Tibetan
ག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བདག་གི་བླ་མ་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་དེ་བཞེད་པས་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་བོད་སྔ་རབས་ལ་འཆད་རྒྱུ་མེད་ཅེས་སྤྱི་བརྟོལ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རིག་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་དེ་བློས་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་སམ་མི་ལྟོས། མི་ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་ཞིང༌། ལྟོས་ན་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙན་ན། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློ་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང༌། འདིར་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་རིག་རྣོན་པོས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་མཚང་འབྲུ་བའི་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེ་ལྟ་བུས་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པའི་དུས་དེ་ལྟར་འདོད་ན། དེས་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་དུས་ཚིག་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ནས་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་པ་མ་རྟོགས་པར། བདེན་པ་གཉིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་ལྡང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་དགག་བྱ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མཐར་ཐུག་དཔྱད་རིག་གིས་དགག་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་དང༌། རིག་པ་གང་གིས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་པ་ལ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཞེས་མཆོག་གཟིགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དག་བཞེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡི། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་ཡུལ་རྣམས་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་ འཇོག་པའི་ཚེ། མཐར་ཐུག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་བློས་ཕྱེ་བ་འདི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གསང་ཚིག་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་འཇུག་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟག་པར་གྱིས། །སྐ
Chinese
以普遍存在的方式，通过定义确定的方式来间接成立。因此，我的上师，已经超越了自他宗派的海洋，是这样认为的，所以不要产生对早期藏族没有解释中观大论的傲慢。第二，关于承认的 一切事物皆是虚妄之见， 实物之自性亦将执持。 何为真实所见即胜义， 所见虚妄即是世俗谛。 当事物依赖于能知者而存在时，以最终的迷惑与不迷惑的智慧来区分，这是难以用名言概念来理解的无上秘密。以这样的方式来确定所知的事物，其量有二：就世俗谛而言，对于显现的缘起法，龙树菩萨说： 如刹那有边际一样， 初始与中央也应考察。 སྐ
English
It is implicitly established through the manner of defining characteristics that pervade everywhere. Therefore, my lama, who has crossed the ocean of self and other tenets, thinks so, so do not generate arrogance that there is no explanation of the great reasoning of Madhyamaka in early Tibet. Second, regarding the classification of acceptance: the definition of truth is that any dharma is without self-nature. The definition of conventional truth is that any subject of dharma cannot be analyzed by reason. The definition of ultimate truth is that it can be analyzed by reason. If so, does that which can be analyzed by reason depend on mental imputation or not? If it does not depend, then it contradicts the term of being able to be analyzed. If it depends, then that which can be analyzed contradicts the ultimate truth. If you think so, at the time of cultivating wisdom, the wisdom of Vipassanā without conceptualization has the definition of ultimate truth, so when it transcends the realm of ordinary people's minds, it is like that. However, here, with the sharp analysis of the wisdom of thinking, revealing the flaws in the nature of things, the individual discriminating wisdom like fire, when burning the firewood of concepts, if you think so. Then, because you have not realized that in the moment of thinking wisdom, from the perspective of non-discrimination, the nature of the two truths being united is manifest, the wisdom that contemplates the terms of the two truths being separated like the horns of a cow is entirely focused on the object to be refuted. Like this, what can be refuted by the ultimate analysis reasoning is unanalyzable, and what cannot be refuted by any reason is analyzable, which is the view of the great beings of supreme vision. As it is said in the Entering the Middle Way: All things are seen as false, The nature of reality will also be grasped. Whatever is the object of true seeing is ultimate, What is seen as false is said to be conventional truth. When things exist in dependence on the knower, distinguishing with the wisdom of ultimate delusion and non-delusion, this is the supreme secret that is difficult to understand with nominal concepts. The valid cognition that determines the knowable in such a way is twofold: in terms of conventional truth, for the dependent arising of appearances, Master Nagarjuna said: Just as a moment has an end, The beginning and the middle should also be examined. སྐ
Tibetan
ད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱིས་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དང་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཅན་ནོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་རིག་གི་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་ བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པའང་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་དེ་ཡང་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་བཤད་པའི་ཕྱིར། བློས་དཔྱད་པའི་རིགས་ཤེས་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་བཀག་པ་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པས། དེ་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་ནའང་ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་བུམ་པ་སྣམ་བུའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་གྱི་བདག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་ནའང༌། ཀུན་རྫོབ་དེ་བས་ལོགས་སུ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་འགྱུར་པས། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དུས་གཅིག་འཇུག་པ་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རིགས་པ་ལྔས་གནོད་བྱེད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་
Chinese
因为刹那三的自性，世界不会停留在刹那。如是说，以一异离的方式成立宗义的理证之后，随之而来的理智之识，由比量成立能忍受的第一个真谛被遮破的效力。 必定是不可堪忍的所知，是具有决定性的体相。如果从胜义谛的角度来说，获得能决定堪忍到极致的思择智慧的量，即使由各自自证的不分别之智慧所证悟。 那么这些异生，也由随理智而来的理智之识，以比量来决定。 如此，理智之识的自性，是无生、离戏、堪忍，自性是胜义谛，自续派如此承许也并非究竟。 因为以成立胜义中无有，世俗中有的理由，识宗也无法脱离常断二边的实有。 在《六十正理论释》中说：如果承认是世俗，则会变成常有，如果认为胜义中无有，则会变成断灭等。 以理智思择的理智之识，是唯识宗的自性，对于真实义来说是不合理的。 仅仅遮破戏论，也无法脱离戏论的差别。 如是《解深密经》中说：即使现证胜义谛，因为比世俗另外有所缘。 也无法获得涅槃，并且世俗和实物相异的胜义谛，不会成为世俗谛的法性，如同瓶子不是布的法性一样，因为二谛相异，仅仅是世俗的我不成立，也不会成为胜义谛。 仅仅是不成立的瓶子，也不会成为布一样。 即使在以现量证悟胜义谛而获得涅槃之时。 因为比世俗另外有所缘，也会成为一切烦恼。 如此，在一个补特伽罗的相续中，一切烦恼和净分同时生起也不会相违。 如此宣说了以五种道理来破斥。 因此，胜义谛与一切戏论
English
Because of the nature of the three moments, the world does not remain in an instant. Thus, after establishing the thesis by means of separation of one and other, the knowledge of reason that follows, by inference, establishes the power of refuting the first truth that can be endured. It is definitely an object of knowledge that cannot be tolerated, and it is a definite characteristic. If we consider the ultimate truth, even if we obtain the measure that determines the object of measurement of the ultimate tolerance of discriminating wisdom and realize it with the non-conceptual wisdom of each self-awareness. Then these ordinary beings also determine by inference the knowledge of reason that follows reason. Thus, the nature of rational knowledge and inference is unborn, free from elaboration, tolerant, and the characteristic of ultimate truth, which is not the ultimate claim of the Madhyamaka Svatantrika. Because by the reason of establishing that there is no ultimate existence but there is conventional existence, the Vijnanavada cannot escape from the reality of permanence and annihilation. In the commentary on the Sixty Reasoning, it is said: If it is admitted to be conventional, it will become permanent, and if it is considered to be non-existent in the ultimate sense, it will become annihilation, and so on. The rational knowledge that is considered by reason is the nature of the Mind-Only School, which is not reasonable for the true meaning. Merely negating elaboration does not escape from the distinction of elaboration. Thus, in the Samdhinirmocana Sutra, it is said: Even if the ultimate truth is directly realized, Nirvana will not be attained because of the separate object of focus from the conventional. And the ultimate truth that is different from the conventional and the real will not become the Dharma nature of the conventional truth, just as the pot is not the Dharma nature of the cloth, because the two truths are different, the mere non-establishment of the conventional self will not become the ultimate truth. Just as a pot that is not established will not become cloth. Even at the time of attaining Nirvana by directly realizing the ultimate truth. Because of the separate object of focus from the conventional, it will also become all afflictions. Thus, in the continuum of one person, it will not be contradictory for all afflictions and pure divisions to arise simultaneously. Thus, it is said that the five reasons are used to refute. Therefore, the ultimate truth and all elaborations