Tibetan
། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་གང་ཟག་རང་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་ པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་དང་འབྲེལ་བར་ལམ་ལྔ་དང་ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཤེས་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་ཏེ་སྐུ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པར་འདོད་པའོ། །འབྲས་བུའི་ཆ་ནི་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཏེ་གསུམ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཆོས་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གཉིས། ལྷུན་གྲུབ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པའོ། །དེ་དག་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོ་ཙམ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཞིབ་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རིན་པོ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་གསང་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་དབུ་མའོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆ་གཉིས་སུ་གནས་པའི་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ནི་མཐའ་གཉིས་སྤོང་བའི་ཚིག་ཏུ་གདགས་པ་ཙམ་སྟེ། མདོ་ལས། བདེན་དང་རྫུན་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་ཡང་ མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་མཐའ་ནི་གཉིས་ཀ་རྣམས་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལ་ཡང་ནི་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དོན་གྱི་དབུ་མ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གནས་པའི་དང་པོར་རང་རྒྱུད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར། །འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས། །དེ་སྐད་དུ་འཁྲུལ་འཇོམས་ལས། དམིགས་བཅས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དུ། །དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ཀུན་ལ་གྲོལ། །ཞེས་པ་ལྟར། སྣང་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང༌། དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོམ་དམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་གཤིས་ལ་བདེན་པ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་
Chinese
对于大乘道，有情凭借自身力量，通过观修以实有自性空性之人无我，以能取所取他体空性和以遍计自性成立空性之法无我这三种无我，与三大阿僧祇劫的资粮相结合，次第经历五道十地。断尽有情我执的烦恼障和法我执的所知障，希求获得具足三身果位的无上菩提。果的方面有三种涅槃，即有余涅槃、无余涅槃和不住涅槃。还承认佛陀三身的分类，以及法身具有自性法身和智慧法身两种，还有任运成就和相续不断的分类。这些只是宗义的要点，详细的特征应在《宗义宝鬘》中了解。 如来语的极密是，大乘了义中观。其中，声音和意义分为两个方面，所说的声音只是安立为舍弃二边的词句。如经中说：真和假这也是边，有和无这也是边，因此智者舍弃这二边，也不住在中。意义的中观，唯是双融二谛之理。其中，有自续和他续两种，首先是自续派： 所有显现的一切都是世俗谛，成立如幻的自性，胜义谛无成立如虚空，此为中观自续派之宗风。如《摧魔论》中说：有境世俗谛，胜义谛中，能缘所缘皆解脱。如是，从显现的方面来说，一切显现都如幻象，但在胜义谛中，丝毫也不真实成立，如同虚空。也就是说，从所依的角度，一切法都依赖于心识而安立为世俗谛和胜义谛，即使自性上不成立真实，但在名言的层面上，也承认以自性成立，所以称为自续派。其中，胜义谛不承认为识的对境的观点，以及承认为识的对境的差别有两种。第一种是，世俗中显现也不存在。
English
In the Mahāyāna path, beings, endowed with their own strength, progress through the five paths and ten bhūmis in sequence, in conjunction with the accumulation of three countless kalpas, by focusing on the three types of selflessness: the selflessness of persons, which is emptiness of an inherently existent self; the emptiness of grasping and grasper as being other than substance; and the selflessness of phenomena, which is emptiness of being established by their own characteristics of conceptual imputation. They aspire to attain unsurpassed enlightenment, possessing the fruit of the three kāyas, having completely abandoned the afflictive obscurations of clinging to a self of persons and the cognitive obscurations of clinging to a self of phenomena. Regarding the aspect of the result, there are three types of nirvāṇa: nirvāṇa with remainder, nirvāṇa without remainder, and non-abiding nirvāṇa. They also assert the classification of the three kāyas of the Buddha, and that the dharmakāya has two aspects: the svabhāvakāya (essence body) and the jñānakāya (wisdom body), as well as the classifications of spontaneous accomplishment and continuous non-cessation. These are merely the essential points of the philosophical tenets; detailed characteristics should be understood in the Precious Garland of Tenets. The supreme secret of the Tathāgata's speech is the definitive meaning Madhyamaka of the Great Vehicle. Therein, speech, which exists in two aspects of sound and meaning, is merely posited as words that abandon the two extremes. As stated in the sūtra: "Truth and falsehood, these are extremes; existence and non-existence, these are extremes; therefore, the wise, having abandoned both extremes, do not abide even in the middle." The Madhyamaka of meaning is solely the manner of uniting the two truths inseparably. Among them, the first of the two, Svātantrika, is: All that appears is established as conventional truth, its characteristic being like an illusion; ultimate truth is unestablished, like the sky; this is the system of the Madhyamaka Svātantrika. As stated in the Destruction of Confusion: "In the conventional truth with objects, in the ultimate truth, all objects and subjects are liberated." Thus, from the aspect of appearance, all appearances appear like illusions, but in ultimate truth, they are not established as truly existent in the slightest, like the sky. That is to say, from the perspective of the basis of designation, all phenomena are established as conventional and ultimate truths depending on the mind. Even though truth is not established in their nature, they are asserted to be established by their own characteristics from the aspect of terminology, hence they are called Svātantrika. Among them, there are two differences: the view that ultimate truth is not accepted as an object of cognition, and the difference that it is accepted as an object of cognition. The first is that even appearance in conventional truth does not exist.