Tibetan
འི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་པས་ཆོས་ཀྱི་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་ སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་སོ། །གཞིའི་ཆོས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་མི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང༌། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང༌། རང་མཚན་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདིར་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དང་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ལྟར་འདོད་དེ་ངོ་བོ་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་མཐུན་པར་གནས་སོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ། ཉིད་ཀྱང་མིང་གིས་བཏགས་པ་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་པ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་མ་འབྲེལ་བར་ ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་དམན་རང་ལམ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་དེ་དང་སེམས་ཅན་ལའང་ཕན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་དང༌། དམན་མཆོག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་པ་ལས། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་མི་ཤེས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང༌། ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་ནས་བརྗོད་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྐྱང་པ་ཙམ་བསྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་མི་ཤེས་པ་ཙམ་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་བྱེད་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀྱི་མཚོན་པའི་འགོག་བདེན་རྣམས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང༌། ལམ་བདེན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོད་པའོ། །ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་
Chinese
认为是七位阿罗汉的论著，并由此宗派立论。后者是从量论七部等处阐述，并依经部而立宗，因此对法的名称执着于补特伽罗，由于诸法与譬喻相关联地显示，所以也被称为譬喻师。就基法而言，将世俗谛安立为哪种谛，以不作意仅是假立的分别念是世俗，因为其遮蔽了以自相见事物真实面貌。如此，作意之显现境由总相所遍及，总相与无实事之法及世俗谛等无有他异，是周遍与相等。现量之显现境由自相所遍及，自相与实事及胜义谛等是周遍与相等，是如此认为的。此处，如《释量论》所说：“何为有作用能力，此即是意义与存在，其余是世俗存在，彼等说为自共相。”如同所承诺的那样认为，本体是论理家们一致认可的。道的体相是，四谛的体相无常等十六种。自己也以名称假立的补特伽罗，证悟自立存在的实有之空性，证悟补特伽罗无我的智慧，仅仅是方便大悲等不相关的，修持是小乘的自道。彼智慧与对众生也有利益的圆满意乐相结合，是大乘的修持方式，小乘与大乘的道行方式与前者相似。道的所断障蔽，也有补特伽罗我执与烦恼性的无知，以及非烦恼性的无知等的名相，但不承认法我执与所知障等的名相。从果的角度来说，仅仅修持无常等十六种，断除烦恼性的无知，现证阿罗汉的果位是下乘的菩提，同样以涅槃二者所代表的灭谛认为是法宝，道谛认为是僧宝。方便大悲等与大乘道相关联。
English
It is considered to be the treatise of the seven Arhats, and the tenets are established from that sect. The latter is explained from the seven treatises on valid cognition and relies on the Sutra Pitaka to establish its tenets. Therefore, it is attached to the names of dharmas to individuals. Since all dharmas are shown in relation to metaphors, it is also known as the Exemplifier. As for the basis of dharma, the conventional truth is established as which truth? The mind that is merely labeled by non-conceptualization is conventional, because it obscures the seeing of the reality of things in their own characteristics. Thus, the object of appearance of conceptualization is pervaded by the general characteristic, and the general characteristic and the non-existent dharma and the conventional truths are not different, they are coextensive and equal. The object of appearance of direct perception is pervaded by the self-characteristic, and the self-characteristic, the existent, and the ultimate truth are considered to be coextensive and equal. Here, as it is said in the Commentary on Valid Cognition, "Whatever has the ability to perform a function, that is meaning and existence here. The rest is conventional existence, these are said to be the characteristics of self and general." It is believed as promised, and the essence of the logicians remains consistent. The nature of the path is the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence. Even the individual who is labeled with a name realizes the emptiness of the self-sufficient substance, and the wisdom that realizes the selflessness of the individual is merely a method, great compassion, etc., without any connection. Practicing it is the path of the Hinayana. Combining that wisdom with the perfect intention to benefit sentient beings is the way of practicing the Mahayana. The way of traversing the path of the inferior and the superior is similar to the former. As for the obscurations to be abandoned on the path, there are only terms such as the ego-grasping of the individual and the ignorance of the afflicted, and the ignorance of the non-afflicted. However, the terms such as the ego-grasping of phenomena and the cognitive obscurations are not accepted. From the perspective of the result, merely meditating on the sixteen aspects such as impermanence, abandoning only the ignorance of the afflicted, and manifesting the state of Arhat is the enlightenment of the inferior. Similarly, the cessation truth represented by the two nirvanas is considered to be the Dharma Jewel, and the path truth is considered to be the Sangha Jewel. The method, great compassion, etc., are related to the path of the Mahayana.