Tibetan
་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་ན། །བཅས་པའི་ལྟུང་པ་ཆོས་ཅན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན། །རང་མཚན་མི་འཛིན་ཐོབ་དང་ཤོར་བ་མེད། །ཐོག་མཐའ་བར་དུ་འགལ་བར་མི་གནས་པའི། །ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུར་གྲུབ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཚུལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ། །གནས་ན་བྱེ་བྲག་བསྲུངས་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། །ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་འཆོས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་གྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱའི་ཐ་མར་སྐྱེས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང༌། བསམ་པའི་ཤེས་ རབ་དང་མི་ལྡན་ལ། བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་ལ་གོམས་ཤིང་མཚན་མའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་གཞི་རང་རྒྱུད་པར་གནས་ཤིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་ཟིན་པའང་མོས་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་པས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་ཡང་བདག་ཉིད་དགེ་སློང་ཡུལ་མི་དངོས་པོ་ཟག་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ལ་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་ཅིང་ལྟར་སྣང་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བས། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་གྱི་ངོ་བོར་ཟིལ་གནོན་དུ་ལོག་པ་དཀོན་ན། སྔགས་མེད་པའི་དུག་གིས་འཆི་བ་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ལྷུར་བྱེད་དགོས་པས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་པ་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ལ་དགེ་པའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་པ་ལ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་མཐར་ཐུག་སྡོམ་པ་གནས་འགྱུར་དུ་ལུང་བསྟན་པར་རིག་པ་དེ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ན་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། ལྡན་ན་ཡར་ལྡན། འཆོས་ ན་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་ལུགས་ཀྱིས་འཆོས་དགོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། ཤིང་རྟ་རྣམ་དག་ལས། འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ཁས་བླངས་ཀྱིས། སྔགས་ཐོབ་དུས་གཏོང་རྒྱུར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་སེམས་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཐོབ་དུས་ཉམས་
Chinese
如果习惯于作用智慧，那么所立的堕罪，是具有生灭的法，不执著自相，没有得到和失去。在始中末三者之间，不住于相违，本体是世俗谛，因此成就了住处转变。如何成就的方式，将在密咒乘的场合中宣说。即使如此，基础和发心二者都具有显现，对于以信解而行持的三种律仪，安住时安住于差别，守护时守护于放逸，具有时具有增上，修正时从自身中，将衰损彻底拔除，因此成就了修正。为何造作罪过时，会阻止一切？造作善和功德时，会给予允许？给予和禁止，不是安住在词句的道路上，而是与补特伽罗的相续相联系而成就的。对此，末法五百世所生的大多数人，听闻甚少，不具备思考的智慧，远离修习的真如，因此习惯于视事物为实有，并伴随着名相的分别念，因此基础安住在自相续中，即使被具备方便和广大智慧的发心所摄持，也仅仅变成了信解，因此虽然自称具有三种律仪，但自认为是比丘，对于世间人、事物、染污等法，执著于清净解脱，并且将表面的和伟大的慈悲等方便，与不可思议的智慧相结合。如果三种律仪的功德，难以转变为增上的自性而受到压制，就像被无咒的毒药所杀一样，没有罪过。由于必须重视与时机相关的行为，因此在资粮道上，以恶行律仪，在加行道上，以积累善法，在见道上，以利益有情之律仪为主而行持的教证，也说明了暂时的行为和究竟的律仪会发生住处转变，认识到这一点就是大智慧。因此，在以信解而行持的地上，这三种律仪也是，安住时安住于差别，守护时守护于放逸，具有时具有增上，修正时，也必须以各自宗派的自宗来修正，这在意义上是成立的。如《清净车》中所说：像这样，别解脱是尽形寿之间所受持的，因为没有说获得密咒时要放弃。菩萨是直到菩提心之间所受持的，因此获得密咒时会衰损。
English
If one becomes accustomed to the acting wisdom, then the vows that have been established, which are dharmas with arising and ceasing, do not grasp at self-characteristics, and there is no gaining or losing. In the beginning, middle, and end, they do not abide in contradiction, and their essence is conventional truth, so the transformation of abode is accomplished. How it is accomplished will be explained in the context of the mantra vehicle. Even so, both the basis and the intention are endowed with manifestation. For the three vows practiced with faith, when abiding, abide in distinction; when guarding, guard with laxity; when possessing, possess increase; when correcting, from one's own ground, removing the deteriorated completely, therefore correction is accomplished. Why, when creating faults, does one prevent anything? When creating virtue and qualities, why does one grant permission? Granting and prohibiting do not abide on the path of words, but are accomplished in connection with the continuum of the individual. Therefore, most of those born in the final five hundred years have little learning, do not possess the wisdom of thought, and are separated from the suchness of meditation, so they are accustomed to seeing things as real and are accompanied by conceptualizations of characteristics, so the basis abides in their own continuum, and even if it is seized by an intention endowed with great means and wisdom, it becomes merely faith, so although they claim to possess the three vows, they consider themselves monks, and cling to purity and liberation in relation to worldly people, things, defilements, and so on, and combine superficial and great compassion and other means with inconceivable wisdom. If the qualities of the three vows are difficult to transform into the nature of increase and are suppressed, like being killed by poison without mantra, there is no fault. Because one must emphasize actions related to time, on the path of accumulation, with the vow of misconduct, on the path of application, with accumulating virtuous dharmas, and on the path of seeing, with the precept of benefiting sentient beings as the main practice, the scriptures also state that the temporary actions and the ultimate vows will undergo a transformation of abode, and recognizing this is great wisdom. Therefore, on the ground of practicing with faith, these three vows also, when abiding, abide in distinction; when guarding, guard with laxity; when possessing, possess increase; when correcting, one must also correct with the self-tradition of each philosophical system, which is established in meaning. As it says in the Pure Chariot: Like this, individual liberation is undertaken for as long as one lives, because it is not said that one should abandon it when one obtains mantra. The bodhisattva is undertaken until the essence of enlightenment, so it deteriorates when one obtains mantra.
Tibetan
རྐྱེན་དང་གཏོང་རྒྱུར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་ཀར་སྐྱོན་དང་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བཀག་ཅིང་བསྡམས་ལ། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་བཀག་པ་གང་ནའང་མེད་པས། བསླབ་པ་སོ་སོའི་ནུས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་གནང་བཀག་གི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྤྱིར་བཏང་བ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ། །བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་ཀྱང་རྫས་འགལ་བའམ། གཅིག་ཏུ་གནས་མཁར་གཞོང་དག་བྱེད་དང་ལྡན་པར་རིན་པོ་ཆེ་བཅུག་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་དཔེ་དང་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་བསྡམས་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་ གཉིས་ཀྱི། ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང༌། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམ་པའི་འདེག་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཚེས་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གམ། དེའི་རང་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ། བསྡུ་བ་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མདོར་བསྡུ་ན་སེམས་དྲུག་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན། ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སེམས་དང༌། ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སྒྲིབ་པའི་སེམས་དང༌། བཙལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་དང༌། བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་སྦྱར་ནས་རང་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི
Chinese
因为没有说遮止因和施舍的缘故。如是，三律仪中，遮止和禁断了产生过失和罪恶的因素，而对于产生功德的因素没有任何遮止。因此，区分各个学处的能量大小以及开许和遮止的差别，一般和特殊情况，非常重要。如《宝鬘论》中所说：“对于一般情况要特殊地排除，所有论典都赞叹。”因此，三律仪的学处也不是物质相违，也不是像安放于同一容器中，或者像具备清洁功能的容器中放入珍宝等由分别念假立的事物之比喻，应当理解与补特伽罗的相续相联系而成立之理。如是，以律仪之戒律调伏相续，学习积聚善法之戒律之理。六度波罗蜜多和二资粮的，未生之功德令生起，已生之功德令增长，积聚善法之，戒律名为心之学所摄。以慈悲所摄持之善法，于何处成办有情之利益即是布施。于此无有自利之心即是戒律，为利他无有疲厌即是忍辱。特别是欢喜而行即是精进，于有情之利益一心专注即是禅定，断除实执与相执即是智慧，六度波罗蜜多何时也不分离。于一切四种威仪皆具正念正知，于所行之处完全清净之善聚的，行步之抬起放下也是六度之路，无勤任运而行迅速圆满资粮。如是，成佛之因的一切法皆为六度波罗蜜多，或其自性为二资粮所摄，故称积聚善法之戒律。此乃依于六种心而修学之理。于《摄分》中说：“于积聚善法之戒律精勤之菩萨，若总而言之，当于六种心个别观察，何为六？即轻蔑之心， 具有懈怠之心和染污之心，寻觅而完全厌倦之心，具有障碍之心。”如是，以远离各自不相顺品之心，将善法结合起来，成熟自相续之
English
Because it is not said to prevent the cause and the act of giving. Thus, in the three vows, the factors that generate faults and sins are prevented and restrained, but there is no prevention of generating merits. Therefore, it is very important to distinguish the magnitude of the power of each precept and the difference between permission and prohibition, general and special circumstances. As it is said in the "Garland of Jewels": "For the general situation, special exclusion is made, and all treatises praise it." Therefore, the precepts of the three vows are neither materially contradictory, nor like placing them in the same container, or like putting jewels in a container with cleaning function, etc., which are metaphors of things established by conceptualization. It should be understood that the principle of establishing a connection with the continuum of the individual. Thus, by taming the continuum with the discipline of the vows, one learns the discipline of accumulating virtuous dharmas. The six perfections and the two accumulations, generating unborn merits, increasing born merits, accumulating virtuous dharmas, the discipline is called the learning of the mind. The virtuous dharmas held by loving-kindness and compassion, wherever the benefit of sentient beings is accomplished, is giving. Without self-interest in this is discipline, and without fatigue for the benefit of others is patience. Especially, joyful practice is diligence, single-minded concentration on the benefit of sentient beings is meditation, and abandoning the attachment to reality and signs is wisdom. The six perfections are never separated. In all four postures, one has mindfulness and awareness, and the lifting and lowering of steps in the virtuous accumulation of completely pure conduct is also the path of the six perfections. Effortless and spontaneous practice quickly completes the accumulation of merit. Thus, all the dharmas that are the cause of Buddhahood are the six perfections, or their nature is encompassed by the two accumulations, hence it is called the discipline of accumulating virtuous dharmas. This is the principle of practicing based on the six minds. In the "Compendium," it is said: "A Bodhisattva who is diligent in the discipline of accumulating virtuous dharmas, in short, should individually observe the six minds. What are the six? They are the mind of contempt, having a lazy mind and a defiled mind, a mind that is completely tired of searching, and a mind that has obstacles." Thus, by separating from the minds that are not in harmony with each other, the virtuous dharmas are combined to mature one's own continuum.