Tibetan
་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་གི་སྣང་བ་འབྲིང་དུ་ཐོབ་པའོ། །བཟོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམ་བྱུང་གི་སྣང་བ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པས་སྤྱི་དོན་དུ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའོ། །ཆོས་མཆོག་དེ་མ་ཐག་པ་ནི། དོན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་བྱུང་གི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་དང་གཞན་གྱི་བར་མ་ཆོད་པའོ། །དེའང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་ལ་ནི་ཆུང་ངུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་དུས་མ་ངེས་པའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །བཟོད་པ་ནི་འབྲིང་སྟེ་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །ཆོས་མཆོག་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །ལམ་དེ་ལ་འོག་མ་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ལྔ་ཡོད་སྟེ། གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ ལ། སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ། སྤོང་བའི་གཉེན་པོ། རྟེན་གྱི་གཉེན་པོ། ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་ལས་འདིར་སྤོང་བའི་གཉེན་པོས་མགོ་གནོན་པའོ། །སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་དང༌། མངོན་གྱུར་ཉམས་སྨད་པ་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཕོངས་པ་དང་རྒུད་པ་ལས་གྲོལ་བའོ། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བསྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། སྤྱན་དང༌། མངོན་ཤེས་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པའོ། །ཚོགས་ལམ་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་དང་བསྒོམ་བྱུང་དུ་འདྲ་ཡང༌། མཐོང་ལམ་ལ་ཉེ་རིང་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲོད་བརྟན་མི་བརྟན་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པར་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ཆེས་ཉེ་བར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་འདིའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ཉིད་དངོས་སུ་མཐོང་བས་ན་མཐོང་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་གོ་ཞེས་བློ་གྲོས་རབ་གསལ་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས་བཤད་པས་མཐོང་ལམ་ཡིན་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་གོ་ཞེས་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ལུས་ཀྱི་རྟེན་ནི་འགྲོ་བ་ལྔ་གང་རུང་ལ། བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །དེ་ལ་ ཆོས་གང་མངོན་དུ་གྱུར་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྟེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཡིན་ཏེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། དྲན་དང་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་འཛིན་དང༌། །བཏང་སྙོམས་འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྟེ། །མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་བགྱིད་པའི་དགེ་ཚོགས་ལགས། །ཞེས་པ་ལས། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ། །དགའ་བ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་སྤྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རྣལ་དུ་འདུག་པ་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆོས་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་འཁོར་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་སྐལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང༌། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། རྒྱུད་བླ་མར། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང༌། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་གང་མི་དགེ་བའམ། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྒྲིབ་པ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་སམ། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤངས་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ནི་བསྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་རྣམས་ནི་སྒོམ་སྤང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་ནི། ཀུན་བརྟགས་གང་ཞིག་མཐོང་ལམ་གྱི་གནོད་བྱར་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་སྤང་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དབྱེ་ན། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇིག་ཚོགས
Chinese
为了增长那样的显现，努力修习无我，从而获得世间修生之中等的显现。安忍仅仅是趋入那样的其中一面，从而获得唯识宗所具有的世间修生之极盛的显现，成为执着于总义的对治。最胜法紧随其后，是没有执着于意义的散乱的世间修生之圆满。是大乘见道与其他的间隔。而且，暖位和顶位二者被称为小，是见道生起的时间不确定的加行道。安忍是中等，是来世必定生起见道的加行道。最胜法是大，是今生必定生起见道的加行道。此道具有胜过下者的五种特点：对治的特点中，有破斥的对治、断除的对治、所依的对治、延续的对治，此处以断除的对治为主。断除的特点是脱离了障碍的种子、现行的衰损、异生凡夫的贫乏和衰败。证悟的特点是证悟了修生之智慧二无我。功德的特点是具有禅定、眼、神通、神变等众多功德。胜过资粮道的特点是，资粮道大和修生相同，但在见道上，有远近和智慧的暖相稳定与否的差别，《八千颂释》中说：“如果没有障碍，则见道会非常接近”，应当了知这是与解脱分相应的特点。第三，因为如实见到法性，所以称为见道，它的相是“法的眼睛没有尘垢，远离污垢，完全清净”，如《慧灯请问经》中所说，是见道。“极其清净”是八地之智慧。身体的所依是五道中的任何一道，心的所依是四禅。其中，以何种法现前而获得涅槃的法，是见道的所依菩提七支，即亲友。
English
In order to increase that appearance, one strives to meditate on selflessness, thereby obtaining the intermediate appearance of worldly meditation-born. Patience is merely entering into one aspect of that, thereby obtaining the most excellent appearance of worldly meditation-born possessed by the Mind-Only school, becoming the antidote to attachment to general meanings. Supreme Dharma immediately follows that, being the perfection of worldly meditation-born without the distraction of clinging to meaning. It is the interval between the Mahayana Path of Seeing and others. Moreover, the two, Warmth and Peak, are called small, being the Path of Joining where the time of the arising of the Path of Seeing is uncertain. Patience is intermediate, being the Path of Joining where the Path of Seeing is certain to arise in the next life. Supreme Dharma is great, being the Path of Joining where the Path of Seeing is certain to arise in this life. This path has five characteristics that surpass the lower ones: Among the characteristics of antidotes, there are the antidote of refutation, the antidote of abandonment, the antidote of support, and the antidote of prolongation, and here the antidote of abandonment predominates. The characteristic of abandonment is liberation from the seeds of obscurations, the decline of manifest occurrences, and the poverty and decay of ordinary beings. The characteristic of realization is the realization of the two selflessnesses of the wisdom born of meditation. The characteristic of qualities is possessing many qualities such as samadhi, eyes, clairvoyance, and miracles. The characteristic of surpassing the Path of Accumulation is that the Great Path of Accumulation and the Path of Meditation are similar, but on the Path of Seeing, there is a difference in nearness and distance and in the stability or instability of the warmth of wisdom. The Great Commentary on the Eight Thousand Verses says, "If there are no obstacles, the Path of Seeing will occur very near," and it should be understood that this is a characteristic corresponding to the part of liberation. Third, because one directly sees the nature of reality, it is called the Path of Seeing, and its characteristic is "the eye of Dharma is without dust and free from defilement, completely pure," as explained in the Sutra Requested by Sagacious Intelligence, it is the Path of Seeing. "Extremely pure" is the wisdom of the eighth ground. The support of the body is any of the five realms of existence, and the support of the mind is the four dhyanas. Among them, the Dharma by which, when manifest, one obtains Nirvana, is the seven branches of enlightenment, the support of the Path of Seeing, namely, friends.
Chinese
中云：「忆念与择法，精进与欢喜，轻安与禅定，以及舍，此七乃菩提支，是获得寂灭之善聚。」其中，忆念是不忘失所缘。择法是，辨别大乘之法忍、法智、随忍、随智及其眷属之体性的智慧。精进是对其自性感到欢喜。欢喜是对该所缘生起心之喜悦。轻安是身心堪能。禅定是心不散乱于一境。舍是心及心所皆安住且任运成就。此七法是见道之菩提无漏支，故称为菩提支，如是宣说其眷属。体性是，从自性分中解脱见断之烦恼障与所知障二者。中边论云：「烦恼之障与，所知之障二，彼之诸障尽，彼尽乃解脱。」如是。彼亦即是，烦恼障与所知障二者之差别。宝性论云：「悭吝等之分别念，是烦恼之障，执着三轮之分别，是所知之障。」如是说，凡是令心不得寂静之不善或无记之障，如悭吝等是烦恼障。执着三轮实有之有漏善，或无覆无记之自性，即执取能取所取之分别，与境及有境相关联者，是所知障。其中，烦恼障之遍计所执皆是见断，俱生者是修断。如是，所知障之执取能取所取之粗分别念是见断，细微者是修断。种类是，凡是遍计所执成为见道之障碍者，是见断之体性。分类是，从体性之门而言，有贪欲、嗔恚、我慢、无明、犹豫。从邪行之门而言，有坏聚。
English
From the Clouds: "Mindfulness and discrimination of dharma, diligence and joy, serenity and samadhi, and equanimity, these seven are the limbs of enlightenment, the virtuous accumulation for attaining nirvana." Among these, mindfulness is not forgetting the object of focus. Discrimination of dharma is the wisdom that distinguishes the characteristics of the Great Vehicle's dharma-acceptance, dharma-knowledge, subsequent-acceptance, subsequent-knowledge, and their retinue. Diligence is being delighted in its nature. Joy is the mind's delight in that very object of focus. Serenity is the fitness of body and mind. Samadhi is the mind not straying from one-pointedness. Equanimity is the mind and mental factors abiding naturally and spontaneously accomplished. These seven dharmas are the limbs of enlightenment on the path of seeing, the unpolluted limbs of enlightenment, hence they are called limbs of enlightenment, thus explaining their retinue. The essence is liberation from the two aspects of the afflictive obscurations and the cognitive obscurations that are abandoned on the path of seeing, according to one's own capacity. The Middle Way Treatise states: "The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are taught as two. All of their obscurations are exhausted, and when they are exhausted, it is considered liberation." Thus it is. Furthermore, the difference between the two obscurations, afflictive and cognitive, is explained in the Uttaratantra: "Conceptualizations such as miserliness are considered the obscuration of afflictions. Conceptualization of the three spheres is considered the obscuration of knowledge." Thus, whatever is unwholesome or unspecified that does not pacify the mind, such as miserliness, is an afflictive obscuration. Wholesome actions with attachment to the three spheres, or the nature of the unspecified that is unobscured, the conceptualization of grasping subject and object, related to object and subject, is a cognitive obscuration. Among these, all conceptually imputed afflictive obscurations are abandoned on the path of seeing, while those that are innate are abandoned on the path of meditation. Similarly, the coarse conceptualizations of grasping subject and object in cognitive obscurations are abandoned on the path of seeing, while the subtle ones are abandoned on the path of meditation. The categories are: whatever is conceptually imputed that becomes an obstacle to the path of seeing is the characteristic of what is abandoned on the path of seeing. The distinctions are: in terms of essence, there are desire, anger, pride, ignorance, and doubt. In terms of the way of engaging wrongly, there is the aggregates.