Tibetan
ང་བླང་དུ་ཤེས་ནས། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བ། འགོག་པ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱ། ལམ་བསྟེན་བྱ། འགོག་པ་ཐོབ་བྱའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྤང་བྱ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པས། ལམ། རིག་པ། བསྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པས། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། བདག་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་བསྒོམ་པས། ཁམས་གསུམ་གྱི་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞི་སྤངས། ཟད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་ ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། །གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཀའང་ལམ་བསྒོམ་དུས་ལམ་ལྔ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པས་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ན། དུག་གསུམ་སྤྱིའི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་པ་དང་སྒྱུ་མ་བསྒོམས་ལ། སོ་སོའི་གཉེན་པོར། འདོད་ཆགས་ལ་མི་གཙང་བའི་རྫས་བརྒྱད་དང༌། ཀེང་རུས་བསྒོམས་ལ། ཞེ་སྡང་ལ་བྱམས་པ་དང༌། གཏི་མུག་ལ་རྟེན་འབྲེལ་འབྱུང་ལྡོག་བསྒོམ་ཞིང༌། རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་བགྲང་གཞི་གཞལ་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེའི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འགགས་པའི་འགོག་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པའི་དོན་བསྒོམ་ཞིང༌། བྱིེང་རྨུགས་གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོར་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་མར་མེ་ལ་སེམས་གཏོད་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས། དབང་པོ་རྟུལ་འབྲིང་ཡིན་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ན་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ལ། རྣོན་པོ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁ་ཅིག་ལམ་ལྔ་སྔོན་སོང་གི་ཚོགས་མང་དུ་བསགས་པའི་རྟེན་ལ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ལམ་ལྔ་རྫོགས་པར་འདོད་པའོ། །དེའང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནས། རང་ལམ་དེ་བློ་ཆུང་བ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེ་བས་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་འགྲུབ་པར་འདོད་ཀྱིས། སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལྟ་ཅི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་བློར་མི་ཆུད་པས་ན་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ཐབས་མཁས་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེས་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་ཐེག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ངོ་བོ་ནི། བསེ་རུ་དང་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བས་ཚོགས་བསྐལ་ཆེན་བརྒྱ་ནས་མི་ཚེ་བཅོ་ལྔ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བསྡུས་པ་བསགས་པའི་རྟེན་དེ་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པར་རིགས་ནས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཐོས་བསམ་མཁས་པར་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན། སྐྱེ་བ་དེའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དང་
Chinese
我领悟之后，以因生起、灭尽、四种缘相为对境，以知之相，知苦应知，集应断，道应修，灭应证的方式去了解。以苦应断，空性，无我之相。道，智，修，决定出离。灭，寂静，殊胜，修习无我之自性。断除三界之见，以及修所断四百一十四种。证得灭尽和不生 知之殊胜智慧，希求解脱。两种宗派在修道时，都以生起五道次第的方式努力，对于三毒总的对治，修习无我和幻化，对于各自的对治，对于贪欲修习不净八物和骨骼，对于嗔恨修习慈爱，对于愚痴修习缘起生灭，对于分别念的对治，修习数呼吸。修习彼无我，也修习境和有境止息之灭，不缘任何事物之义。对于昏沉愚痴的对治，于头顶置灯明心。如此行持，根器钝中者，若具大精进，则于此生获得果报，利根者和某些菩萨，认为在积累了往昔五道之资粮的基础上，于一坐垫上圆满五道。 其中，从小乘声闻乘，以自道之根器小、中、大，而成就声闻、缘觉、 佛陀之三种菩提。何谈密咒之道，甚至不希求、不理解大乘之名，因此我等导师具足善巧方便和大悲心，安立了三种根器的乘。缘觉乘之体性，以犀角和聚落行之大小差别，从积累一百大劫到十五人寿之间的资粮之所依，从无有获得菩提之分而分类，于声闻之律藏精通闻思，依于发三种愿，于彼生之后，与佛
English
Having understood, focusing on the four aspects of cause arising, cessation, and conditions, with the aspect of knowing, knowing suffering should be known, accumulation should be abandoned, the path should be cultivated, and cessation should be realized. With the aspect of suffering to be abandoned, emptiness, and selflessness. Path, wisdom, practice, definite departure. Cessation, peace, excellence, meditating on the nature of selflessness. Abandoning the views of the three realms, and the four hundred and fourteen to be abandoned by cultivation. Realizing the cessation and non-arising, Knowing the supreme wisdom, desiring liberation. Both schools diligently practice the five paths in sequence during the path practice. As a general antidote to the three poisons, meditate on selflessness and illusion. As individual antidotes, for desire, meditate on the eight impure objects and skeletons; for hatred, meditate on loving-kindness; for ignorance, meditate on the arising and ceasing of dependent origination; and as an antidote to conceptual thought, meditate on counting the breath. Meditating on that selflessness also means meditating on the cessation of the object and the subject, the meaning of not focusing on anything. As an antidote to drowsiness and ignorance, focus the mind on a lamp on the crown of the head. By doing so, even if the faculties are dull or middling, if one has great diligence, one will obtain the result in this life. Sharp ones and some Bodhisattvas believe that on the basis of accumulating the merits of the previous five paths, the five paths are completed on one seat. Among them, from the Hearer Vehicle of the Lesser Vehicle, with the small, medium, and large capacities of one's own path, the Hearer, Solitary Buddha, And the three Bodhisattvas of the Buddha are accomplished. What about the path of mantra, even the name of the Great Vehicle is neither desired nor understood, therefore our teacher, who possesses skillful means and great compassion, established the three vehicles of the three types of beings. The nature of the Solitary Buddha Vehicle is distinguished by the size of the rhinoceros horn and the community practice. From accumulating one hundred great kalpas to the basis of accumulating the condensed fifteen human lifespans, it is classified as having no share in attaining enlightenment. Having become proficient in hearing and thinking in the Hearer's Vinaya, relying on making three kinds of aspirations, after that life, with the Buddha.
Tibetan
ཉན་ཐོས་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་དུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བའི་བྱང་ཆུབ་འབྲིང་ཐོབ་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་དགྲ་བཅོམ་གཉིས་སོ། །དབྱེ་ན་ནེ་ཙོ་ལྟར་ཁྱུས་འཚོ་བ་དང༌། བསེ་རུ་ལྟར་གཅིག་པུར་ གནས་པ་གཉིས་ལས། ནེ་ཙོ་ལྟ་བུ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ནས་རུས་པ་མཐོང་མ་ཐག་ཡིད་བྱུང་ནས། ཀྱེ་མ་རུས་པ་འདི་དག་ཅི་ལས་བྱུང༌། རྒ་ཤི་ལས་བྱུང༌། རྒ་ཤི་ཅི་ལས་བྱུང་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བརྟགས་པའི་མཐར། འདི་ལས་ཇི་ལྟར་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལས། ཡང་མ་རིག་པ་འགགས་པས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འགག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་རྩ་བ་ཆོད། བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པ་གཞིར་བྱས་ཏེ། སྦྱོར་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་མཐར་ཟད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་དུ་བསྒོམས་པས། ཁམས་གསུམ་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འདུ་བྱེད། དེ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་ལ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤེས་ནས། ལྟ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་དང༌། ཆོས་བདག་གི་ཕྱེད་ཕྱི་བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་བཅས་དང་ཆ་མེད་གཉིས་ཀ་མེད་པར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་མ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པའོ། །དེའང་ཆོས་བདག་ལ་ཕྱི་གཟུང་བ་དང༌། ནང་གཉེན་པོར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་སྤང་བྱའི་ཤེས་པ་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱའོ། །འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་མ་རྟོགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་ཕྱི་གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང༌། ནང་འཛིན་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་ན། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། །འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། འཛི
Chinese
在没有声闻的世间出生，不依赖于导师，在最后一生中显现的方法，是证悟二分之一无我的自性。定义是，不为众多有情生起心，而是希望自己独自成佛。必要是获得从轮回中解脱的中等菩提。果是两位阿罗汉。分类有两种，像鹦鹉一样群居，像犀牛一样独自居住。像鹦鹉一样的，通过逆向观修缘起，去往坟地，一看到骨头就产生厌恶感。哎呀，这些骨头是从哪里来的？是从老死来的。老死是从哪里来的等等，在考察缘起顺向之后，心想如何才能从中解脱。进而，由于无明灭尽，老死也随之灭尽，缘起逆向的根本被切断。以证悟二分之一无我为基础，相续中自然生起加行道等道的证悟，在修道之末，显现灭尽和不生之智，从而获得阿罗汉。像犀牛一样的，以四圣谛所摄的诸法为对境，观修十二缘起顺向，希望舍弃三界的一切细微贪着。也就是从无明的因产生行，从行产生识，乃至老死，了知前后因果。观点上，人我与法我的外执，有分微尘和无分微尘二者皆不存在，如影像般自性无有自性且不生。其中，法我，是对外境的执着和对内执为亲友的两种意识执为真实。人我，是对五蕴所摄的法，以应断的意识执着我与我所，称为人我和法我。圣者声闻证悟了人无我，但没有证悟法无我。自佛在此之上，证悟了法我的外执不存在，但没有证悟内执。如果用容易理解的方式来说明其自性，所取法无我，就是观修一切外境没有自性。能取法无我，就是执
English
Born in a world without Shravakas, the method of manifesting the final existence without relying on a teacher is the nature of realizing half and two parts of selflessness. The definition is desiring to become a Buddha alone without generating the mind for the sake of many sentient beings. The purpose is to attain the intermediate Bodhi that liberates from Samsara. The fruit is two Arhats. There are two types: living in groups like parrots and dwelling alone like rhinoceroses. The parrot-like one contemplates dependent origination in reverse order, goes to the charnel ground, and immediately upon seeing bones, aversion arises. Alas, where did these bones come from? They came from aging and death. Where did aging and death come from, and so on? After investigating the dependent origination in the forward order, one thinks, how can I be liberated from this? Furthermore, due to the cessation of ignorance, aging and death also cease, and the root of the reverse order of dependent origination is severed. Based on the realization of half and two parts of selflessness, the realization of the path, such as the path of joining, arises naturally in the continuum, and at the end of the path of meditation, the two wisdoms of knowing cessation and non-arising are manifested, thereby attaining Arhatship. The rhinoceros-like one, with the objects of the four truths, contemplates the twelve dependent originations in the forward order, desiring to abandon all subtle attachments of the three realms. That is, from the cause of ignorance, actions arise; from actions, consciousness arises, and so on until aging and death, knowing the prior and subsequent cause and effect. In terms of view, the external clinging to the self of the person and half of the self of phenomena, both particulate and non-particulate atoms, do not exist, and like an image, they are understood to be without inherent existence and unborn. Among these, the self of phenomena is the imputation of truth to the two consciousnesses of clinging to external objects and clinging to internal objects as relatives. The self of the person is the clinging to the aggregates of the five skandhas with the consciousness to be abandoned, clinging to "I" and "mine," which is called the self of the person and the self of phenomena. The noble Shravaka realizes the selflessness of the person but does not realize the selflessness of phenomena. The Pratyekabuddha, on top of that, realizes that the external clinging to half of the self of phenomena does not exist, but does not realize the internal clinging. If its nature is expressed in an easy-to-understand way, the apprehended selflessness of phenomena is contemplating that all external objects are without inherent existence. The grasping selflessness of phenomena is grasping