Tibetan
གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད། རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང༌། དོན་དམ་པར་རིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་མ་སྐྱེ་ཤིང་མེད་པའོ། །ཞེས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེའང་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིགས་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དམིགས་བསལ་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་རེ་རེས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཕྲ་མོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲང་ ཐ་དད་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་དང་པོས་རྒྱས་བཤད་མི་འདྲ་བ་བཅུ་དང༌། མཇུག་བསྡུ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཏེ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང༌། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང༌། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག་ལ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་བྱའི་འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་དམ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང༌། །རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མེད་ན་གང་གིས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་གསུམ་ཀས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ སྟེ། འདི་ལྟར་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དང༌། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་འཇུག་པ་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །དུ་མས་དུ་མ་བྱེད་མ་ཡིན། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པའང་མིན། །ཞེས་པས། འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤོས་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བའི་མུ་བཞིས་སྐྱེ་བ་སྟོང་པའོ། །དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་གདགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་དང༌། མེད་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྨིག་སྒྱུ་གཡོ་བ་བཞིན་སྣང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཁྱབ་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མས་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་གྱིས་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་ན་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་པོ། གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཁའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་པས་ཉིན་མཚན་དང་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོའི་བར་རམ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔགས་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་གཅིག །གཅིག་གིས་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ། དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པའི་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང༌། དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅི
Chinese
显现分明犹如梦境幻觉一般，虽然仅成立为在自相续中生起显现，但胜义中，从意识的对境二谛等，乃至轮涅的一切法都不成立，如《中观根本慧论》云：“饶益，一切法胜义中自性空，故涅槃亦不生亦不灭。”因此，二谛的差别和体相仅是假立其自性而已，应视为名言的胜义谛；而在非名言的胜义谛面前，由于超离了所知和言说的对境，因此应以断除戏论的方式来理解，因为从脱离了一和多、有和无等的理证而错误地妄加臆测中解脱之故。而且，中观的论典中，以四大理证成立胜义谛无生灭是广为人知的。特别是《根本慧论》的每一品也都具有成立空性细微之处的不同理证之名目，例如《根本慧论》的第一品就宣说了十种不同的广说和两种不同的总结，共计十二种。此处暂时以四种广为人知的方式来推理，即金刚屑、有无生灭、四句生灭和伟大的缘起。第一，观察所破之因从而遮破所破，如《根本慧论》云：“非自非从他，亦非共非无因，诸法任何时，任何处皆无生。”因此，法性，仅仅是事物，也胜义中从自和他和二者和无因中不生，对于任何不生者，都空无一切生之事物，例如仅仅是总义而无事物一般。第二，观察所破之果从而遮破，如云：“于无或有之义中，缘非是应理，若无以何为缘，若有缘有何用。”因此，法性，显现缘起，也胜义中空无因上果有无生三者之故，如此，凡是从因上空无果有和无生，并且空无一切生之事物
English
Appearances are clearly like dreams and illusions. Although they are established only as appearing to arise in one's own mindstream, in ultimate reality, all phenomena of samsara and nirvana, from the objects of consciousness, the two truths, etc., are not established. As it is said in the Mother Prajñāpāramitā: "Rābhya, all phenomena are empty of inherent nature in ultimate reality, therefore nirvana is also unborn and unceasing." Therefore, the distinction and characteristics of the two truths are merely the establishment of their nature, and should be regarded as the conventional ultimate truth. However, in the face of the non-conventional ultimate truth, since it transcends the objects of knowledge and expression, it should be understood in a way that cuts off elaboration, because it is liberated from the erroneous imputation of one and many, existence and non-existence, etc., through reasoning. Moreover, it is well known that in the Madhyamaka treatises, the four great reasonings establish the ultimate truth as without arising or ceasing. In particular, each chapter of the Root Wisdom also has different types of reasoning that establish the subtle points of emptiness. For example, the first chapter of the Root Wisdom explains ten different elaborations and two different conclusions, totaling twelve. Here, for the time being, we will reason with the four well-known methods: the Diamond Slivers, the Arising and Ceasing of Existence and Non-existence, the Arising and Ceasing of the Four Extremes, and the Great Dependent Origination. First, examining the cause of what is to be refuted and then refuting what is to be refuted, as it is said in the Root Wisdom: "Not from self, not from other, not from both, not from no cause, at any time, in any place, there is no arising of phenomena." Therefore, the nature of phenomena, even just things, does not arise in ultimate reality from self, other, both, or no cause. For anything that does not arise, it is empty of all things that arise, just as there is no thing in mere generality. Second, examining the result of what is to be refuted and then refuting it, as it is said: "In the meaning of non-existence or existence, conditions are not reasonable, if there is nothing, what is the condition for? If there is something, what does the condition do?" Therefore, the nature of phenomena, this dependent origination of appearances, is also empty in ultimate reality of the three: the existence, non-existence, and arising of the result in the cause. Thus, whatever is empty of the existence, non-existence, and arising of the result in the cause, and is empty of all things that arise.
Chinese
是空性，例如，就像用自性来表示没有事物一样。第三种是，通过分析因果二者来遮破，如《入二谛》中所说：“众多不作一事物，众多不作众多事，一不作众多事物，一亦不作一事物。”因此，如此显现的事物，实际上从一产生一，从一产生多，从多产生多，从多产生一，这四种方式产生的生是空性的。例如，就像给没有事物的事物命名为空一样。第四种分为两种：将非是遮破作为论式，分析大缘起自身的体性而遮破；以及将非有遮破作为论式，与一和多分离。第一种是：“凡是依缘而生者，彼即非生，彼无有生的自性。”因此，依缘而生起的事物也与生灭等八边分离，因此是真实自性空性的，例如，就像海市蜃楼摇动一样，仅仅是不停止显现的缘起。第二种是通过建立论式，成立宗法，以及通过周遍确定以量来分析这三者来进行推理。其中第一种是：如果与一和多分离是周遍的，那么它就与真实的事物空性是周遍的。第二种是圣天论师所说：“如刹那有虚空，初始中央亦应观，以是三刹那性故，世间不住刹那间。”因此，通过白天晚上和早晚之间，或者刹那前后之间存在的迹象，推测出具有三个部分，因此成立了胜义中无分，与一分离而存在的宗法。第三种是理自在所说：“凡是具有作用能力的，在此胜义中是不存在的。”也就是说，仅仅遮止了存在的法是多的法，就成为一。一在作为事物存在时是确定的，因为仅仅存在的法要么以一存在，要么以多存在是周遍确定的，所以这个被视为一和多的周遍处的存在的法本身，即使是胜义的法，也摧毁了不被它的单一和众多所周遍而产生怀疑的能力，因此对于胜义的法来说，一
English
It is emptiness, for example, just as using self-nature to represent the absence of things. The third is to refute by analyzing both cause and effect, as it is said in "Entering the Two Truths": "Many do not make one thing, many do not make many things, one does not make many things, one does not make one thing." Therefore, the things that appear in this way, in reality, one arises from one, many arise from one, many arise from many, and one arises from many. The arising of these four ways is emptiness. For example, just like naming something that has no thing as space. The fourth is divided into two: using non-affirmation negation as the argument, analyzing the nature of the great dependent origination itself to refute; and using non-existence negation as the argument, separated from one and many. The first is: "Whatever arises from conditions, that is not born, it has no nature of being born." Therefore, the dependent origination is also separated from the eight extremes such as arising and ceasing, so it is the emptiness of true self-nature, for example, just like a mirage shaking, it is only the dependent origination that appears without stopping. The second is to reason through establishing the argument, establishing the subject property, and analyzing with certainty by valid cognition. Among them, the first is: if being separated from one and many is pervasive, then it is pervasive with the emptiness of true things. The second is what Master Aryadeva said: "Just as a moment has space, the beginning and middle should also be observed, because it is of the nature of three moments, the world does not dwell in a moment." Therefore, by inferring from the signs existing between day and night and morning and evening, or between the previous and subsequent moments, it is inferred to have three parts, thus establishing the subject property of existing separately from one without parts in the ultimate sense. The third is what the Lord of Reasoning said: "Whatever has the ability to function, it does not exist here in the ultimate sense." That is to say, merely negating that the existing dharma is the dharma of many, it becomes one. One is determined when it exists as a thing, because the dharma that merely exists is either one or many is pervasively determined, so this existing dharma itself, which is seen as the pervasive place of one and many, even if it is the ultimate dharma, destroys the ability to give rise to doubt that it is not pervaded by its single and many, therefore, for the ultimate dharma, one