༌། བདག་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཙམ་པའི་ཐར་པའི་གོ་འཕང་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ཉན་རང་གི་བློ་ཅན་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་གཉིས་ལས་ཀྱང་ལོག་ནས། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་དང་པོར་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དང༌། བར་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང༌། ཐ་མར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་བསྒྲུབས་པ་བཞིན་དུ་རང་དོན་ཡལ་བར་དོར་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཀྲེས་པས་ཟས་འཚོལ་བ་དང༌། ཚད་ནད་ཅན་སྐོམ་གྱིས་གདུང་བ་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང༌། རིམ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ལ་བསླབས་ནས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་རིན་པོ་ཆེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་པའི་ནང་ནས་འཐོན་ཞིང༌། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོའང་སྤངས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང༌། བླུན་སྒོམ་གྱི་གོ་ཡུལ་ཙམ་དུ་ངེས་པའི་དོན་ཟབ་མོ་རྟོགས་སོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་ཐེག་དམན་དུ་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཉི་ཚེ་བ་ཉན་རང་ལའང་ཡོད་དེ། མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་ཁུར་རང་ཉིད་ཀྱི་འཁྱེར་བའི་སྙིང་སྟོབས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་སྐྱེས་ཀྱང་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་གིས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དོན་ཡང་རྫོགས་པར་བྱ་མི་ནུས་ལ། དེ་བས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའམ་ཚངས་དབང་ལྟ་བུར་གྱུར་ ཀྱང་མི་ནུས། དེ་བས་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་གནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཉུང་ཟད་ཙམ་ཐར་པ་ལ་དགོད་པར་ནུས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་དགོད་པར་མི་ནུས་པས། འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་ནུས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་
Chinese
如果成了那样的，仅仅为了自己而追求暂时的显赫，或者不把今生当作伟大，而是以期来世的安乐果报，这是小士夫特别的心；以及只求自身从轮回中解脱的解脱果位，具有这种声闻缘觉之心的中士夫的两种道也舍弃了。如同我等导师最初发心，中间积累资粮，最后现证圆满成佛后所说的一切法，都是为了利益有情而做的一样，放弃自利，为了使一切有情的痛苦止息，如同饥饿者寻找食物，患有疾病者被干渴折磨一样，修学六度以及二次第道而欲求成佛，这就是殊胜的发心，是菩提心的 珍宝的特征。慈氏怙主说：“发心乃为利他故，欲得圆满正等觉。”因此，具有发心的人就是大乘行者，仅仅与之分离，就从大乘中脱离，并且舍弃了通达空性的方便之因的主要部分，虽然有诸如自以为通达了仅仅是名言的所知和愚痴禅修的境界的甚深意义等功德之相，但仍然会堕入小乘。仅仅是慈爱和悲悯，声闻缘觉也有，因为他们不具备将利益无边有情和消除痛苦的重担自己承担的勇气。如是《宝鬘论》中说：“从声闻乘中，未说菩萨之愿和行之回向，彼怎能成菩萨？”如是，即使生起了度化有情的重担，但就目前的情况而言，我也不能圆满成办一个有情的事情。因此，即使成了转轮王或者梵天等也做不到。因此，即使安住于两个阿罗汉的果位，也只能使少数有情安置于解脱，而不能使一切有情安置于一切智智，因此，能够圆满无边众生的暂时和究竟的一切利益，那就是佛。
English
If it becomes like that, merely aiming for temporary glory for oneself, or not considering this life as great, but expecting the happiness and results of the next life, this is the mind of a special small person; and also abandoning the two paths of the middling person who has the mind of a Hearer and Solitary Realizer, who aims only for the state of liberation where one is freed from samsara oneself. Just as our teacher initially generated the mind of enlightenment, accumulated merit in the middle, and finally attained complete enlightenment and taught the Dharma, all of which was done for the benefit of sentient beings alone, abandoning self-interest, and desiring to attain Buddhahood by training in the six perfections and the two stages of the path, just like a hungry person seeking food and a sick person tormented by thirst, in order to exhaust the suffering of all sentient beings, this is the superior thought, the characteristic of the precious mind of enlightenment. The Lord Maitreya said: "The generation of the mind is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment." Therefore, a person who possesses the generation of the mind is a Mahayana practitioner, and merely separating from it, one leaves the Mahayana, and also abandons the main part of the cause for the means of realizing emptiness. Although there are other aspects of qualities such as thinking that one has realized the profound meaning that is only the object of terminology and the realm of foolish meditation, one still falls into the Hinayana. Hearers and Solitary Realizers also have love and compassion, but they do not have the courage to take upon themselves the burden of benefiting limitless sentient beings and eliminating suffering. As it is said in the Ratnavali: "From the Hearer Vehicle, the aspiration and practice of the Bodhisattva and the dedication of merit are not taught, how can one become a Bodhisattva?" Thus, even if the burden of liberating sentient beings arises, in the present situation, I cannot completely accomplish the benefit of even one sentient being. Therefore, even if one becomes a universal monarch or Brahma, it is not possible. Therefore, even if one abides in the state of two Arhats, one can only place a few sentient beings in liberation, but one cannot place all sentient beings in omniscience. Therefore, that which is capable of completely fulfilling all the temporary and ultimate benefits of limitless beings is the Buddha.
Tibetan
ཉག་གཅིག་ལ་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་འདོད་པ་བསྐྱེད་དེ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། བདག་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིས། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ན། །དེ་ཡི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རི་དབང་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བརྟན་དང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ད་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྨོན་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དེའང་འབྲས་བུར་དམ་འཆའ་སྨོན་པའི་སེམས། །བསླབ་བྱ་བདག་གཞན་མཉམ་དང་བརྗེ་བ་དང༌། །བདག་བས་གཞན་གཅེས་གསུམ་དུ་བཞག་པའང༌། །བསླབ་པའི་མདོ་བསྡུས་ཡིན་གྱི་དེའི་ངོ་བོ། །བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་ལ་ཡང་དག་གནས། །རྒྱུ་ལ་དམ་བཅའ་འཇུག་པའི་སེམས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་བསླབ་བྱ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ལ་བསྟེན། །དེ་སྐད་དུ་བྱམས་པས་ཞུས་པའི་མདོར། བྱམས་པ་དེ་ལ་ གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྨོན་པ་ཡང་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། དགའ་བ་ཆེན་པོ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྟེ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྨོན་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདུན་པས་དེའི་བསླབ་བྱ་སློབ་པས་འབྲས་བུར་དམ་འཆའ་ལ། འཇུག་པ་ནི་དེའི་ཆོས་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བས་རྒྱུ་ལ་དམ་འཆའ་བ་ཡིན་ཏེ། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ནི་གང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ། །དེ་བས་ཀྱང་སེམས་བླ་ན་མེད་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་མངོན་པར་ཞུགས་པ་དེ་ནི་ཆེས་རྙེད་པར་དཀའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷས་དཔེ་ལ་སྦྱར་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་སྨོན་པ་ཉིད་དང་ནི། །བྱང་ཆུབ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ཕྱོགས་བགྲོད་པ་ལ་ངེས་པར་ཡིད་ཀྱིས་དམ་བཅས་པའི་སྐྱེས་བུས་ དེའི་ཉེར་བསྡོགས་ལ་ཞུགས་པ་ལྟར་བདག་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་ཉེ་བར་བརྟན་པའི་བློ་ནི་སྨོན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ནི་འཇུག་པར་བཞག་གོ །དེ་བས་ན་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་དང༌། བཟུང་ནས་འཇུག་པའི་སེ
Chinese
因为唯一，为了所有众生的利益，生起获得圆满正等觉果位的愿望。正如导师圣天所说：“若自身与此世间，欲得无上菩提果，其根本乃菩提心，如山王般恒常稳固。”现在为了阐释发心的体性，即愿心和行心的差别。其中，以果为誓愿的乃是愿心，其所学之处在于修学自他平等、自他交换以及自他珍爱这三者，这是修学纲要，而它的体性则完全安住于慈等四无量心。以因为誓愿的乃是行心，其所学之处在于依止六波罗蜜多的行境完全清净之处。如《慈氏请问经》中所说：“慈氏，为他众利益而发愿，也是大慈、大悲、大喜、大舍。如理行持也是六波罗蜜多。”因此，愿心是希求获得菩提，通过修学它的学处而以果为誓愿；行心是实际修习它的法，因此是以因为誓愿。如《华严经》中所说：“善男子，众生之中，能获得无上圆满菩提心者甚难。比这更难的是，能真正趣入无上圆满菩提心者，更是难上加难。”导师寂天将此义结合比喻说：“菩提心略而言之，应知有两种差别：即是愿菩提心与行菩提心。如知欲行与真行之差别，智者亦应如是次第了知此二者之差别。”如同一个决心前往某地的男子，开始着手准备，同样，为了自己成佛后利益众生，生起希求获得深广意义的心，这种心相续稳固的智慧就是愿心，而真正趣入菩提行则是行心。因此，未受戒律之前是愿心，受戒之后是行心。
English
Because it is unique, one generates the desire to attain the state of perfect Buddhahood for the benefit of all sentient beings. As the master Āryadeva said, "If oneself and this world wish to attain the unsurpassed Bodhi, its root is Bodhicitta, as stable as the king of mountains." Now, in order to explain the nature of generating the mind, that is, the difference between the aspiring mind and the engaging mind. Among them, the mind that vows for the result is the aspiring mind, and what is learned is to practice self-other equality, self-other exchange, and cherishing others more than oneself. This is the summary of practice, and its nature completely abides in the four immeasurables such as loving-kindness. The mind that vows for the cause is the engaging mind, and what is learned is to rely on the completely pure realm of the six perfections. As it is said in the Sutra Requested by Maitreya, "Maitreya, aspiring for the benefit of others is also great loving-kindness, great compassion, great joy, and great equanimity. Right practice is also the six perfections." Therefore, the aspiring mind is to desire to attain Bodhi, and by learning its precepts, one vows for the result; the engaging mind is to actually practice its Dharma, so it is to vow for the cause. As it is said in the Gaṇḍavyūha Sutra, "Noble son, among sentient beings, it is difficult to obtain the unsurpassed perfect Bodhicitta. Even more difficult than that is to truly enter the unsurpassed perfect Bodhicitta, which is even more difficult." The master Śāntideva applied this meaning to a metaphor, saying, "Bodhicitta, in brief, should be known to have two differences: that is, the aspiring Bodhicitta and the engaging Bodhicitta. Just as one knows the difference between wanting to go and actually going, the wise should also gradually understand the difference between these two. "Just as a man who is determined to go to a certain place begins to prepare, similarly, in order to benefit sentient beings after becoming a Buddha, the mind that arises with the desire to obtain profound and vast meaning, the wisdom of this mind stream being stable, is the aspiring mind, and truly entering the Bodhi conduct is the engaging mind. Therefore, before taking vows, it is the aspiring mind, and after taking vows, it is the engaging mind.