Tibetan
་པའི་ཚུལ་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་སྟོན་ཏོ། །འདིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་ལྔའི་ཉེར་གནས་ སེར་སྣ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། འཁོན་འཛིན་དང༌། ལེ་ལོ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱང་བ་སྟེ་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉེར་གནས་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང༌། དགེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང༌། མ་ལོག་པ་དང༌། དགེ་བ་སྡུད་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ལྔ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་ནས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ལྔ་དང་བར་དུ་གཅོད་པ་སྤོང་པ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལའང་བརྟག་པའི་གནས་དྲུག་གསུངས་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། །གང་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་དུ་གསུངས་པ་ཡང༌། །རང་གི་ཆོས་ལ་འབྱོར་རྒུད་བརྟག་པར་འདུ། །རང་ཉིད་ཆོས་ལམ་མ་ཉམས་གཞན་དོན་བྱ། །རང་དོན་ཉམས་པའི་སོ་སྐྱེས་འཁྲུལ་པ་བརྟག །དེ་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་ནི་བསྡུ་བ་ལས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་དྲུག་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དང་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་དང་ཟང་ཟིང་འབྱོར་པ་དང་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་ཆོས་ཀྱིས་འབྱོར་པ་ནི་གནས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་མི་རྙེད་པ་དང་རྙེད་ཅིང་འཇུག་པ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ པའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་དོན་དམ་པ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྔོན་དུ་མ་ཐོས་པ་མཉན་དུ་མེད་པ་དང༌། སྔོན་མ་ཐོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་མ་བསམས་པ་བསམ་དུ་མེད་པ་དང༌། ཐོས་པའི་བར་ཆད་དང་བསམ་པའི་བར་ཆད་དང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་བརྗེད་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་མ་ཐོབ་པ་མི་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའོ། །ཆོས་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་འབྱོར་པ་དང་རྒུད་པའི་གཞི་ཡིན་པས་གཞན་བཞི་པོ་ཡང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། །དེ་ལྟར་གནས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་ཡང་བསྡུ་བའི་དོན་གོ་བདེ་བར་དྲངས་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཉམས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་ན་གཞན་དོན་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་ཞིང༌། བྱིས་
Chinese
此等之理，由导师无著以《菩萨地根本释》阐释。此处，布施等前五度之近对治为悭吝、烦恼、嗔恨、懈怠、耽著禅味，此乃各自之五种相违品。智慧之近对治为于善之利益、善之因、善之果颠倒、不颠倒，以及断绝积聚善根之五者，如实知晓后，舍弃彼等之五种违品及断绝，乃是圆满积聚善法之戒律之因。于此亦为宣说所示之六种应观察处。何为所说之六种应观察处？当观自身之法之兴衰。自身不失于正法，则行利他之事。当观自利衰损之凡夫之错谬。其中六种应观察处出自《摄事品》：为利有情而精进于戒律之菩萨，当各自观察六种分别之境，即自身、他身、资财匮乏、资财丰饶、正法匮乏、正法丰饶，此乃六处。所谓资财匮乏，即衣物、乞食等未得者不得，已得而受用者中断。所谓资财丰饶，当知与此相违。所谓正法匮乏，即学处衰损，以及如来所说真实义之法句，先前未曾听闻者不得听闻，先前未听闻者如是先前未思惟者不得思惟，听闻之障碍与思惟之障碍，以及忘失听闻与思惟，以及未获得由修习所生之善，不得获得，已获得者完全衰损。所谓正法丰饶，当知与此相违。如是，自身与他身乃正法与资财兴盛与衰败之基础，故其余四者亦包含于其中。如是观察六处后，行持进退之方式，亦可引用《摄事品》之义而易于理解：若自身之学处未衰损，且能成办广大之利益于他者，则应以利他为主，
English
This manner is taught by the teacher Asanga in the Root Commentary on the Bodhisattva Grounds. Here, the near enemies of the first five perfections, such as generosity, are miserliness, afflictions, hatred, laziness, and savoring the taste of meditative absorption, these being the five opposing factors for each. The near enemies of wisdom are wrong views and correct views regarding the benefits of virtue, the causes of virtue, and the results of virtue, as well as the five things that obstruct the accumulation of virtue. Having understood these as they are, abandoning their five opposing factors and obstructions is the cause of perfectly accumulating the discipline of virtue. Here, too, it is to show that six places of examination are taught. What are the six places of examination that are taught? One should examine the prosperity and decline of one's own Dharma. If one's own path of Dharma is not lost, then one should do the benefit of others. One should examine the mistakes of ordinary beings who have lost their own benefit. The six examinations are from the Compendium: A bodhisattva who strives in the discipline of benefiting sentient beings should examine the six places of discrimination separately, namely, oneself, others, lack of resources, abundance of resources, lack of Dharma, and abundance of Dharma, these are the six places. What is called lack of resources is not obtaining robes, alms, and so on, and the continuity of those who have obtained and use them is cut off. Abundance of resources should be understood as the opposite of that. What is called lack of Dharma is the deterioration of learning, and the words of the ultimate Dharma spoken by the Tathagata, those who have not heard them before cannot hear them, and those who have not heard them before cannot think about what they have not thought about before, the obstacles to hearing and the obstacles to thinking, and forgetting hearing and thinking, and not obtaining the virtue arising from meditation, not being able to obtain it, and those who have obtained it completely deteriorate. Abundance of Dharma should be understood as the opposite of that. Thus, oneself and others are the basis of the prosperity and decline of Dharma and resources, so the other four are also included in them. Having examined the six places in this way, the way to engage and disengage can also be easily understood by quoting the meaning of the Compendium: If one's own place of learning is not deteriorated, and if one can accomplish great benefit for others, then one should focus on the benefit of others,
Tibetan
པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱིས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་སླད་དུ་རང་གི་འཁྲུལ་པའི་བསམ་པ་དང༌། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་དམིགས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བུས་བརྟགས་ནས་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་བསྲུང་བ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ ཐབས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞན་དོན་ཡང་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་སྲིད་ན། །བཅས་པ་ཆུང་ངུ་བག་ཡངས་གནང་བའི་སྐབས། །ཡོད་དེ་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིར་ན་གྲོང་བརྡལ་དང༌། བདག་ཕྱིར་ས་གཏོང་ཆོས་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་སེམས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་དང༌། དངོས་པོར་བལྟ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་རྙོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ལས་ལྡོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོས་དབང་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རླབས་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་ངེས་ན། འོག་མའི་ལུས་ངག་གི་བཅས་པ་ཕྲ་མོ་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང༌། ཐབས་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། རྣམ་ཐར་དང༌། ཡོན་ཏན་དམ་པའི་འབྱུང་གནས་སེམས་དགེ་བའི་བསླབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་དུ་བླང་སྟེ། སྙིང་བརྩེ་ལྡན་ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་གོང་ལྟར་རོ། །དེའང་དོན་འབྲས་ཉམས་ཆུང་ངུའི་ཕྱིར་དོན་ཆེན་པོ་བཏང་བ་མ་ཡིན་པར་དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་དོན་ཆུང་བཏང་ནས་མཐར་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དམ་པའི་ཆོས་བསྲུངས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཉམས་པ་མེད་པ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཁྱིམ་གྱི་ཕྱིར་ན་གཅིག་བཏང་དེ། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ན་ཁྱིམ་བཏང་ ངོ༌། །ལྗོངས་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། །བདག་གི་དོན་དུ་ས་བཏང་ངོ༌། །ཆོས་གྱི་ཕྱིར་ན་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་སྡོམ་པ་བླངས་པ་ཙམ་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་བསླབ་དགོས་པ་ཡིན་ཀྱང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་སྲིད་དུ་གཞན་དོན་གནད་དུ་འགྲོ་དཀའ་བས་ས་མཚམས་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གཙོ་ཆེ་བར་སློབ་པའི་ཚུལ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཡི་དམ་བླང་བ་ལས། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་དམ་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །མོས་པས་སྤྱོད་པ་ཅན་ལ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །ས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་
Chinese
因此，在凡夫俗子的时期，与此相反，后来为了成就众生的利益，用智慧之眼观察自己的错觉想法以及由此产生的过患，主要在于守护已经衰败的和随顺的（戒律），从大慈悲的 方便方面，也顺便成办利他之事。如果能够成就巨大的利益，那么，在允许稍微放松戒律的情况下，是有的，如为了城市而放弃村镇，为了自己而放弃土地，为了佛法而放弃自己。对此，菩萨的戒律是以唯识宗的心，大慈悲的方便，以及与执着实有的心，烦恼的心相反的智慧的体性所掌握的，因此，如果确定能够成就巨大的众生利益，那么，即使阻碍了下等的身体和语言的细微戒律，也要接受菩提心，以及增上意乐，方便，智慧，禅定，解脱，以及功德圣地的任何善心学处，因为具有慈悲心和慈爱心，所以，善良的心没有过错。如上所述。也就是说，不是因为微小的利益而放弃巨大的利益，而是为了成办巨大的利益而放弃微小的利益，最终守护所要成办的殊胜佛法，除此之外没有衰败是必要的。如《本生经》中说：为了家庭而放弃一个，为了生命而放弃家庭。 为了国土而放弃城市，为了自己而放弃土地，为了佛法而放弃自己。就像这样。一般来说，菩萨仅仅是受持了戒律，就必须修学积聚善法和利益众生，但是，在没有神通之前，很难真正利益他人，因此，从发起菩提心和受持本尊开始，主要学习与地界相符的行为方式。对于初学者来说，戒律的戒律是主要的，因此是本尊的行为。对于以信心行事的人来说，积聚善法的戒律是主要的，因此是禅定的行为。对于入地者来说，利益众生是主要的。
English
Therefore, in the time of ordinary beings, it is the opposite of this. Later, in order to accomplish the benefit of sentient beings, one should examine one's own deluded thoughts and the faults arising from them with the eye of wisdom, and the main thing is to protect what has declined and what is in accordance with (the precepts). From the aspect of great compassion, one should also accomplish the benefit of others as a side effect. If great benefit can be achieved, then there are times when it is permissible to relax small precepts, such as giving up villages for cities, giving up land for oneself, and giving up oneself for the Dharma. In this regard, the bodhisattva's precepts are governed by the mind of the Vijnanavada school, the means of great compassion, and the nature of wisdom that is the opposite of the mind that clings to reality and the afflicted mind. Therefore, if it is certain that great benefit for sentient beings can be achieved, then even if it obstructs the subtle precepts of the lower body and speech, one should accept the mind of enlightenment, as well as the higher intention, means, wisdom, samadhi, liberation, and any virtuous discipline that is the source of holy qualities, because one has compassion and loving-kindness, so there is no fault in a virtuous mind. As mentioned above. That is to say, one should not give up great benefit for the sake of small benefit, but rather give up small benefit in order to accomplish great benefit, and ultimately protect the supreme Dharma that is to be accomplished, and there should be no decline other than that. As it is said in the Jataka: For the sake of the family, give up one; for the sake of life, give up the family. For the sake of the country, give up the city; for the sake of oneself, give up the land; for the sake of the Dharma, give up oneself. Like that. In general, bodhisattvas must train in accumulating virtuous Dharma and benefiting sentient beings as soon as they take the precepts, but it is difficult to truly benefit others until they have clairvoyance. Therefore, starting from generating bodhicitta and taking a yidam, they mainly learn the ways of acting that are in accordance with the ground. For beginners, the discipline of precepts is the main thing, so it is the practice of the yidam. For those who act with faith, the discipline of accumulating virtuous Dharma is the main thing, so it is the practice of samadhi. For those who have entered the ground, benefiting sentient beings is the main thing.