Tibetan
ད་ན་བྲག་ཅ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཁོང་ཁྲོའམ་ རྩོད་པ་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་ནི་ཕན་ཚུན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་ཚེ་སྔ་མའམ། ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་སུ་སྔོན་ལ་རང་གིས་གནོད་པའི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་ན། ཕ་རོལ་པོས་གནོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྤྱིར་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རང་གི་སྔོན་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་གནོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་གི་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་པ་ལྟར་གནོད་པའི་ལེ་ལན་རང་ཉིད་ལ་འདུག་པར་བལྟས་ནས་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་རྒོལ་བ་དང༌། གཤེ་བ་དང་བསྡིག་པ་དང༌། མཚང་འདྲུ་བ་དང༌། བརྡེག་པ་དང༌། འཚོག་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་ཐང་འཕྲོག་པ་དང༌། ལུས་སྲོག་ལ་གནོད་པ་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁོང་མི་ཁྲོ་ཞིང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་གཞི་རྟེན་ཀྱང་ཡིན་པས་བཟོད་པ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། བདག་ཀྱང་ངེས་པར་སྔ་མའི་སྡིག །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་སྨིན་འདི་མྱོང་སྙམ། །བདེན་བཞི་དྲན་དང་ཡང་དག་སྤོང༌། །དབང་སྟོབས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ལམ། །ཐམས་ཅད་བཟོད་པས་གཞི་བྱེད་པས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་བཟོད་མི་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་གནོད་པའི་རྐྱེན་ལས་ བཟོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་སྟོན་ཕྱིར། བརྟགས་ན་གནོད་ཆེན་མ་ཡིན་ཕན་ཆེན་ཏེ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་པའི་གྲུ་གཟིངས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནོར་བུ་འཐོབ་འགྱུར་ན། །དེ་འདྲའི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད། །དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་ན་བཟོད་པ་མི་འབྱུང་བས་བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏ་རྟག་ཏུ་ཁྲོ་བ་ལྡོན་པའི་ཨ་ཙ་ར་དང་འགྲོགས་ནས་འདི་ཁོ་བོའི་བཟོད་པའི་རྟེན་ལགས་སོ་གསུང་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པ་སྨྲ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོ་རྩོད་བྱུང་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པ་ནགས་སུ་རྒྱུ་བ་ལས། བཙུན་མོའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་མཐོང་ནས་དད་དེ་ཆོས་ཉན་པས་རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཏེ། དྲང་སྲོང་གི་ཡན་ལག་བཅད་པ་ན། བདག་ཉིད་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་པའི་བདེན་པས་ཁྲག་འོ་མར་གྱུར་ནས་ཡན་ལག་སྔར་བཞིན་དུ་འབྱར་བར་གྱུར་ཅིག་གསུངས་པས་དེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དང་ནས་བཟོད་པར་གསོལ་ཞིང་མཆོད་དོ། །དྲང་སྲོང་གིས་སླར་ཡང༌། ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ཡན་ལག་བཅད་པས
Chinese
现在就像不产生岩崩一样。因此，愤怒或争吵等是互相依赖的。特别是，如果前世或现在没有先造作损害的因，他人就不能产生损害的果。因此，一般来说，依靠自我就能避免他人的损害，特别是要知道依靠自己的前业而成为受损害的对象。如《入行论》所说：我于往昔曾，如是害众生，故今他害我，理应如是生。像这样，看待损害的责任在于自己，对于他人和其它人等的反驳、责骂、惩罚、揭短、殴打、抢夺财物和权力、以及给予身体和生命的损害等，都不应生气。因为它是大小乘一切功德产生的根本，所以必须修学安忍。如《胜生经》所说：我亦定受昔罪报，当念真谛及正断，权德菩提分道支，一切皆以忍为本，智者谁不修安忍。特别是，为了显示从损害的因缘中成就安忍之理，观察可知，大的损害并非没有大的利益。依靠它，可以获得安忍的船只和菩提心的如意宝。像这样的损害，应当像供养圣法一样供养。如果没有损害，就不会产生安忍。因此，孟加拉的班智达总是与爱发脾气的阿阇黎交往，说：“这是我的安忍之所依。”因此，当我们的导师，正士，成为宣说安忍的人的时候，国王争执，与妃子一起在森林中游玩。妃子的随从们看到正士，生起信心，听闻佛法，国王生气了，砍断了正士的肢体。正士说：“以我自身没有过错的真诚，愿血变成乳，肢体恢复如初。”就这样，血变成了乳，肢体恢复如初。国王开始祈求宽恕并供养。正士又说：“你砍断了我的肢体，
English
Now it is like an avalanche not occurring. Therefore, anger or disputes, etc., are mutually dependent. In particular, if one has not previously created the cause of harm in a previous life or in the present, others cannot produce the result of harm. Therefore, in general, relying on oneself prevents harm from others, and in particular, one should know that one becomes the object of harm due to one's own past actions. As it says in the Bodhicharyavatara: 'In the past, I have harmed sentient beings in this way, therefore, it is reasonable that others harm me now.' Like this, seeing that the responsibility for harm lies with oneself, one should not be angry at all the opposition, scolding, punishment, fault-finding, beating, seizing of wealth and power, and infliction of harm on body and life by others and other beings. Because it is the basis for the arising of all the qualities of the great and small vehicles, one must train in patience. As it says in the Gangpo Requested Sutra: 'I will surely experience the ripening of past sins and suffering. Remembering the four truths and abandoning what is wrong, the path of power, qualities, enlightenment, and its limbs, all have patience as their basis. What wise person would not cultivate patience?' In particular, in order to show how patience is accomplished from the cause of harm, upon examination, great harm is not without great benefit. Relying on it, one can obtain the ship of patience and the wish-fulfilling jewel of bodhichitta. Such harm should be revered like offering the holy Dharma. If there is no harm, patience will not arise. Therefore, the Bengali Pandit always associated with an acharya who was prone to anger, saying, 'This is the support for my patience.' Therefore, when our teacher, the righteous one, became a speaker of patience, the king quarreled and wandered in the forest with his consort. The consort's attendants saw the righteous one, developed faith, and listened to the Dharma, so the king became angry and cut off the righteous one's limbs. The righteous one said, 'By the truth that I have no fault, may the blood turn to milk and the limbs be restored as before.' And so it was, the blood turned to milk and the limbs were restored as before. The king then begged for forgiveness and made offerings. The righteous one said again, 'Because you cut off my limbs,'
Tibetan
་བདག་སངས་རྒྱས་པ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དུག་གསུམ་ངའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་ཆས་གཅོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་སངས་རྒྱས་ཤིང་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་དེད་དཔོན་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ན། གནོད་ལན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ནི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་བས་རབ་ཏུ་སྡང་སེམས་ལ། །བརྟེན་ན་བཟོད་པ་སྐྱེ་བས་ན། །དེ་ཉིད་བཟོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །དམ་པའི་ཆོས་བཞིན་མཆོད་པར་འོས། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་རང་གི་ལེགས་སྨོན་སྔོན་དུ་སོང་ན་གཞན་གྱི་ལོག་བསྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྐྱེན་བྱས་ནས་འཁོར་བའི་གནས་ལ་སྐྱོ་བ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་འབྱིན་པས་ཀྱང་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་དགོས། སློབ་དཔོན་ཞི་བའི་ལྷས། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱོ་བས་དྲེགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། །འཁོར་བ་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། །སྡིག་ལ་འཛེམ་ཤིང་དགེ་ལ་དགའ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བཟོད་པ་གསུམ་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཞེ་སྡང་དང༌། བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་ཞན་པ་དང༌། བཟོད་པའི་ལམ་ལ་མི་མོས་ཤིང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་འགོག་ཅིང་ཁྱད་པར་ཁྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཁྲོ་བའི་མེ་ཡིས་བཞིན་མདོག་ཉམས་གྱུར་ན། །རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཡང་བཟང་པོར་ཡོང་མི་སྣང༌། །མལ་སྟན་བཟང་པོ་དག་ལ་ཉལ་གྱུར་ཀྱང༌། །ཁྲོ་བའི་ཟུག་རྔུས་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །བདག་ལ་ཕན་པའི་དོན་འགྲུབ་བརྗེད་འགྱུར་ཏེ། །ཁྲོ་བས་གདུངས་ནས་ལམ་ངན་འགྲོ་བར་བྱེད། །གྲགས་དང་དོན་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང༌། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་གདོན་གྱི་དབང་དུ་སོང་བའི་སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་རང་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལ། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དག་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གང་ཟག་ལ་མི་ཁྲོ་བ་དེའི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་སེམས་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་བསྒྲུབ་ལ་སྐྱོ་ནས་གཞན་དོན་ལས་མི་ལྡོག་པ་
Chinese
我成佛的时候，愿你的三毒被我的智慧之剑斩断。像这些一样的二资粮的果实，在菩提树下成佛，成为度化众生的伟大的导师。以利益回报损害，就是像供养圣法一样供养损害，如《入行论》所说： 因此若能依止极嗔心，则能生起忍辱，彼即是忍辱之因，故如圣法应供养。 特别是如果自己的善愿在前，那么其他的邪行等，作为痛苦的因缘，也能引发对轮回的厌离和生起大悲心，因此也必须修持忍耐的苦行。静命论师说： 再者痛苦之功德，能以厌离除骄慢，于轮回者生悲悯，于罪畏惧且喜善。 因此，菩萨应当遮止三种忍耐的违品，即嗔恨，以及认为无法修持的懈怠，以及对忍耐之道不信和生起舍弃之心等，特别是应当极其畏惧愤怒的过患，如《本生经》所说： 愤怒之火令面色憔悴，纵以装饰庄严亦不显美好，纵然卧于美好床榻，亦因愤怒之刺而内心痛苦，忘失利益自身之义，因愤怒所逼而趋入恶道，从名声与义利之成就中衰退。 以及《入行论》所说： 千劫所积之布施，以及供养善逝等，一切善行皆被一嗔摧毁。 因此，被魔所控制的人，虽然损害了利益自己，也不应该对他生气，如《四百论》所说： 于为鬼所持，医者不嗔恚，如是佛观见，烦恼非有情。 如是说，不对众生生气，以远离烦恼之心生起菩提心，因厌恶众生的邪行而不退转于利他事业。
English
When I attain Buddhahood, may your three poisons be severed by the sword of my wisdom. Like these, the fruits of the two accumulations, attaining Buddhahood under the Bodhi tree, becoming the great guide who liberates beings. Repaying harm with benefit is like offering harm as an offering to the sacred Dharma, as stated in the Bodhisattvacaryāvatāra: Therefore, if one relies on extreme anger, then patience can arise, that itself is the cause of patience, therefore, like the sacred Dharma, it should be offered. In particular, if one's own good wishes come first, then other wrongdoings, etc., as causes of suffering, can also cause aversion to samsara and the arising of great compassion, therefore, one must also practice the asceticism of patience. Master Śāntarakṣita said: Furthermore, the qualities of suffering, can eliminate pride with aversion, compassion arises for those in samsara, fear of sin and joy in virtue. Therefore, Bodhisattvas should prevent the opposing factors of the three patiences, namely hatred, and the laziness of thinking that one cannot practice, and disbelief in the path of patience and the arising of a mind of abandonment, etc., and in particular, one should be extremely fearful of the faults of anger, as stated in the Jātaka: The fire of anger makes the face withered, even if adorned with ornaments, it does not appear beautiful, even if lying on a beautiful bed, the mind is tormented by the thorns of anger, forgetting the meaning of benefiting oneself, driven by anger, one goes to evil paths, declining from fame and the accomplishment of meaning. And as stated in the Bodhisattvacaryāvatāra: All the generosity accumulated in thousands of kalpas, as well as offerings to the Sugatas, etc., all virtuous deeds are destroyed by one anger. Therefore, although a person possessed by a demon harms benefiting oneself, one should not be angry with him, as stated in the Catuhśataka: To one possessed by a ghost, the doctor does not get angry, thus the Buddha sees, afflictions are not sentient beings. As it is said, not being angry with beings, generating Bodhicitta with a mind free from afflictions, not turning away from the work of benefiting others because of disgust with the wrongdoings of beings.