Tibetan
་དང༌། འགྲེལ་པ་རྒྱ་གཞུང་ལས། དོན་དམ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་པའི་མིང་ཡིན་ཡང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བར་བཤད་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཞི་དོན་དམ་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱིས་ལྟོས་པ་ཙམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པའི་མངོས་སུམ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིས་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་ལ་བསྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ། གཞན་ཡང་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། དེའི་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་འདུལ། །ཡང་ན་ནི་དུ་མ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང༌། དོན་དམ་པ་ནི་དེ་དང་ཤིན་ཏུ་རྫས་འགལ་བས་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པའི་འདོད་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སྣང་ན་སྣང་མཉམ་དང༌། མེད་ན་མེད་མཉམ་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། །རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་བཞག་ནི། །ཤེས་པའི་དོན་དམ་བློ་ཡིས་དཔྱད་པ་དང༌། །དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ཡི། །རྡལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་ལུགས། །དེ་ལ་ནང་གསེས་སུ་ཕྱེ་བས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རིག་ཐ་སྙད་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་ བའི་གང་ཟག་དེ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ལས། གཞིའི་ཆོས་ཤེས་པའི་དོན་དམ་ལ་བློ་ངོའི་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་དང༌། དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང༌། དངོས་པོའི་རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། དངོས་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཚུལ། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞིག །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པའམ། བློས་གཞི
Chinese
，以及印度论典的解释中，提到了“胜义和”等。这里，“胜义”这个词虽然是所有事物的名称，但被解释为指那些极其隐蔽、所有事物不可分割的自性。这本身就是寂静的胜义，是唯一的真实，因为仅仅依赖于相对的真实只是一个假设，因为它属于概念的范畴。此外，具有形象和不具有形象的现量等心识被称为世俗，因为它遮蔽了对胜义的证见。这非常清楚。另外，在心识的对境的形象和它的显现的层面上，一切法要么归结为一，要么安住于多。然而，胜义与此截然不同，因为它与心识的实体完全相悖，因此不可能与心识同时存在。即便如此，《解深密经》中说：“有为界和胜义的特征，是一和异的自性。谁认为是一和异，他们就是不如理作意。”这是一种像世间习俗一样，承认宗派的观点，只是说，如果世俗和胜义显现，则显现相同；如果不存在，则不存在相同，本质上是一样的。简而言之，宗派的分类是：以心识的胜义用智慧分析，以及以工具摧毁事物的胜义。无分微尘是声闻部的主张。将其进一步划分为有部和经部。首先，不承认自证的名称的小乘宗派的论者，是有部的特征。对于它，从基础、道、果三个方面来说，基础之法，心识的胜义受到智慧分析的影响，以及事物的胜义受到工具摧毁等的影响，都不能损害它。心识的相续和事物的粗大是世俗，心识的刹那和事物的无分微尘被认为是胜义。世亲说：“以何摧毁和以智分析，如果消除则智不入，如瓶水般是世俗，胜义另有存在。”意思是说，在声闻有部的观点中，被对治摧毁或被智慧分析
English
, and in the commentaries from Indian treatises, it mentions "ultimate truth and." Here, the term "ultimate truth" (don dam, परमार्थ, paramārtha, ultimate meaning) although a name for all things, is explained as referring to the nature of all things that is extremely hidden and indivisible. This itself is the peaceful ultimate truth; it is the only reality, because the reality that merely relies on the relative is just a designation, since it belongs to the category of concepts. Furthermore, cognitions such as direct perception with and without images are called conventional, because they obscure the vision of the ultimate truth. This is very clear. Moreover, on the level of the image of the object of consciousness and its elaborations, all phenomena either converge into one, or abide as multiple. However, the ultimate truth is completely different from this, because it is entirely contrary to the substance of consciousness, so it is impossible to exist simultaneously with consciousness. Even so, the *Saṃdhinirmocana Sūtra* says: "The characteristic of the conditioned realm and the ultimate truth is the nature of being free from one and different. Whoever perceives them as one and different, they are engaging in improper attention." This is a view that, like worldly customs, acknowledges the tenets of a philosophical school, merely stating that if the conventional and ultimate appear, they appear the same; if they do not exist, they do not exist the same, being essentially the same. Briefly, the classification of philosophical schools is: the ultimate truth of knowledge is analyzed by wisdom, and the ultimate truth of objects is destroyed by tools. The indivisible atom is the doctrine of the Śrāvakayāna school. Dividing it further, there are the Vaibhāṣika and the Sautrāntika. First, the proponent of the Hīnayāna school who does not even acknowledge the term self-awareness is the characteristic of the Vaibhāṣika. For it, from the aspects of the basis, path, and result, the basis of phenomena, the ultimate truth of knowledge is influenced by the analysis of wisdom, and the ultimate truth of objects is not harmed by being destroyed by tools, etc. The continuum of consciousness and the grossness of objects are conventional, and the moment of consciousness and the indivisible atom of objects are considered ultimate. Vasubandhu says: "What is destroyed by what and analyzed by wisdom, if eliminated, wisdom does not enter, like a pot of water it is conventional, the ultimate exists otherwise." Meaning that, in the view of the Śrāvaka Vaibhāṣika, being destroyed by an opponent or analyzed by wisdom