Tibetan
ག་པ་གང་རུང་གི་ཆ་ནས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དངོས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རྣམ་པ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དུས་དེ་དེའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡང༌། དེ་ཐོ་བ་དང་གཏུན་བུ་ལ་སོགས་པས་བཅོམ་པ་ན་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་དེ་མེད་པས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་རགས་པའང་འགག་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་རིགས་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དེ། མཚན་གཞི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང༌། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་བཏགས་ཡོད་དོན་གཅིག་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་རྫས་ཡོད་དོན་གཅིག་པར་འདོད་དོ། །སྤྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་འདོད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ལེགས་པར་བཀག་ནས་བདག་མེད་དུ་ཁས་བླང་ཞིང༌། དེའི་ལྟ་བ་གོ་བ་ལས་མདོ་སྡེ་པའི་ལྟ་བ་ལེགས་པར་གོ་བའི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ནམ་མཁའ་རྟག་དོངས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་པའི་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། མཚུངས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་རྒྱ་འབྲས་སོགས་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་དང་དངོས་པོར་འདོད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་ལས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྟེན་དུ་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱང༌། ས་བཅུ་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་གཞག་མི་འདོད་ལ། ལམ་དེ་དག་གི་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་སྤངས་པ་ལས་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་དང་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སྤངས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང༌། བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་བསྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆ་ནས་བརྗོད་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལའང་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་སོགས་འདོད་པས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་སྤངས་རྟོགས་ལས་ཉམས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བའང་སྲིད་པར་ཁས་ལེན་ལ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་མི་རྟག་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་དང་འབྲེལ་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེའང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ལ་མཚོན་ན། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་བ་ཕན་ཆད་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཙམ་ལ་གནས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། གང་གི་མཚན་ཐོག་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི། མཐོང་ལམ་གྱི་ གནས་སྐབས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་རྣམས། སྟན་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་ཐོ་རངས་བསྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཕྱིའི་གཟུགས་ཕུང་དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འདོད་དེ། ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྒྱོགས་འཕངས་པའི་ཚེ་ཞབས་བསྣད་པའི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོགས་ཚུལ་བསྟན་མ་མིན་པར་བཟུང་ནས་དྲང་དོན་ཐད་དྲང་དུ་ཁས་ལེན། འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་དཔགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཕྱིན་ཀྱི་མཛད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དང༌། སྐུ་ལུས་ལ་དཔགས་ནས་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་འདོད་ཅིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞིང་ཁམས་གཞན་དུ་གཟུགས་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་སོགས་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདོད་ཅིང་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་ ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང༌། གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམས་གཞག་ཙམ་འདོད་ཀྱང༌། དེ་དག་གང་ཟག་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་མིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོས་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པ
Chinese
在任何情况下，凡是可以舍弃执著之心的法，都是世俗谛。例如，当任何事物的形态未受损时，会生起“那就是它”的想法。然而，当它被锤子和砧子等破坏时，由于检验的形态已不复存在，粗大的执著之心也会随之止息，这是所观察的对象。胜义谛是指，即使被极微细的微尘所破坏，或被理智所摧毁和消除，也无法舍弃执著之心的法，被认为是胜义谛的实有。例如，不可分割的微尘，不可分割的刹那意识，以及非复合的法。因此，世俗谛与假有意义相同，胜义谛与实有意义相同。总的来说，这个宗派很好地驳斥了外道所主张的补特伽罗之我，并承认无我。理解它的观点，只是为了更好地理解经部宗的观点而设的阶梯。此外，他们还承认虚空是常恒的，以及俱生因果，和具有五种相似性的因果等。他们还认为过去、现在、未来三时是实有和事物，因此永远不会消失等，这些观点非常粗糙。克什米尔的说一切有部与经部宗派一致，都承认业的相续是业果关系的所依。关于道的分类，他们只根据四圣谛的十六种行相，如无常等，来建立五道的分类，而不承认十地等分类。他们认为这些道所要断除的是烦恼障和与此相反的无知两种。他们认为，断除前者可以获得低于阿罗汉的果位，断除后者，即非烦恼性的无知，可以获得佛陀的果位。他们还认为，第十六道，即道后智的修道和见道，以及前十五个刹那，都是依次产生的。从果的角度来说，正如前面所说，他们也认为低于阿罗汉的果位也有退失的性质，因此，他们承认有可能从已经获得的断证功德中退失，而成为须陀洹。他们还认为，通过在三个无数劫中与十六无常之道相关的修行，可以获得...
English
In any case, all phenomena that can abandon the mind of clinging are conventional truths. For example, when the form of any object remains undamaged, the thought arises, "That is it." However, when it is destroyed by a hammer and anvil, etc., since the aspect of examination no longer exists, the coarse mind of clinging also ceases, which is the object of observation. Ultimate truth refers to those phenomena that cannot abandon the mind of self-grasping, even when destroyed by extremely subtle particles or destroyed and eliminated by reason, and are considered to be ultimately real. For example, indivisible atoms, indivisible moments of consciousness, and uncompounded phenomena. Therefore, conventional truth is synonymous with imputation, and ultimate truth is synonymous with substance. In general, this school refutes well the self of the person claimed by outsiders and acknowledges selflessness. Understanding its view is only a stepping stone to better understanding the view of the Sutra school. In addition, they also acknowledge that space is permanent, as well as co-emergent cause and effect, and cause and effect with five similarities, etc. They also consider the three times of past, present, and future to be substantial and real, so they never disappear, etc., which are very crude views. The Kashmir Sarvastivadins, in agreement with the Sutra school, acknowledge the continuum of karma as the basis for the relationship of karmic results. Regarding the classification of the path, they only establish the classification of the five paths based on the sixteen aspects of the four noble truths, such as impermanence, etc., and do not acknowledge the classification of the ten bhumis, etc. They believe that what is to be abandoned on these paths are the afflictive obscurations and the two types of ignorance that are the opposite of these. They believe that abandoning the former can attain the fruit of less than an Arhat, and abandoning the latter, non-afflictive ignorance, can attain the fruit of Buddhahood. They also believe that the sixteenth path, the path of subsequent knowledge, the path of meditation, and the fifteen moments of the path of seeing, all arise sequentially. From the perspective of the result, as mentioned earlier, they also believe that the fruit of less than an Arhat also has the nature of decline, so they acknowledge that it is possible to decline from the qualities of abandonment and realization that have been attained and become a Stream-enterer. They also believe that through practicing in connection with the sixteen paths of impermanence in three countless eons, one can attain...
Chinese
而且想要断除二种知识而获得成佛，就拿我们的导师来说，从最初发菩提心开始，直到夜晚降伏魔众为止，都还只是安住于解脱分位中的异生凡夫。而仅仅是他的名号本身，就包含了加行道的暖位等四种境界，以及见道的十五个刹那。在同一个座垫上圆满了这些境界之后，黎明时分，以金刚喻定的禅定，从根源上拔除了非烦恼性的知识，从而想要成佛。而如此成佛，也就是心相续的灭尽和不生之智。外在的色身是痛苦的真相，所以不希望成佛。提婆达多投掷石块时，佛陀示现脚部受伤的感受等，不认为是权宜之计，而是直接承认其真实性。然而，从心相续的角度来看，成佛之后的利他事业是佛陀的事业；从身体的角度来看，则认为是“有余依阿罗汉”。从涅槃到进入无余法界，由于物质和意识的活动已经断绝，所以在其他刹土示现化身等等，以及圆满报身等的安立也不认可。也不承认有别于有余依和无余依的非安住涅槃。同样，对于四双八士，也仅仅是认可其名相安立，但由于他们是补特伽罗，所以不认为是僧宝。而是认为他们相续中的有学和无学之法才是僧宝。经部师：凡是具有作用能力的事物，在此处是胜义存在，其他的都是世俗存在。这也是通过自相和共相的定义来解释的。经部的宗义本质上与正理派相符。如此，从实执的角度出发，凡是承认外境和自识二者的，就是进入了宣说小乘宗义的补特伽罗，这就是经部师的定义。从分类的角度来说，有随经和随理的经部师两种。前者是指那些想要驳斥分别说部所承认的阿毗达磨七论，如舍利子等。
English
Moreover, wanting to attain Buddhahood by abandoning both types of knowledge, consider our teacher. From the initial generation of bodhichitta until the subjugation of the Maras at night, he remained merely an ordinary being dwelling in the realm of liberation. His very name encompasses the four stages of the path of application, such as warmth, and the fifteen moments of the path of seeing. Having perfected these stages on the same seat, at dawn, through the samadhi of Vajra-like concentration, he uprooted non-afflicted knowledge from its source, thus aspiring to Buddhahood. This attainment of Buddhahood is none other than the knowledge of the exhaustion and non-arising of the mind-stream. The external physical body is the truth of suffering, so it is not desired to become a Buddha. When Devadatta threw a rock, the Buddha's manifestation of experiencing pain in his foot, etc., is not considered expedient but directly acknowledged as reality. However, from the perspective of the mind-stream, the altruistic activities after attaining Buddhahood are the activities of a Buddha; from the perspective of the body, he is considered an "Arhat with remainder." From Nirvana to entering the realm of no remainder, because the activities of matter and consciousness have ceased, the manifestation of emanations in other realms, etc., and the establishment of the complete enjoyment body are not recognized. Neither is the non-abiding Nirvana, separate from the remainder and no remainder, acknowledged. Similarly, for the four pairs of individuals and the eight types of persons, only their nominal designations are recognized, but because they are individuals, they are not considered the Sangha Jewel. Rather, the Dharma of learning and non-learning in their continuums is considered the Sangha Jewel. The Sutra School: Whatever has the ability to perform a function is ultimately existent here; the rest is conventionally existent. This is also explained through the definitions of self-characteristics and general characteristics. The tenets of the Sutra School are essentially in accordance with logic. Thus, from the perspective of clinging to reality, whoever acknowledges both external objects and self-awareness is an individual who has entered the exposition of the Lesser Vehicle's tenets; this is the definition of the Sutra School. From the perspective of classification, there are two types of Sutra School followers: those who follow the scriptures and those who follow reason. The former refers to those who wish to refute the seven treatises of the Abhidharma, such as Shariputra, which are acknowledged by the Vaibhashikas.