Tibetan
་ཞུགས་པའི་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་ན་དེའེ་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་དེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆ་མཉམ་པའི་བཏང་སྙོམས་ལ་གོམས་པར་བསླབ་བོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་རྒོད་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་ཤེས་པའི་གདངས་ཉམས་ནས་བྱིང་བར་གྱུར་ན་ལྷག་མཐོང་མེད་པར་རིག་པར་བྱས་ནས་དམུས་ལོང་ལྟ་བུའི་སེམས་མུན་པར་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུའམ། མིག་བཙུམས་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གདངས་ཆ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་བསལ་ཕྱིར་བྱིང་བ་དེ་ཉིད་བཙལ་བས་བསླངས་ནས་ཤེས་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱིས་གོ་འབྱེད་པའི་གདངས་གདོན་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་དཔྱོད་རྣོན་པོ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་ནས་སྤྲེའུ་བཞིན་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་ཞིང་རྒོད་པར་གྱུར་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འཁྲུལ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ནི་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཤིང་མ་གྲུབ་ན་ཤ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པཎྜི་ཏ་པྲཛྙཱ་མོ་ཀྵས་ཀྱང་དབུ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་དགོངས་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། འདི་དག་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལྷག་མཐོང་གཅིག་པོ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་པས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཇི་ལྟ་བར་མཁྱེན་པས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། དོན་ལ་རྟོག་པས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་མཚན་ མར་འཛིན་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འཛམ་བུའི་གླིང་གི
Chinese
进入那样的心性，如果进入到那样的本性之中，那么那时就要放松努力，学习习惯于止观双运的舍弃。如果对它进行努力，心就会散乱而掉举，如果知的力量减弱而陷入沉没，就要认识到没有胜观，就像盲人一样，或者像闭着眼睛一样，为了消除陷入黑暗之心的过失，以及没有各自辨别的智慧之光，就要通过寻找来唤醒沉没，从而开启以知识之义的正确智慧，不分别的智慧自性来开启智慧之光。当有人认为敏锐的分别观察是胜观，像猴子一样心散乱而掉举时，如果误认为那是各自辨别的智慧，就会与一切法皆空且无我相违背。为什么呢？因为智慧是事物的一种差别，如果事物不成立，那么智慧本身也不会成立，就像树木不成立，那么遮止夏瓦等也是一样。 班智达智慧解脱（梵文：Prajñā-mokṣa）也在中观的注释中这样说过。如果是这样，在《解深密经》中说：像那样，在等持的行境影像之中，对知识之义进行辨别，以及善于辨别，以及完全了知和完全观察，以及忍耐，以及欲望和辨别差别和见解和分别，这些就是所谓的胜观。像那样，菩萨就是精通胜观的人。如果有人认为这与经中所说相违背，那么这些并不是指在入定之时，将一切法视为二元对立的智慧之本体，如同虚空一般见到的唯一的胜观。当知识的差别进入知识的对境时，通过了知多少知识来辨别，以及在自身本性中完全清净之时，知识不会进入对境，并且如实了知，善于辨别，以及具有听闻和思考的智慧，忆念包括十二部经在内的词句，并且以对意义的思考来观察，也就是所谓的完全了知和完全观察，在阎浮提
English
If one enters into such a state of mind, if one enters into such a nature, then at that time, one should relax effort and learn to become accustomed to the equanimity of śamatha and vipaśyanā in equal measure. If one exerts effort on it, the mind will become distracted and agitated. Furthermore, if the radiance of knowledge diminishes and one falls into dullness, one should recognize that there is no vipaśyanā, like a blind person, or like someone with closed eyes. In order to eliminate the fault of entering into a darkened mind, and the lack of the radiance of discriminating wisdom, one should awaken from dullness by seeking it out, and thereby reveal the radiance that opens up the meaning of knowledge through the correct wisdom of the non-discriminating nature of jñāna. When someone considers sharp discrimination and analysis to be vipaśyanā, and the mind becomes distracted and agitated like a monkey, if one mistakes that for discriminating wisdom, it will contradict the emptiness and selflessness of all dharmas. Why? Because wisdom is a particularity of things, and if things are not established, then wisdom itself will not be established, just as if a tree is not established, then the exclusion of shava and so on is also the same. Paṇḍita Prajñā-mokṣa also stated this in the commentary on the Madhyamaka. If that is the case, in the Saṃdhinirmocana Sūtra, it says: 'Thus, in those images that are the objects of samādhi, that which is the discrimination of the meaning of knowledge, and the thorough discrimination, and the complete understanding and complete analysis, and the forbearance, and the desire, and the discrimination of differences, and the view, and the discrimination, that is called vipaśyanā. Thus, a Bodhisattva is skilled in vipaśyanā.' If one thinks that this contradicts what is said in the sutra, then these are not referring to the single vipaśyanā that, at the time of meditative equipoise, sees the essence of wisdom, in which all dharmas are non-dual, like the center of the sky. When the distinction of knowledge enters the object of knowledge, one discriminates by knowing as much knowledge as there is, and when one is completely purified in one's own nature, knowledge does not enter the object, and one knows as it is, one thoroughly discriminates, and possessing the wisdom of hearing and thinking, one attends to the words of the twelve branches of scripture and so on, and one observes with the thought of meaning, which is the so-called complete understanding and complete analysis, in Jambudvipa.
Tibetan
་རྒྱན་གཉིས་པས་ཀྱང་བཤད་ཅིང་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་སྔ་མ་རྩིང་ལ་ཕྱི་མ་ཞིབ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་སྐད་ཅིག་དང་ཆ་ཤས་དུ་མ་ལ་དམིགས་པས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་འདྲེས་པའི་ཤེས་རབ་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་པ་རང་རྒྱུད་ལྡན་ཡིན་ཏེ་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པ་འཕྲུལ་པ་ལས་ཀྱང༌། བསམ་གཏན་ལ་མཚན་མ་དང༌། ཤེས་རབ་རྒྱུ་བ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ་ཅེས་དང༌། ལྷའི་བུ་ཇི་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་དེ་དག་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ཐོག་མར་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཡིན་པའི་ཚུལ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བགྱིད་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་གང་ལགས། བཀའ་བསྩལ་པ། ངས་ཆོས་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མདོའི་སྡེ་དང༌། དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའི་སྡེ་དང༌། ལུང་དུ་བསྟན་པའི་སྡེ་དང༌། ཚིགས་སུ་ བཅད་པའི་སྡེ་དང༌། ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་སྡེ་དང༌། གླིང་གཞིའི་སྡེ་དང༌། རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྡེ་དང༌། དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བའི་སྡེ་དང༌། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང༌། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། གཏན་ལ་ཕབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལེགས་པར་ཐོས་ལེགས་པར་བཟུང༌། ཁ་ཏོན་བྱང་བར་བྱས། ཡིད་ཀྱི་ལེགས་པར་བརྟགས། མཐོང་བས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པར་འདུག་སྟེ་ཡང་དག་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང༌། སེམས་གང་གིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནང་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ཐོབ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་ ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད། མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་བ
Chinese
而且，（持）花鬘者（的论典）也这样说，思维和辨析的区别仅仅在于前者粗略后者精细，因为它们都缘于刹那和众多部分，所以与八识聚混合的智慧是有为法、是世俗谛、是具有自续的。如《文殊师利化现经》中也说：禅定中的相和智慧的流动也是魔的事业。还有，天子，有多少的寻思，有多少的伺察，有多少的遍计，有多少的见，有多少的闻，有多少的分别，有多少的辨识之处，就有多少是魔的事业。因此，这些是将听闻和思维的智慧首先作为道路的止观之理，如圣者《解深密经》中说：世尊，如何才能圆满寻求寂止，谁又是胜观的智者？佛告：我所安立的教法是这样的，如经藏、应颂藏、授记藏、讽颂藏、自说藏、本事藏、譬喻藏、如是语藏、本生藏、方广藏、希法藏、显示定藏，凡是为菩萨们所宣说的这些，菩萨们都应善听、善持、念诵通利、如理作意、以见而善加领悟，然后独自住在寂静处，如理作意，心中忆念那些如理思维的法，以忆念的心持续不断地忆念，这样忆念。如此进入并多次安住其中，身极轻安和心极轻安就会生起，这就是所谓的寂止。因此，菩萨就是这样寻求寂止的。他获得了身极轻安和心极轻安后，就安住于此，舍弃心的散乱， 在内部将如理思维的那些法在三摩地的行境中，作为影像而分别忆念和信解。像这样，在三摩地的行境中，
English
Moreover, the one with garlands (of flowers) also explains it this way: the difference between thinking and analysis is merely that the former is coarse and the latter is subtle. Because they both focus on moments and many parts, the wisdom mixed with the eight consciousnesses is conditioned, conventional truth, and possesses its own continuum. As it is also said in the "Manjushri Manifestation Sutra": "Signs in meditation and the flow of wisdom are also the work of demons." Also, "Son of the gods, as much as there is of investigation, as much as there is of examination, as much as there is of complete calculation, as much as there is of seeing, as much as there is of hearing, as much as there is of differentiation, as much as there are places of discernment, that much is the work of demons." Therefore, these are the ways in which one initially makes calm abiding and special insight the path for the wisdom of listening and thinking, as it says in the Noble "Saṃdhinirmocana Sūtra": "Lord, how does one completely seek calm abiding, and who is skilled in superior seeing?" The Buddha said: "The teachings I have established are like this: such as the sutra collection, the collection of verses, the collection of prophecies, the collection of stanzas, the collection of self-utterances, the collection of narratives, the collection of parables, the collection of 'thus-gone' sayings, the collection of birth stories, the collection of extensive teachings, the collection of wonderful dharmas, and the collection of teachings on definitive statements—whatever is explained to the bodhisattvas, the bodhisattvas should listen well, hold well, recite fluently, attend to them properly, and understand them well through seeing. Then, dwelling alone in a secluded place, properly attending to them, they should remember in their minds those dharmas that have been properly thought about, and they should remember with the mind that remembers, continuously remembering inwardly. Thus, having entered and remained there many times, physical pliancy and mental pliancy will arise, which is called calm abiding. Therefore, the bodhisattva seeks calm abiding in this way. Having obtained physical pliancy and mental pliancy, they remain in that state, abandoning mental distraction, internally, in the realm of samadhi, they separately remember and believe in those dharmas that have been properly thought about as images. In this way, in the realm of samadhi,