Chinese
有两种方法，即因果乘，即真言和波罗蜜多。努力实现这一目标的人被称为伟人，其本质是被大慈悲所控制。他们害怕舍弃利他之事的寂静，为了消除其他众生的所有痛苦，他们立志获得佛的果位，首先皈依三宝。正如《大解脱经》所说：为了那些沉溺于轮回之河的人，完全放弃对自身死亡的恐惧而皈依的人，被称为最殊胜的人，被称为殊胜的舵手。时间也直到菩提树，或者直到在自相续中成就不可估量的佛陀智慧，获得解脱，断除欺骗，触及果位的皈依处。如此将所依之人分为三种，也是将成就果位的不同三种发心，将果位的名称加于因之上。也就是说，小士夫的智慧认为，通过外道的洁净、断除伤害和修行佛法，可以往生善趣。这可以从裸体子真实语国王暴君饶桑那里得知，他讲述了避免十不善业的故事。皈依内道的皈依处，以少许善业往生善趣，就像天子皈依后，恶趣之因得以清净一样。如是说：凡是皈依佛者，彼等将不堕恶趣。舍弃人身后，彼等将获得天身。这可以作为例证。两者都需要福德分相应的十善业和无色界的禅定，因为没有这些就无法往生善趣。一般来说，数论派的观点认为，解脱也只是与事物和方向相似而已。即使像班智达萨益宁布这样的人也同时涉足内外两道而感到困惑。没有涉足宗派的人就像牲畜一样。如果涉足其中，也会被迷惑所压倒。那些不考虑业和业之果的邪命外道，甚至会损害来世的安乐果报。
English
There are two methods, the Great Vehicle of cause and effect, namely Mantra and Paramita. A person who strives to accomplish this is called a great being, whose nature is being controlled by great compassion. They fear the peace of abandoning the welfare of others, and in order to exhaust all the suffering of other sentient beings, they aspire to attain the state of Buddhahood, first taking refuge in the Three Jewels. As it says in the Great Liberation: Those who, for the sake of those who have fallen into the river of existence, completely abandon the fear of their own death and take refuge, are called the most excellent person, called the excellent helmsman. The time is also until one reaches the Bodhi tree, or until one's own mindstream has achieved the immeasurable wisdom of the Buddha, attained separation, abandoned deception, and touched the refuge of the fruition. Thus, the three types of individuals who are the basis are also the three different aspirations for accomplishing the fruition, and the name of the fruition is applied to the cause. That is to say, those with the minds of small individuals believe that going to higher realms is possible through the purifications of non-Buddhists, abandoning harm, and practicing Dharma. This can be known from the naked son, the king of truth-speaking, the tyrant Rab Snang, who spoke of turning away from the ten non-virtuous actions. Taking refuge in the Buddhist refuge, and going to higher realms with a little virtue, is like the son of a god who is about to be born as a pig, whose causes for bad migrations are purified by taking refuge. As it is said: Those who have gone for refuge to the Buddha, they will not go to bad migrations. Having abandoned the human body, they will obtain the body of a god. This can be taken as an example. Both require the ten virtuous actions that are in accordance with merit and reliance on formless meditations, because without them, one cannot go to higher realms. In general, the Samkhya school's view is that liberation is only something that is similar to things and directions. Even someone like Pandit Sa'i Nyingpo became confused by engaging in both external and internal practices. Those who have not engaged in philosophical systems are like animals. If they do engage, they are overwhelmed by confusion. Those who are perverse in their actions, not thinking at all about actions and their fruits, even diminish the happiness and results of future lives.
Tibetan
ས་ཅན་པ་ལས་ཐ་ཤལ་པའོ། །སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ནི་ཉན་རང་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་སློང་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་བཞིན་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་འཇུག་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་མོད། གཞན་དུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་དང༌། ངེས་ལེགས་ཙམ་པོ་བའི་ཕན་ཡོད་ལ་དམིགས་པས་ཆེན་པོའི་ལམ་སྟེགས་སུ་འདོད་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་དམན་ལམ་གྱི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས་ནས་དེ་ལ་འཇུག་པའི་དགོས་དབང་གིས་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །ལམ་དུས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི། །ཁམས་ལ་ཐུགས་རྗེ་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་གཅིག་གི་ཡོན་ཏན་ཀྱང༌། །མཐའ་དག་བརྗོད་པས་མ་ཐུག་ནམ་མཁའ་ལྡིང༌། ། བྱ་ལམ་གྲུབ་མཐའ་མ་སྙོགས་སླར་འབབ་འདྲ། །ཞེས་སྨོས་ནས་དེ་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ལམ། བག་ཆགས་ཀྱི་ལམ། ལས་ཀྱི་མཐའི་ལམ། འཁྲུལ་འཁོར་མ་ངེས་པའི་ལམ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོར་མ་ངེས་པའི་ལམ་སྟེ་རྒྱུད་ལྔས་བསྡུས་པའི་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་མ་བཅོལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་གིས་ཐུགས་དྲངས་པའི་གྲོགས་མཛད་པ་ལ་ལེ་ལོ་དང་བསྙེལ་བ་མི་མངའ་ཞིང༌། རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། ང་ནི་མགོན་མེད་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། །གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་སྒྲོགས་ཤིང༌། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་ནི། །མཐའ་དག་འཁྱུད་པ་བཞིན་དུ་བཞུགས། །སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་མངའ་བ། །བརྩེ་བར་ལྡན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེར་མཛད། །དེར་བརྩོན་ལེ་ལོ་མི་མངའ་བ། །ཁྱོད་དང་འདྲ་བ་གཞན་སུ་མཆིས། །ཁྱོད་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མགོན། །སྤྱི་ཡི་རྩ་ལག་བཟང་པོ་ལགས། །མགོན་དུ་ཁྱོད་བཞུགས་མ་འཚལ་བས། །དེ་སླད་སྐྱེ་བོ་བྱིང་བར་གྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། མདོར་བསྡུ་ན། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆགས་ཐོགས་མེད་པར་འཇུག་པས་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེ་ལ་ཤེས་པ་རྒྱ་ཆུང་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་སྔ་མ་ལས། ཁྱོད་འབའ་ཞིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ཁྱབ་ལགས་ཀྱི། །ཁྱོད་ལས་གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་བྱ་ཁོ་ན་ལྷག་པ་ལགས། །ཞེས་དང༌། བརྩེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཉོན་མོངས་པའི་ཞགས་པས་རང་དབང་དང་བྲལ་བར་བཅིངས་པ་བཞིན་དུ། ཐུབ་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བར་གཟིགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ཆ
Chinese
比有地位的人还差劲。中等人是指声闻和独觉，必定要从大乘道中产生。像这样，虽然不一定要像三种发心的差别一样，在道的次第上也同样运用，但在其他情况下，小、中两种情况的暂时增上生和少许决定胜的利益为目标，也有人认为是大乘道的阶梯。但在这里，因为了解下劣道的过患和大乘道的差别功德，而有进入大乘道的必要，所以才应该说是教导。道时诸佛对众生的界，慈悲心不会超过时间。一个毛孔的功德，全部说也无法穷尽，如同虚空一般广大。 就像鸟儿不追逐道路的终点又返回一样。说了之后，那就是梦中的道，习气的道，业的尽头的道，错乱不确定的道，因和果各自不确定的道，虽然没有把一切以五种相续所包含的众生都委托出去，但仅仅以大悲心所引导的友伴，没有懈怠和遗忘，没有中断，这就是如来事业的功德。导师勇士说：“我成为无依无靠的你们的友人。”以大悲心，如同拥抱一切众生一样安住。导师具有大悲心，充满慈爱，行慈爱之事。在那里精进，没有懈怠，有谁能像你一样呢？您是所有众生的怙主，是共同的善根。因为不知道您作为怙主而安住，所以众生才会沉沦。总而言之，因为对所有应知的事物，如所有和尽所有，都能无碍地运用智慧，所以应知广大，而智慧没有被狭隘的过失所染污，所以比前者更殊胜。“唯有您的智慧，遍及一切应知的事物。除了您之外，所有其他的，只有应知的事物剩余。”并且，从慈爱的功德方面来说，众生被烦恼的绳索束缚，如同失去自主一样，能仁以大悲心，以恒常的大悲心看到众生受苦。
English
Inferior to those with status. Intermediate individuals refer to Śrāvakas and Pratyekabuddhas, who must arise from the Mahāyāna path. Thus, although it is not necessary to apply the distinctions of the three motivations in the same way to the stages of the path, in other cases, aiming at the temporary higher realms and the slight definitive goodness of the small and intermediate situations, some consider it a stepping stone to the Mahāyāna path. But here, it should be understood as a teaching because of the necessity of entering the Mahāyāna path after understanding the faults of the inferior path and the distinguishing qualities of the Mahāyāna path. Buddhas, at the time of the path, their compassion for the realms of sentient beings does not exceed time. Even the qualities of a single pore cannot be exhausted by speaking, like the vastness of space. Like a bird that does not pursue the end of the road and returns. Having said that, that is the path of dreams, the path of habits, the path of the end of karma, the path of uncertain confusion, the path of uncertain cause and effect. Although they have not entrusted all beings contained in the five continuums, they do not have laziness or forgetfulness in making friends guided solely by great compassion, and without interruption, that is the quality of the activity of the Tathāgata. The teacher, the hero, said, "I proclaim that I have become a friend to you who are helpless." With great compassion, he abides as if embracing all beings. The teacher has great compassion, is full of love, and does loving deeds. Striving there, without laziness, who else is like you? You are the protector of all sentient beings, the common good root. Because they do not know that you abide as a protector, beings sink for that reason. In short, because the wisdom of knowing is applied without obstruction to all that is to be known, as it is and as many as it is, the knowable is vast, and the wisdom is not tainted by the fault of being narrow, so it is more excellent than the former. "Only your wisdom pervades all that is to be known. Other than you, all others have only the knowable remaining." And, from the aspect of the qualities of love, sentient beings are bound by the noose of afflictions, as if bound without autonomy, the Able One, with great compassion, sees beings suffering with constant great compassion.