Tibetan
་དག་ཀྱང་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡོད་པ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། མ་ཆགས་མི་སྡང་གཏི་མུག་ མེད། །དེས་བསྐྱེད་ལས་ནི་དགེ་བའོ། །ཞེས་དང༌། ཀུན་སློང་ངན་པའི་དགེ་བ་ནི། དགེ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དག ། དེས་བསྐྱེད་ལས་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཞེས་དང༌། མདོ་ལས། བསམ་པ་བཟང་པོས་མཆིལ་ལྷྭམ་གཉིས། །ཐུབ་པའི་དབུ་ལ་བཞག་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་བསལ་གྱུར་པ། །གཉིས་ཀས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ཤེས་ཏེ་ཆར་པས་སྐུ་གཟུགས་འཇིག་གི་དོགས་པ་དང༌། སྐྲད་པས་སྐུ་ལ་ནོངས་ཀྱི་དོགས་པ་གཉིས་ཀའི་བསམ་པ་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་འདིར་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལྕི་ཡང་གི་བྱེ་བྲག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། འདི་ལྟར་རྟག་དང་མངོན་ཞེན་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དགེ་སྡིག་ལྕི་ཡང་གི། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་རིག་ལགས་པར་གསུངས། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ལས་ལྕི་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བཞིས་བྱེད་དེ། སྦྱོར་བ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། གཉེན་པོ་དང༌། གཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟག་པ་སྟེ་ལས་ཆུང་ངུ་ལ་ཡང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ དཔེར་ན་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱ་བའི་དོན་དུའང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ནས་བསམ་པ་ངན་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ལས་དངོས་ལ་ཡུན་ཐུང་ངུ་ལས་མེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རབ་ཏུ་དང་བ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པ་ཁྲོ་བཞིན་དུ་འཁྲུགས་བཞིན་དུ་རྔོམས་བཞིན་དུ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་ཡིད་མི་གཏོད་པ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་སྡིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟིར་བའི་ཚེ་ཉིན་གྱི་དང་པོ་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མངོན་དུ་མ་གྲུབ་པར་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕེབས་པས་ཟས་ཀྱང་ཟ་བར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི། ལས་བྱས་པ་དེ་ཡང་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། དཀོན་ཅོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ན་ཉམས་ཆུང་ངུར་འགྱུར་ལ། ལས་དེ་ཉིད་གཉེན་པོ་མེད་པར་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྤྱོད་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་གཞི་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡོན་ཏན་
Chinese
也都是趋向善的，处于大乘的境界中。《宝鬘论》中说：无贪无嗔无痴，彼所生业即是善。又说：恶劣发心的善，是善的影像，贪嗔痴，彼所生业即是不善。又，经中说：以善良的心，将两只鞋，放在佛陀的头上，同样，被他人拿走，两者都会获得王位。因此可知其意义深远，担心下雨淋坏佛像，害怕虫子伤害佛像，两种想法都成了获得王位的因。此处主要讲述欲界众生的善与不善的轻重差别。如是说：恒常与执着，无有对治力，功德为主导，从根本所生之业，此五种是善恶轻重的，趋近的行相识。如是说。其中，业的轻重是由四种因的差别造成的：加行、发心、对治、所依。其中，第一，加行的差别是恒常，即使是微小的业，也长时间地去做，例如，为了对其他众生造成微小的伤害，也长期地怀着恶念，并将其融入心中。第二，发心的差别是执着，即使实际造业的时间很短，但却伴随着强烈的烦恼和极度的喜悦，愤怒地、激动地、傲慢地，除了那个业之外，心无旁骛，例如，阿育王被罪恶感折磨时，如果一天开始时没有完成杀生等恶行，内心就无法平静，甚至无法进食。第三，对治的差别是，所造之业，如果依靠具有菩提心和三宝的自性，并进行忏悔等强有力的对治，就会变得微不足道。如果对所造之业不进行对治，任其发展，就会变得强大。第四，所依有两种，功德
English
are also directed towards virtue, being in the state of Mahayana. The Ratnavali states: Without attachment, without hatred, without delusion, the actions arising from them are virtuous. It also says: The virtue of a bad motivation is a reflection of virtue; greed, hatred, and delusion; the actions arising from them are non-virtuous. Furthermore, the sutra says: With a good intention, placing two shoes on the Buddha's head, and similarly, having them removed by another, both will attain kingship. Therefore, it is known that the meaning is profound; the fear of rain damaging the Buddha image, and the fear of insects harming the Buddha image, both thoughts became the cause of attaining kingship. Here, the main focus is on illustrating the differences in the weight of virtue and non-virtue among beings in the desire realm. It is said: Constancy and attachment, without antidotal power, with qualities as the main factor, actions arising from the basis, these five are said to be the aspects of consciousness that closely apprehend the weight of virtue and vice. It is said that the heaviness of karma is caused by four differences in causes: application, intention, antidote, and basis. Among these, the first, the difference in application, is constancy, even if the action is small, it is done for a long time. For example, even for the purpose of causing a small harm to other beings, one harbors evil thoughts for a long time and incorporates them into one's heart. Second, the difference in intention is attachment; even if the actual time of committing the action is short, it is accompanied by intense afflictions and extreme joy, angrily, agitatedly, arrogantly, without diverting the mind to anything other than that action. For example, when King Ashoka was tormented by feelings of guilt, if he did not accomplish evil deeds such as killing at the beginning of the day, his mind would not be at peace, and he would not even eat. Third, the difference in antidote is that if the action committed relies on the nature of bodhicitta and the Three Jewels, and is suppressed by powerful antidotes such as repentance, it will become insignificant. If the action is not treated with an antidote and is allowed to develop arbitrarily, it will become powerful. Fourth, the basis is of two types: qualities
Tibetan
དང་ལྡན་པ་དང༌། ཕན་འདོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང༌། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། གང་ཟག་འགོག་པ་ལས་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕན་འདོགས་པ་ཕ་མ་དང༌། བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་དགོས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དེ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ངེས་པ་དང༌། མང་པོ་འབྱིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནས། རྟག་དང་མངོན་པར་ཞེན་དང་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་ལྔ་ཆེན་པོ་སྟེ། །དེ་བས་དགེ་བ་སྤྱོད་ལ་བརྩོན་པར་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་དེ་དག་གི་འཆར་གཞི་དང་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། ཀུན་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན། །དེ་ལས་ཡིད་དང་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལངས། །ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མ་རིག་གདོན་ཆེན་གྱིས། །ཉོན་མོངས་གསུམ་བཟུང་འཁོར་བར་མཐོ་དམན་བྱས། །འདི་ལྟར་དབྱེ་བསལ་གང་ཡང་སྤངས་པའི་ཀུན་གཞི་ལས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འཆར་གཞི་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ནས་ཡུལ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་ཆེ་ལོང་དུ་ཤར་ནས་དཔྱོད་པ་ནི་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཡིད་དོ། །དེ་ནས་ཉོན་མོངས་ པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དགག་བསྒྲུབ་ཏུ་ཤར་བ་དང་མིག་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་མཐོང་བའི་མཐོང་ཆ་དེ་ཉིད་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གཞག་པས་མཚོན། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་དང༌། དྲི་རོ་རེག་བྱར་ཤེས་པའི་ཆ་ནི་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་དག་སྔ་མའི་ཆ་ལས་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པས་ན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་ལ་དེའང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟར་འདུས་པའི་ཚེ་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཚོར་ཞིང་རིག་པའི་ཆ་ནས་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་བྱའི་ཡུལ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུག་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དགེ་བའོ། །བྱམས་པ་ལ་སོགས་དུག་གསུམ་གྱི་ཀུན་སློང་དང་བྲལ་བར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བའོ། །དེའང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་གཏི་མུག་གི་ས་པས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ལྷ་མིའི་བདེ་འབྲས་བསྐྱེད་ནས་ཟད་པར་
Chinese
具有和饶益。具有功德的是三宝，一生补处的菩萨，以及从断灭者中站起来的人等等。饶益的是父母，需要报答恩情的人，以及成为慈悲的对象等等。因此，这五种情况，无论做善业还是恶业，都是必定产生果报，并且是产生众多果报的近取者，因此，具吉祥的那伽龙树说：常与显现执着且无有亲友，功德为主具有从根本产生的业，善与非善五大者，因此勤奋行善。如是，稍微讲述这些善与非善之业的计划和差别，一切的所依是无记的阿赖耶识，从中生起意和五境的识，遍及一切的巨大无明魔，抓住三种烦恼，轮回中高低起伏。如此，从没有任何分别的阿赖耶识中，显现出能辨识的心的阿赖耶识，虽然是计划的制定者，但不会散布到对境上。之后，对境上产生执着的巨大愚痴，进行辨别的是执着于我的意。之后，生起具有烦恼的意，进行否定和肯定，以及以眼睛为基础，看到形象的视觉，被认为是眼识。以耳朵、鼻子、舌头和身体为基础，知道声音、气味、味道和触觉的部分是五境的识。这些从先前的部分产生和发展出后来的识，因此也称为生处，这也是对境和有境的心的所依和能依一样聚集的时候，感受快乐或痛苦等，从感受和认识的角度聚集，称为触缘受。简而言之，能被认识的对境，能认识的根，作意三者聚集，从三毒引发的一切业都是不善的。慈爱等远离三毒的动机所产生的一切都是善的。然而，没有被道的自性智慧和慈悲所摄持的十善等，因为被愚痴之地所摄持，所以产生天人的安乐果报后就会耗尽。
English
Possessing and benefiting. Possessing qualities are the Three Jewels, bodhisattvas who are one lifetime away from enlightenment, and those who rise from the extinction of individuals, and so on. Benefiting are parents, those who need to be repaid for their kindness, and those who become objects of compassion, and so on. Therefore, these five situations, whether doing good or bad deeds, are sure to produce results, and are the close takers who produce many results, therefore, the glorious Nāgārjuna said: Always with manifest attachment and without relatives, deeds arising from the basis of qualities being primary, good and non-good are the five great ones, therefore, strive to practice virtue. Thus, to explain a little about the plan and differences of these good and non-good deeds, the basis of everything is the unindicated ālaya, from which arise the mind and the consciousness of the five objects. The great demon of ignorance that pervades everything, holding the three afflictions, causes ups and downs in samsara. Thus, from the ālaya that has abandoned any distinction, the mind that distinguishes appears as the ālaya consciousness, although it is the maker of plans, it does not spread to the object. Then, great ignorance that clings to the object arises blindly, and the one who discerns is the mind that clings to the self. Then, the afflicted mind arises, negating and affirming, and the visual perception of seeing forms based on the eyes is considered as eye consciousness. The part of knowing sounds, smells, tastes, and tactile sensations based on the ears, nose, tongue, and body is the consciousness of the five objects. These arise and develop the later consciousness from the previous part, so they are also called the place of birth, and this is also when the object and the mind with the object gather like the support and the supported, feeling happiness or suffering, etc., gathering from the perspective of feeling and knowing, it is called contact-dependent feeling. In short, the object that can be known, the faculty that can know, and the three gatherings of attention, all the actions aroused by the three poisons are non-virtuous. All that arises from motives free from the three poisons, such as love, is virtuous. However, the ten virtues and so on that are not grasped by the wisdom and compassion of the nature of the path, because they are grasped by the ground of ignorance, produce the happiness of gods and humans and then are exhausted.