Tibetan
ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང༌། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་དང༌། །རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང༌། །སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང༌། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་སྟེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དང་པོ་ལྔ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང༌། བར་བ་གསུམ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བ། ཐ་མ་བཞི་ལས། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་འཁོར་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་རྨད་དུ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང༌། གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་སྡེ་སྣོད་ལོགས་པ་མེད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། མདོ་སྡེས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་བཤད་དོ། །འདུལ་བས་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ལྷག་པའི་སེམས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་འགྱོད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མངོན་པས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བས་ཐབས་ཀྱིས་ཆེ་བ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཨཱརྱ་དེ་ཝས་ཀྱང༌། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ཞེས་ལོགས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྡེ་སྣོད་བཞི་པར་བཞག་པ་ནི་མདོ་སྡེ་གདམས་ངག་ འབོགས་པ་ལས། འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག །བཅོམ་ལྡན་ངེས་པར་གསུངས་ལགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་དུ་སྤྱོད་ཅིང༌། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་མ་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ལུང་གི་བསྟན་པ་སྡེ་སྣོད་བཞི་པོའང་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་ཡི་གེ ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང༌། མིང་འདུས་པ་ལས་ཚིག །ཚིག་འདུས་པ་ལས་གླེགས་བམ་དུ་གནས་པ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས། རིམ་བཞིན་ལམ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་དང༌། །འཕགས་པའི་སྤངས་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན། །བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པ་གཟུངས་དང་ཟད་པར་དང༌། །སློབ་ལམ་བཞི་དང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་དངོས། །རྒྱུ་ཡི་ས་བཅུ་འབྲས་བུའི་བཅུ་གསུམ་སོགས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རིགས་དབྱེ་དཔག་ཏུ་མེད། །གང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ས་ཡིན་ཏེ་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་ན་སའོ། །ཞེས་བཤད་པ། དེའང་ཉན་རང་གི་ས་བརྒྱད་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུར་ངེས་པ་ལས། སྔ་མ་ནི། ཡུམ་བར་མ་ལས། རིགས་ཀྱི་ས་དང༌། བརྒྱད་པའི་ས་དང༌། མཐོང་བའི་ས་དང༌། བསྲབས་པའི་ས་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་དང༌། བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྟེ། འདི་དག་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། །ཞེས་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ལས། །ཉན་ཐོས་ས་ནི་བརྒྱད་བཤད་པ། །དེ་བཞིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའོ། །ཞེས་བཤད་ཅིང༌། སའི་ཡང་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལམ་ལྔ་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ན་འདིར་ཚོགས་ལམ་ནས་རིམ་པར་བསྙད་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཐོས་བསམ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའང་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ཡོད་པའི་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། རྗེ་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་མོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་མོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་འགག་ལ་མི་གནས་པ་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་ཚུལ་ཀྱང༌། དང་པོས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །གཉིས་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ །གསུམ་པས་སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགོག་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །བཞི་པས་ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་གོ །ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅོད། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོ
Chinese
十二支分，如《八千颂大疏》所说：经部、音韵、预言，偈颂、因缘、譬喻，本生、如是发生，奇特、决定义理之部。圣教有十二支。如是。从对治门分为三藏： 如前所说的前五者为声闻的经藏，中间三者为声闻的律藏，最后四者中，本生部为菩萨律藏之眷属，甚为广大的和奇特的二者为菩萨的经藏，决定义理之部，则安立为声闻和菩萨二者共同的阿毗达磨藏。而对于自生佛来说，没有单独的藏，是依于声闻的藏。总而言之，世亲说：经部宣说三学，律藏是增上戒学和增上心学，因为具有戒律者，次第由无悔等获得等持之故。阿毗达磨是增上慧学，因为能显示意义不颠倒之故。如是说。 这些也是从所化机的角度来区分的，以方便来说，最为殊胜的是明咒藏，阿阇黎圣天也说：明咒藏。如是分开而安立为第四藏，如《经部教诫》中：引导的三乘，薄伽梵必定宣说了，因果任运成就而行持，不从他处寻求佛陀的，决定的乘为何不宣说？如是等所说之故。如是，圣教的四藏，也是从有者的因缘所生之诸行，从文字，文字集合成名，名集合成句，句集合成书本而安住，是皈依的誓言之所依。证悟之法是从念住开始，次第五道的功德一切，圣者的断证智慧精华，生起和圆满，陀罗尼和灭尽，有学道四者和无学道的实
English
The twelve branches, as stated in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses: Sutra, prosody, prophecy, verse, cause, analogy, Jataka, such occurrence, wondrous, definitive category. The teachings have twelve branches. Thus it is. From the perspective of antidotes, there are three pitakas: The first five just mentioned are the Sutra Pitaka of the Hearers, the middle three are the Vinaya of the Hearers, and among the last four, the Jataka section is the retinue of the Bodhisattva Vinaya Pitaka, the very extensive and the wondrous are the Bodhisattva Sutra Pitaka, and the definitive section is established as the Abhidharma Pitaka common to both Hearers and Bodhisattvas. For the Pratyekabuddha, there is no separate pitaka, but it relies on the Hearer's pitaka. In summary, Vasubandhu said: The Sutra explains the three trainings, the Vinaya is the higher discipline and the higher mind, because those who have discipline gradually obtain samadhi through the sequence of non-regret, etc. The Abhidharma is the higher wisdom, because it shows the meaning without distortion. Thus it is said. These are also distinguished from the perspective of those to be tamed, and in terms of skillful means, the most excellent is the Vidyadhara Pitaka, as Acharya Aryadeva also said: Vidyadhara Pitaka. Thus, it is separated and established as the fourth pitaka, as in the Sutra Instructions: The three vehicles of guidance, the Bhagavan certainly taught, acting in spontaneous accomplishment of cause and effect, not seeking the Buddha from elsewhere, why is the definitive vehicle not taught? Thus, it is said. Thus, the four pitakas of the teachings are also from the aggregates of the owner's condition, from letters, letters assembled into names, names assembled into sentences, sentences assembled into books and dwelling, which is the basis of the vow of refuge. The Dharma of realization is from the establishment of mindfulness, gradually all the qualities of the five paths, the essence of the wisdom of the noble ones' abandonment and realization, generation and completion, dharani and exhaustion, the four paths of learning and the reality of the path of no more learning.
Chinese
等。因之十地，果之十三等。金刚乘之分类不可思议。何之智慧依于相续。于此，成为证悟功德之所依乃是地，如《八千颂大疏》云：以成为功德之所依故，是地。如是宣说。其亦可确定为声闻缘觉之八地与菩萨之十地。前者，《母经》中云：种姓地与，第八地与，见地与， 薄地与，离贪地与，已作证悟地与，声闻地与，独觉地，此等乃是声闻与独觉之地。如是及，《宝鬘论》中云：如何声闻乘中，声闻地宣说为八，如是于大乘中，菩萨地为十。如是宣说。地之又所依乃可确定为五道本身，故此处由资粮道次第陈述。于此，初以闻思与福德之积聚为主而行持乃是资粮道之体性。其亦于资粮道小者中有四念住，其中身念住者，于等持如虚空般，后得位中观修不净与如幻。受念住者，于等持中未生起，后得位中无论感受何者皆是痛苦，并观修如水木般无有实义。心念住者，于等持中自性空性，后得位中观修不灭亦不住。法念住者， 于等持中平等性，后得位中观修如幻之八喻。如是于资粮道小者中修习四念住，入于见道之四谛之方式亦为，初以身知痛苦故，入于知痛苦。二以受知痛苦故，入于断除集。三以心观修无常故，现证断除常执之灭。四以法观修无我故，由我执颠倒而入于修道。于资粮道中者，未生之不善法不生，已生者断除相续，未生之善法生起，已生者增长。
English
Etc. The ten grounds of cause, the thirteen of fruit, etc. The classifications of the Vajra Vehicle are immeasurable. Whose wisdom relies on the continuum. Therein, that which becomes the support of the qualities of realization is the ground, as stated in the Great Commentary on the Eight Thousand: Because it becomes the support of qualities, it is the ground. Thus it is said. It can also be determined as the eight grounds of Hearers and Solitary Realizers and the ten grounds of Bodhisattvas. The former, in the Middle Mother Sutra, says: The ground of lineage, the eighth ground, the ground of seeing, the ground of attenuation, the ground of detachment from desire, the ground of accomplished realization, the ground of Hearers, and the ground of Solitary Buddhas. These are the grounds of Hearers and Solitary Buddhas. Thus, and in the Garland of Jewels, it is said: How in the Hearer Vehicle, the Hearer ground is taught as eight, likewise in the Great Vehicle, the Bodhisattva ground is ten. Thus it is said. The further support of the ground is definitely the five paths themselves, so here they are sequentially stated from the Path of Accumulation. Therein, the first, mainly engaging in the accumulation of hearing, thinking, and merit, is the characteristic of the Path of Accumulation. Also, in the lesser Path of Accumulation, there are four mindfulnesses, of which the mindfulness of body is: in equipoise like the sky, and in post-equipoise, contemplate impurity and illusion. The mindfulness of feeling is: not arising in equipoise, and in post-equipoise, whatever is felt is suffering, and contemplate it as being without essence like water and wood. The mindfulness of mind is: emptiness by nature in equipoise, and in post-equipoise, contemplate it as not ceasing and not abiding. The mindfulness of phenomena is: equality in equipoise, and in post-equipoise, contemplate it as the eight similes of illusion. Thus, by cultivating the four mindfulnesses in the lesser Path of Accumulation, the way to enter the four truths of the Path of Seeing is also: first, by knowing the body as suffering, one enters into knowing suffering. Second, by knowing feeling as suffering, one enters into abandoning the origin. Third, by contemplating the mind as impermanent, one manifests the cessation that prevents the clinging to permanence. Fourth, by contemplating phenomena as selfless, one turns away from clinging to self and enters into cultivating the path. In the Path of Accumulation, unwholesome dharmas that have not arisen are not generated, those that have arisen are cut off from the continuum, wholesome dharmas that have not arisen are generated, and those that have arisen are increased.