Tibetan
ལེའུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པ། ལེའུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པ། སྤྱི་དོན་བཞི་པ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། འཁོར་ལོ་དང་པོའི་གཏམ་དང་འབྲེལ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། མངོན་མཐོའི་གྲུ་བོ་མཆོག་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས། །རེ་ཞིག་ངན་སོང་ཆུ་སྲིན་གདུག་པའི་ལྕེས། །བཏང་ཡང་ཐར་པའི་སྐམ་སར་མ་ཕྱིན་པས། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཡི་དེད་དཔོན་བསྙེན། །བདག་ཅག་འཁོར་བའི་གནས་རིས་ན་མངོན་པར་མཐོ་བ་ལྷ་མི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟེན། གྲུ་བོ་ཆེ་ལྟ་བུར་བག་ཡངས་པ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་འབའ་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་ བ་ལ་བརྟེན་ནའང༌། ངན་སོང་གི་གནས་ཆུ་སྲིན་གདུག་པའི་ལྕེས་ལྡག་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་ཞིང༌། གཏན་གྱི་བཙན་ས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་སྐམ་ས་ལ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་ཉེ་ཞོ་མ་མཆིས་པའི་གནས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེད་དཔོན་འབའ་ཞིག་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྒྱན་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་ལ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་ཝཱ་ར་ཎཱ་སཱིར། ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་སོགས་ལ་དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་ངོ་། །འདི་ནི་འགོག་པའོ། །འདི་ནི་ལམ་མོ། །དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། །ཤེས་པར་བྱར་མེད་པའི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། སྤང་དུ་མེད་པའི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང༌། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། མངོན་དུ་བྱར་མེད་པའི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་སྟེ། བརྟེན་པར་བྱར་མེད་པའི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང༌། ཞེས་བདེན་པ་བཞི་ལན་གསུམ་དུ་བཟློས་ཏེ་གསུངས་པ་ལས། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། གནས་རིགས་དྲུག་པོ་དམའ་ འམ་མཐོ་ཡང་རུང༌། །སྡུག་བསྔལ་འགྱུར་དང་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱིས། །དམ་ལ་མ་བཞག་འཁོར་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྩ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་ཤོས་མ་སངས་པར་གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་བརྩེགས་པ་མཛེ་ཐོག་ཏུ་ཕོལ་གྱིས་གཏུགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ད་ལྟ་བདེ་བར་ཡོད་འཕྲོ་ལ་གློ་བུར་དུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ནགས་ཁྲོད་དུ་སྐྱོ་སངས་ལ་ཕྱིན་པས་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་གཙེས་པའམ། ཁ
Chinese
第四品释。 第四品释。 第四个总义是安立轮回痛苦的自性。为了与初转法轮的讲述相联系，（说：）依赖增上妙舟者，暂为恶趣毒龙舌所舐，然未至解脱之旱地，故当亲近四圣谛之导师。我等轮回处所中，显现增上之天人殊胜所依，如大舟般宽敞，唯有感受安乐之受，然恶趣之境，极易为毒龙之舌所舐，未得如至究竟稳固之解脱与一切智位旱地般之境，故当唯依四圣谛之导师。如是作有境之庄严。其中，我等之导师于瓦拉纳西，对五贤部等说：比丘们，此乃痛苦。此乃集起。此乃灭尽。此乃道。比丘们，当知痛苦。当断集起。当现灭尽。当依于道。比丘们，当知痛苦，当知不可知的无生；当断集起，当知不可断的无生；当现灭尽，当知不可现的无生；当依于道，当知不可依的无生。如是三转宣说四谛。其中，当知痛苦者，无论六道众生是低 或高，痛苦、变异与遍行之行，若未善加摄持，则轮回不存。如是，根本大苦有三种：痛苦之痛苦，变异之痛苦，以及遍行之行之痛苦。第一种是痛苦未息，又增添他种痛苦，如麻风病上又敷以芥末。第二种是，正当安乐之际，忽遇痛苦之因缘，譬如在森林中散心时，被毒蛇所伤，或
English
Commentary on Chapter Four. Commentary on Chapter Four. The fourth general topic is the establishment of the nature of suffering in cyclic existence. In order to show the connection with the first turning of the wheel of Dharma, it says: Those who rely on the supreme boat of higher realms, for a while, are licked by the tongue of the cruel crocodile of the lower realms, but since they have not reached the dry land of liberation, they should rely on the guide of the four noble truths. In our realms of cyclic existence, even those who rely on the particularly superior basis of gods and humans, which is as vast as a great boat, and who experience only the feeling of happiness, are very close to being licked by the tongue of the cruel crocodile of the lower realms. Since they have not attained a state like reaching the dry land of ultimate security, liberation, and the state of omniscience, they should rely solely on the guide of the four noble truths. Thus, it is adorned with imagery. Therein, our teacher, in Varanasi, said to the five excellent monks and others: Monks, this is suffering. This is the origin. This is the cessation. This is the path. Monks, suffering should be known. The origin should be abandoned. Cessation should be realized. The path should be cultivated. Monks, suffering should be known, knowing the unborn that cannot be known; the origin should be abandoned, knowing the unborn that cannot be abandoned; cessation should be realized, knowing the unborn that cannot be realized; the path should be cultivated, knowing the unborn that cannot be cultivated. Thus, the four truths were taught in three cycles. Therein, knowing suffering means that whether the six realms of beings are low or high, suffering, change, and pervasive conditioning, if not well controlled, cyclic existence will not exist. Thus, there are three types of great fundamental suffering: the suffering of suffering, the suffering of change, and the suffering of pervasive conditioning. The first is when one suffering has not subsided, another suffering is added, like applying mustard on top of leprosy. The second is when, in the midst of happiness, one suddenly encounters the cause of suffering, for example, when going to relax in the forest, being harmed by a poisonous snake, or