Tibetan
གས་སུ་བཤད་པ་དང༌། བདག་པོ་མེད་པ་ལ་བདག་པོ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་བྱུང་བ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་མེད་པ་དང༌། སྲོག་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་མེད་པ་དང༌། བདག་པོ་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོའི་བར་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་གྱི། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མི་རྟོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཆ་ཤས་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་ན་རྟོན་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་གཞག་གིས་གཞལ་བའི་ཚུལ། བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏའི་བུ། འདི་དག་གི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྟོན་པ་བཞིའང་མི་ཟད་པ་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། དོན་ལ་རྟོན་གྱིས་ཚིག་འབྲུ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང༌། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་རྟོན་གྱིས་དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མི་རྟོན་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ལ་རྟོན་གྱིས་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚིག་འབྲུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང༌། དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་འདས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་དང༌། འདུས་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་ལ་ཉེ་བར་འགྲོ་ཞིང་གནས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕུང་པོ་བཞི་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །དྲང་བའི་དོན་ནི་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། །ངེས་པའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་བལྟ་བ་ལ་ གནས་པ་སྟེ། དབྱེ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་མདོ་སྡེ་དེའི་བམ་པོ་དྲུག་པས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཞེས་བྱ་ལ། གཤིས་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་ཐབས་རྣམ་པ་མང་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་དྲང་ཞིང༌། མ་དག་པ་འཁྲུལ་པ་དང་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་གསུང་རབ་བལྟ་བའི་མེ་ལོང་དང༌། འབྱེད་པའི་ལྡེ་མིག་དང་པོ་ཡིན་པར་བཟུང་ངོ༌། །ཡང༌། དེ་དག་རང་བཞིན་གསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། །དོན་གྱི་དགོངས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དགོངས་ལྡེམ་
Chinese
那些解释为临时性的，以及将无主解释为有主的，被称为权宜之义。 那些经部，解释为空性，无相，无愿，无作，无生，无有，无物，无我，无有情，无命，无人，无主，直至无解脱之门，被称为究竟之义。 因此，应当依赖究竟之义的经部，而不应依赖权宜之义的经部。 如是说。 进一步细分，以具备四依的方式衡量。 尊者舍利弗之子，这些是菩萨们不可穷尽的四依。 四者为何？ 如下： 依义不依语，依智不依识，依究竟义经不依权宜义经，依于法性不依于人。 如是说。 其中，语是指世俗之法，义是指超越世俗之法。 识是指接近并安住于色、受、想、行。 智是指完全了解安住于四蕴的识蕴。 权宜之义是为了进入道而宣说的。 究竟之义是为了进入果而宣说的。 法性是指不变等。 人是指安住于视人为实有，其差别不可思议，此由该经的第六品所阐述。 总之，主要阐述自性之实相者，称为究竟义经。 为了进入该自性，以多种方法引导有情之心，以及阐述不净之迷惑及其细微差别等，所有这些都称为权宜义之法。 这被认为是观看佛经的明镜和开启之首要钥匙。 又，为了明晰那些自性，为了证悟意义之密意，密意
English
Those that explain as provisional, and those that explain the ownerless as having an owner, are called provisional meanings. Those sutras that explain emptiness, signlessness, wishlessness, non-fabrication, unbornness, non-existence, thinglessness, selflessness, sentient beinglessness, lifelesness, personlessness, ownerlessness, and even the absence of the door of liberation, are called definitive meanings. Therefore, one should rely on the sutras of definitive meaning, and not rely on the sutras of provisional meaning. Thus it is said. Further subdivided, the manner of measuring with a system possessing the four reliances. Venerable Sharadvatiputra, these are the inexhaustible four reliances of the Bodhisattvas. What are the four? They are as follows: Rely on the meaning and not on the words, rely on wisdom and not on consciousness, rely on the sutras of definitive meaning and not on the sutras of provisional meaning, rely on the Dharma nature and not on the person. Thus it is said. Among these, "words" refers to worldly dharmas, and "meaning" refers to that which transcends worldly dharmas. "Consciousness" refers to that which closely approaches and abides in form, feeling, perception, and formation. "Wisdom" refers to the complete understanding of the aggregate of consciousness abiding in the four aggregates. Provisional meaning is taught for the purpose of entering the path. Definitive meaning is taught for the purpose of entering the fruit. "Dharma nature" refers to immutability and so forth. "Person" refers to abiding in viewing the person as real, and its distinctions are inconceivable, which is explained by the sixth chapter of that sutra. In short, those that mainly explain the reality of the nature are called sutras of definitive meaning. In order to enter that nature, all those that guide the minds of sentient beings with various methods, and explain the impurity of delusion and its subtle distinctions, are called provisional meaning teachings. This is regarded as the mirror for viewing the scriptures and the primary key for opening them. Furthermore, in order to clarify those natures, in order to realize the intention of the meaning, intention
Tibetan
གཉིས་བཤད་དང་པོ་དགོངས་པ་ནི། །ཅུང་ཟད་སྒྲོ་བཏགས་བཤད་དུའང་ཡོད་ལ། །གདུལ་བའི་ཡུལ་རྣམས་རེ་ཞིག་ཁ་དྲང་བ། །གཅིག་བུའི་སླད་དུའང་མ་ཡིན་དགོས་ཆེད་དང༌། བཅས་ནས་དགོངས་པ་རྣམ་བཞིར་སྟོན་པ་སྟེ། །ཞེས་གཞུང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་ས་བཅད་ནས། ཕྱོགས་དང་པོ་བཤད་བྱའི་དོན་མཐའ་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྫོགས་པས་ད་དུང་དགོངས་གཞི་ལ་ལུས་ཤིང༌། ཕ་རོལ་པོའི་དོན་དུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་དགོངས་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མཉམ་ པ་ཉིད་དང་དོན་གཞན་དང༌། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་དུས་གཞན་དང༌། །གང་ཟག་གི་ནི་བསམ་པ་ལ། །དགོངས་པ་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། མཉམ་པ་ཉིད་དགོངས་འགལ་བའང་གཅིག་ཏུ་བསྟན། །དོན་གཞན་ལ་དགོངས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་བསྟན། །དུས་གཞན་ལ་དགོངས་འབད་མེད་འཚང་རྒྱ་བསྟན། །གང་ཟག་ལ་དགོངས་དེ་དེའི་མཆོག་འཛིན་སྨད། །དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ནི་བདེན་པ་མ་མཐོང་བས་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་སྣང་ངོར་འཁོར་འདས་དང༌། བཟང་ངན་དང༌། བླང་དོར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འགལ་བར་གནས་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ངང་དུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་མེད་པར་མཉམ་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཚུལ་བརྒྱ་ང་བཅུ་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་སྦྱོར་བས་ན། །ཀུན་མཆོག་མཉམ་ཉིད་རྫོགས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་ངེས་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། གཞན་དབང་ལ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་མུ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ། འདི་ ལྟར་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། སྐྱེས་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་སྐད་ཅིག་མ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་གཞན་རང་མཚན་པ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བའང་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་ལ། རྒྱུ་མེད་ན་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཇི་ལྟར་སྣང་ཚོད་དང་མཐུན་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ནི་རྨི་ལམ་མམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལས་སྣང་བ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་རྨི་ལམ་ནི་སྣང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །ཡོངས་གྲུབ་ལ་ནི་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པར་གནས་པས་མ་དག་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་
Chinese
第二讲，第一，密意是：稍微有增饰的说法，为了调伏的众生暂时说正直的话，不只是为了自己，而是为了必要的目的，总而言之，显示四种密意。像这样，通过章节划分来阐明论典的性质。第一方面，所讲的意义没有完全如实地圆满，所以还留下一些密意，为了他人的利益，不按照字面意思来转变，如何具有四种密意的方式呢？在《经庄严论》中说：平等性与异义，同样还有异时，以及有情之意乐，应知密意有四种。为了说明与此相关，平等性密意也显示为一体。异义密意，如果进行分析，则显示为不成立。异时密意，显示毫不费力地成佛。对有情之意乐的密意，贬低了对那个的最高执着。其中，平等性密意是，因为没有见到真谛，所以在能见此岸者的显现中，轮回与涅槃、好与坏、应取应舍的特征非常矛盾地存在，然而一切法的实相，在自性清净的状态中，无有彼此一异的平等性。如《圣百五十颂》中说：一切皆为空性之相，然空性亦无相，以空性之相合，一切圆满成最胜平等性。如是。异义密意是，遍计所执的自性是无自性的，在胜义谛中不成立，以及依他起的生是无自性的，因为从四句生是不成立的。就像这样，从自生是不成立的，因为生者与生是刹那的，是相违的。从他生也是不成立的，因为如果分析他与自的体性，则是不成立的。从二者生也是因为相违而不成立。如果无因，则生的结果会停止。然而，仅仅是与显现相符的生等等，只是如梦如幻般，从缘起而显现。如《文殊幻化网经》中说：文殊，梦是显现而无实有的。同样，一切法也是显现而无实有的。等等，广泛地宣说了。圆成实性是无胜义谛的自性，因为自己的体性存在于胜义谛中，所以没有不净等等戏论的体性。它的
English
The second explanation, firstly, the intention is: There are also slightly embellished statements, temporarily speaking truthfully for the sake of those to be tamed, not just for oneself, but for a necessary purpose, in short, showing four kinds of intentions. Like this, by dividing into chapters to clarify the nature of the treatise. The first aspect, the meaning of what is to be explained is not completely fulfilled as it is, so there are still some intentions left, for the benefit of others, not transforming according to the literal meaning, how does it have four kinds of intentions? In the Ornament of the Sutras, it says: Equality and different meanings, similarly also different times, and the intention of beings, one should know there are four kinds of intentions. In order to explain its relevance, the intention of equality is also shown as one. The intention of different meanings, if analyzed, then it is shown as not established. The intention of different times, shows effortlessly attaining Buddhahood. The intention of the beings' intention, disparages the supreme clinging to that. Among them, the intention of equality is, because not seeing the truth, so in the appearance of those who can see this shore, samsara and nirvana, good and bad, the characteristics of what should be taken and what should be abandoned exist very contradictorily, however, the reality of all dharmas, in the state of naturally pure nature, is equal without one or other. As it says in the Noble One Hundred and Fifty Verses: All are the nature of space, but space also has no nature, by combining the nature of space, all are perfected into the most supreme equality. Like that. The intention of different meanings is that the nature of the completely imputed is without self-nature, it is not established in the ultimate truth, and the arising of the dependent is without self-nature, because arising from the four possibilities is not established. Like this, arising from oneself is not established, because the one who arises and arising are momentary, they are contradictory. Arising from others is also not established, because if analyzing the nature of other and self, then it is not established. Arising from both is also not established because of contradiction. If there is no cause, then the result of arising will cease. However, merely arising and so on that is in accordance with the appearance, is just like a dream or illusion, appearing from dependent origination. As it says in the Manjushri Illusion Net Sutra: Manjushri, dreams are appearing but not real. Similarly, all dharmas are appearing but not real. And so on, it is widely proclaimed. The completely established nature is without the nature of ultimate truth, because one's own nature exists in the ultimate truth, so there is no nature of elaboration such as impurity. Its