Tibetan
ན་ན། ལས་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སྐྲག་པ་རྣམས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་རྒྱུན་གཅོད་པའི་སེམས་ལ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་ལ་བསླབས་ནས་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། བུ་མོ་བློ་གྲོས་བཟང་མོས་ཞུས་པ་ལས། གནོད་པའི་རྩ་བ་ཁོང་ཁྲོ་འཕེལ་མི་བྱེད། །བྱམས་ལ་གནས་པར་བྱེད་དང་ཆོས་འདོད་དང༌། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་སྟེ་འདི་ལྟར་གནོད་པའི་ཡུལ་ལ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་གནོད་བྱེད་དེ་ཉིད་རང་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་བཏབ་པས་རང་དབང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུགས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ཁྱད་པར་གནོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་ན་བཟོད་པ་མི་འགྲུབ་པས་རང་སེམས་གདུལ་བའི་ཚུལ། གནོད་པའི་ཡུལ་ནི་ནགས་ཀྱི་ཚེར་མ་བཞིན། །གདུལ་གྱིས་མི་ལང་ཀུན་ནས་འཕེལ་བ་ཅན། །འཁོན་དང་ཁྲོ་བའི་བྱེད་པོ་གཅིག་བཏུལ་ན། །བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བདག་ལ་མཛའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་ལ་ཁྲོ་བ་འགོག་པའི་ནུས་པ་རྫོགས་ན་ཕ་རོལ་པོའི་སེམས་མི་བསྲུན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་སེམས་ལ་ཁྲོ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ཅན་མི་བསྲུན་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དེ་དག་གཞོམ་གྱིས་ཡོངས་མི་ལང༌། །ཁྲོ་བའི་སེམས་འདི་གཅིག་བཅོམ་ན། །དགྲ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོམས་དང་འདྲ། །ཞེས་དང༌། དེའི་དཔེར་ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་ཀོ་བས་གཡོགས་པར་མི་ལྡང་ཀྱང༌། ལྷམ་མཐིལ་གྱི་ཀོ་བས་ཐམས་ཅད་གཡོགས་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཟོད་པ་འགྲུབ་ན་རྩ་བ་དང༌། ལོ་མ་དང༌། མྱུ་གུ་དང༌། མེ་ཏོག་དང༌། རླུང་ཟས་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བཏུང་ངན་ངོན་དང༌། ཧྲལ་ཧྲུལ་ལ་སོགས་པས་ལུས་སེམས་གདུང་མི་དགོས་པར་བཟོད་པའི་མཆོག་དཀའ་ཐུབ་ཡིན་པའི་ཚུལ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། འདི་ལྟར་བཟོད་མཚུངས་དཀའ་ཐུབ་མ་མཆིས་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་མི་བགྱིད། །ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད། །ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་སངས་རྒྱས་ཞལ་ གྱིས་བཞེས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གནོད་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གི་ཉེར་ལེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚུལ། རེག་པ་ཤིན་
Chinese
那呢。 畏惧业果之人，应学习唯一能完全习惯断绝愤怒机会之心的方法，并勤修安忍苦行。如女儿慧善所说：“不增长损害之根本，嗔恨。应安住于慈爱与求法中。”又如《入行论》所说：“无有如嗔恚之罪恶，无有如忍辱之苦行。故应以各种方式，努力修习安忍。”如是，若观察分析损害之对境，则损害者彼自身亦为烦恼魔所缠，并非自主。如月称菩萨所说：“此中此非有情之过，此乃烦恼诸过失。若能如是善观察，智者于诸有情不生嗔。”特别是，若观察损害之自性，则安忍不能成就，故应调伏自心。 损害之境如森林之荆棘，调伏不能尽，反遍处增长。若能调伏嗔恨之作者，则安忍苦行将与我为友。如是，若自心具有断除嗔恨之能力，则无需依赖他人之心是否调顺，因安忍波罗蜜多，唯以自心无嗔恨而圆满。如《入行论》所说：“有情不调如虚空，岂能尽制彼一切。若调伏此嗔恨心，如调一切诸怨敌。”又如，虽不能以皮革覆盖大地，然以鞋底之皮革，即如覆盖一切一般。如是宣说。如是，若能成就安忍，则无需因根、叶、芽、花、风食等粗劣饮食及褴褛衣物等而令身心受苦，安忍乃最胜苦行。如《亲友书》所说：“如是无有胜忍辱，故汝莫开嗔恚门，佛说灭嗔得不还。”如是。一切损害之因，皆依赖于自之分别念而生起之理。 触觉极
English
Now then. Those who fear the results of karma should learn the one and only method of completely habituating their minds to cutting off opportunities for anger, and should apply themselves to the asceticism of patience. As requested by the daughter Blo-gros bzang-mo: "Do not increase the root of harm, anger. One should abide in love and desire for Dharma." And as stated in the Bodhicaryāvatāra: "There is no evil like hatred, and no asceticism like patience. Therefore, one should diligently meditate on patience in various ways." Thus, if one examines and analyzes the object of harm, the harmer himself is also possessed by the demon of afflictions and is not independent. As stated by Chandrakirti: "Here, this is not the fault of sentient beings, but the fault of afflictions. If one analyzes in this way, the wise will not be angry with sentient beings." In particular, if one examines the nature of harm, patience will not be accomplished, so one should tame one's own mind. The object of harm is like thorns in the forest, which cannot be completely subdued and increase everywhere. If one subdues the agent of malice and anger, then the asceticism of patience will become a friend to me. Furthermore, if one's own mind has the complete ability to prevent anger, then one does not need to rely on whether the minds of others are disciplined or not, because the perfection of patience is perfected only by the absence of anger in one's own mind. As stated in the Bodhicaryāvatāra: "Sentient beings are as undisciplined as the sky, how can one completely subdue them all? If one subdues this mind of anger, it is like subduing all enemies." And as an example, although one cannot cover the entire earth with leather, covering the sole of a shoe with leather is like covering everything. Thus it is taught. In this way, if one can accomplish patience, then one does not need to suffer physically and mentally from inferior food and drink such as roots, leaves, sprouts, flowers, and wind-food, and tattered clothing, etc., because patience is the supreme asceticism. As stated in the Suhrllekha: "Thus, there is no asceticism equal to patience, therefore, do not open the door to anger. The Buddha said that by abandoning anger, one will attain non-returning." Thus it is. The way in which all harmful conditions arise depending on one's own conceptual proliferation. Touch is extremely
Tibetan
ཏུ་རྩུབ་པའི་ཚིག་གི་མདས། །སྐྱེས་བུའི་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་ཅང་མཆིའམ། །དེ་ཉིད་དང་དུ་བླང་བའི་ཉེར་ལེན་གྱིས། །ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འཁྲུགས་ཤིང་མནར། །འདི་ལྟར་ཁྲོ་བ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ཚིག་རྩུབ་ལ་སོགས་པས་སྙིང་འགས་པ་ལྟ་བུའི་ཞེ་སྡང་གི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནའང་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚིག་གི་མཚོན་ཆ་ཡིན་པས་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་དང་གནོད་པ་བྱས་པ་མེད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྐྱེན་ལས་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་འདུ་འཕྲོད་པས་ཁོང་འཁྲུགས་ཤིང་མནར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ནས་གནོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་མི་བྱ་བ་ཉིད་གཉེན་པོར་ཆེ་ལ་ནུས་པ་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཉེན་པོར་ཆེ་བ་དག་ལ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་དང་འཇུག་པ་ལས་བཤད་པའི་ལུང་དང་རིགས་པའི་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོའང་ཉམས་སུ་བལྟར་བར་བྱ་མོད། འདིར་ནི་གང་པོས་ཞུས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བཟོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འགྲོའམ། འགྲེང་ངམ། འདུག་གམ། ཉལ་བའི་ཚེ། གཅིན་གྱི་བུམ་པའམ། དུག་གི་བུམ་པ་དང༌། ཐལ་བ་དང༌། གཤང་གཅི་ཐོགས་པ་འོངས་ནས་མགོའི་སྟེང་དུ་བླུགས་སམ། ལུས་ཀུན་གདུངས་པར་གྱུར་ན་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་འཁོན་གྱི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས་འདི་སྐད་དུ་བདག་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ནས། རེག་བྱ་གང་གིས་གང་དུ་རེག་པར་འགྱུར། ལུས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རམ། སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། ལུས་ནི་རྩྭ་དང༌། ཤིང་དང༌། གྱོ་མོ་དང༌། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་སེམས་ནི་ཁ་དོག་མེད་པ་གཟུགས་མེད་པར་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་ཐང་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། འདི་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་སྒྲ་དང་བྲག་ཅ་བཞིན། །བདག་ཉིད་མ་བྱུང་གནོད་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །རང་གི་སྔོན་བྱས་རྐྱེན་གྱིས་བོས་ལ་ལྟོས། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་གདོད་ནས་མེད་པར་གྱུར་ན་ཕ་རོལ་པོའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྲོ་བ་དང་རྩོད་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་མེ
Chinese
粗暴的言辞之箭，难道刺入了人们的心中吗？以接受它为近取因，互相成为所依和能依而争吵折磨。像这样，嗔怒增长的原因是粗暴的言辞等，即使体验到像心碎一样的嗔恨感受，但那是不存在的言辞的武器，所以没有任何人刺入心中和造成伤害。因为无形的心和心所的近取因，互相成为能害和所害，像所依和能依一样聚合，要知道是内心烦乱和折磨的自性，所以不对损害的自性进行思辨才是最好的对治，而且力量稳固。然而，对于通过思辨成为对治的，应该修习《入行论》和《入中论》中所说的教证和理证的锋利武器。这里是，如《胜幢经》中所说：种姓之子或种姓之女，应当依止和修习安忍之法。如果行走、站立、坐卧之时，有人拿着尿壶、毒药瓶、灰烬和大小便等，倾倒在头上，或者全身都感到痛苦，也不要因此生起嗔恨和怨恨之心，也不要说“我有什么过错”。同样适用于一切情况。什么可触触碰了什么？会对身体造成伤害吗？还是对心造成伤害？身体就像草、树木、瓦片和影像一样，因为没有分别念，没有知觉，所以既不是我，也不是他。如果对心造成伤害，心是无色无形的，刹那生灭，片刻也不停留，所以既不是我，也不是他。就像这样。同样地，这里有无边无际的损害的因果，从自身产生，就像声音和回声一样。如果自身没有产生，就没有损害的对象。看看是自己以前的行为招来的。如果根本不存在被称为“自身”的东西，那么就不会有执着于他人或外物，以及由此产生的愤怒和争吵的因和缘。就像嘈杂的声音。
English
Do the arrows of harsh words pierce the hearts of beings? By taking that as the proximate cause, they quarrel and torment each other as support and supported. Like this, the cause of increasing anger is harsh words, etc. Even if one experiences the feeling of hatred like a broken heart, it is a weapon of non-existent words, so no one has pierced the heart or caused harm. Because of the proximate cause of the formless mind and mental factors, they gather together as harmer and harmed, like support and supported. Knowing that it is the nature of inner turmoil and torment, not contemplating the nature of harm is the best antidote, and its power is stable. However, for those who become antidotes through contemplation, the sharp weapons of scripture and reasoning explained in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life" and "Entering the Middle Way" should also be practiced. Here, as it is said in the Sutra Requested by Gampo: "Sons or daughters of good family should rely on and meditate on the Dharma of patience. If, when walking, standing, sitting, or lying down, someone comes holding a urinal, a poison bottle, ashes, or excrement and urine, and pours it on their head, or if the whole body is afflicted, they should not generate thoughts of anger or resentment, nor should they say, 'What fault have I committed?'" Similarly, apply this to all situations. What tangible thing touches what? Does it harm the body? Or does it harm the mind? The body is like grass, wood, tiles, and reflections. Because it has no conceptualization and no awareness, it is neither self nor other. If it harms the mind, the mind is colorless and formless, arising and ceasing in an instant, not remaining for even a moment, so it is neither self nor other. Like that. Similarly, here the causes and effects of harm are limitless, arising from oneself, like sound and echo. If self does not arise, there is no object of harm. Look at it as summoned by the causes of one's own previous actions. If something called "self" does not exist from the beginning, then there will be no cause or condition for clinging to others or to externals, and for anger and strife to arise from that. Like the noise of cacophony.