Tibetan
མཐར་ཐུག་ཐམས་ཅད་སྡིག་སེམས་འབའ་ཞིག་གིས་ཟིན་ཅིང་དགེ་བ་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་མུ་གཉིས་ཏེ། ལས་དཀར་ལ་རྣམ་སྨིན་གནག་པ་དང༌། ལས་གནག་ལ་རྣམ་སྨིན་དཀར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་བཟོད་ཅིང༌། བདག་གི་ཕྱོགས་འབའ་ཞིག་རྒྱལ་བའི་གནས་ཐོབ་ན། མང་པོའི་སྲོག་འགགས་པ་ལའང་ཇི་མི་སྙམ་པས་གཡུལ་སྤྲོད་པའི་ཇུས་རིམ་ལྟ་བུར་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་རྣམ་སྨིན་དང་བདག་འབྲས་གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་དུ་འབྱིན་ཅིང༌། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུར་ཚེ་ཐུང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་འབྲས་བུ་དཀར་ནག་འདྲེས་མར་སྨིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་སྦྱར་ན། དེད་དཔོན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཚོང་པ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་སྲོག་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན་བསད་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུར་བསྐལ་པ་འབུམ་གྱི་ཚོགས་རྫོགས། བདག་འབྲས་བདེ་བར་འབྱིན་ཡང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ནས་ཀྱང༌། ཞབས་ལ་སེང་སྡེང་གི་ཚལ་པ་ཟུག་པ་སུས་ཀྱང་འབྱིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་བདག་གིར་བཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། །ལས་བསགས་པ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་མི་འགྱུར། །འཁོར་བ་ན་ཡང་དཀར་ནག་འབྲས་བུ་སྨིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་སྐོལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི། ཉོན་མོངས་པ་གང་ལ་བལྟས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ཆེ་སྙམ་པར་མཆིས་སོ། །ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ གོམས་པས་སྡིག་པའི་ལས་ལ་ནི་འབད་རྩོལ་དང་བསླབ་གཉེར་མི་དགོས་པར་མཆིས་སོ། །སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་མཐོ་རིས་ཐོབ་ཀྱི་དོགས་པར་མཆིས་སོ། །ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་གནས་ཀྱང་ཕལ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐལ་བ་ཆད་ནས་འདུག་གོ ། སྨྱོན་པ་རང་སྲོག་ལ་འཚེ་བ་ལྟར་ཚེ་འདིར་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་ན་སྡིག་པའི་ལས་ལ་ཅང་མི་སེམས་པས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་བྱེད་པར་འདུག་གོ །གྱོང་པོ་སྣུམ་རྩིས་འདུལ་ཀྱང་མར་སྐོགས་སྣུམ་གྱིས་འཚིག་པར་འདུག་གོ །ཁྱིམ་པ་ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་ཀྱང་ཆོས་དྲེད་སུས་ཀྱང་མི་ཐུལ་ལོ། །རྟག་ཏུ་བླ་མ་དང་འགྲོགས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་གསེབ་ན་བསྡད་ཀྱང༌། རང་རྒྱུད་ཐ་བ་བཞིན་དུ་སྲ་ཞིང་འཐས་པར་སྣང་ངོ༌། །གཞན་བག་ཙམ་བཙུན་མི་བཙུན་ལ་འཕྱ་སྟེ། རང་རེ་ཁྱི་ལུད་ཀྱི་གསེབ་ན་ཉལ་བ་མ་མཐོང་ངོ༌། །འདི་ཕྱིའི་ཕན་གནོད་མི་ཤེས་པའི་དྲན་པ་གསལ་པོ་ལྐུག་པར་འདུག་གོ །རྒྱུ་དེས་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་
Chinese
最终一切都被纯粹的罪恶之心所占据，与善行毫无混合。第三种情况有两种：善业导致恶果，恶业导致善果。第一种情况是：无法忍受他人的繁荣和富足，如果仅仅是自己一方获得胜利，即使许多人丧命也毫不在意，像发动战争的计划一样，进行大规模的供养仪式。这种情况会导致异熟果和增上果都带来痛苦，而等流果则成熟为短命和享受丰厚果报的善恶混合。第二种情况是：如果将其应用于菩萨的行为，一位慈悲的商队首领为了拯救数百名商人的生命，杀死了一位手持短矛的黑人，这会导致异熟果积累数百万劫的资粮，增上果带来安乐，但等流果会导致即使在现证菩提之后，脚上扎入金合欢树的刺也无人能拔出，就像这样承担业力。因此，《三昧王经》中说：所造之业永远不会消失，在轮回中，善恶之果都会成熟。我们这些众生的相续，无论看哪一种烦恼，都觉得这种烦恼最为强烈。从无始以来，由于习惯，对于罪恶之业，不需要努力和学习。一切行为都担心获得天界果报。现在，虽然佛法如日中天，但大多数人已经失去了获得正法的机会。像疯子伤害自己一样，如果今生快乐安逸，就不考虑罪恶之业，只会给来世带来损害。即使强行用油来调伏，也会被酥油皮上的油烧焦。即使用佛法来调伏在家人，也无法调伏那些披着袈裟的恶人。虽然总是与上师相伴，住在佛法之中，但自相续却像麻一样坚硬而顽固。嘲笑他人稍微不守戒律，却看不到自己睡在狗屎堆里。不明白今生来世的利益和损害，清晰的记忆也变得迟钝。因此，不相信业果。
English
Ultimately, everything is seized by pure sinful intention, unmixed with virtue. The third has two aspects: black results from white actions, and white results from black actions. The first is: being unable to bear the prosperity and abundance of others, and if only one's own side gains victory, not caring even if many people lose their lives, like a plan to wage war, performing vast offering ceremonies. This causes both the maturation result and the dominant result to bring suffering, while the result similar to the cause ripens into a mixture of good and bad, with short life and great enjoyment. The second is: if applied to the conduct of a Bodhisattva, a caravan leader with great compassion kills a dark-skinned man with a short spear in order to save the lives of hundreds of merchants, which causes the maturation result to complete the accumulation of merit for hundreds of thousands of eons, and the dominant result brings happiness, but the result similar to the cause causes that even after manifest enlightenment, no one can remove the acacia thorn stuck in his foot, like taking on karma in this way. Therefore, it is said in the Samadhiraja Sutra: Actions accumulated will never disappear; in samsara, both black and white results will ripen. The minds of us sentient beings, whichever affliction we look at, we think that this one is the greatest. From beginningless time, due to habituation, we do not need effort or study for sinful actions. All actions are suspected of obtaining heavenly realms. Now, although the Buddha's teachings are like the rising sun, most have lost the opportunity for the holy Dharma. Like a madman harming himself, if he is happy and comfortable in this life, he does not think about sinful actions, and only harms future lives. Even if a miser is disciplined with oil calculations, he is burned by the oil on the butter skin. Even if a householder is disciplined with Dharma, no one can subdue a Dharma pretender. Although always associating with the lama and staying in the midst of the Dharma, one's own mind seems as hard and dense as hemp. Criticizing others for being slightly unvirtuous, but not seeing oneself sleeping in a pile of dog feces. Not knowing the benefits and harms of this life and the next, clear memory is dull. Therefore, one does not believe in karma and its effects.
Tibetan
པའི་དགེ་བ་ལ་དད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་ནི་བརྒྱ་ལམ་ན་རེས་འགའ་ཙམ་མོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཁྱིམ་པའི་མིག་སྔ་ན་ཚུལ་འཆོས། ཁ་ཅིག་ཟླ་གྲོགས་ཀྱི་སྟབས་ལེགས། ཁ་ཅིག་བཟའ་བཏུང་གི་ངོ་བསྲུང༌། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ནི་ བདེ་སྐྱིད་སྙན་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་བྱེད་པར་སྣང་བས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དཀར་བའི་ལས་ནི་སུའི་ཡང་དྲུང་ན་མི་ཆགས་པ་ཉིད་དོ། །འདྲེས་མའི་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་དོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་བས་ན། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རང་རྒྱུད་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ལེགས་པར་བཏང་ནས་ལས་འབྲས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པས་དགེ་སྡིག་གི་སྔོ་བགྲང་བྱེད་པ་བྲམ་ཟེ་སྨྲ་མཁན་དང༌། མི་དགེ་བ་ལ་བློ་མི་འཇུག་པ་དབུལ་པོ་དེས་པ་ལྟ་བུ་ཅིག་དགོས། དེ་ལྟར་བྱུང་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་པོ་བྱ་རུ་བཏུབ་ན་ཐ་མར་བཤིག་ཏུ་བཏུབ་པ་བཞིན། སྡིག་པའི་ལས་ཀྱང་དང་པོ་བསག་ཏུ་བཏུབ་ན་ཐ་མར་བཤགས་སུ་ཅིས་མི་བཏུབ། ཁྱད་པར་འཆབ་སེམས་མ་བསྐྱེད་ཉེས་པ་ལ་འགྱོད་བཞིན་པས་ཀུན་ཏུ་བསྒྲགས་པ་དེ་གཉེན་པོའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས། འདི་ལྟར་ཁོང་པར་དུག་སོང་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྨན་པ་ལ་བསྟེན་ནས་བཤལ་སྐྱུགས་བྱེད་དགོས་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གྲ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་བཞིན་པའི་སྟེང་རྣམ་རྟོག་ འགྱུ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་ཀྱང་སྡིག་པའི་ལས་ནི་དབུགས་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཡང་འདུ་བྱེད་པ་སླ་ན། དེའི་གཉེན་པོར་སྔར་བྱས་ཀྱི་ལས་ལ་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པ་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་སྟོབས་དང༌། ཡུལ་དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བཤགས་པ་རྟེན་གྱི་སྟོབས་དང༌། ཕྱག་དང༌། བསྐོར་བ་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་དང༌། རྣམ་སྨིན་གྱི་འཇིགས་པ་དྲན་པས་ཆོས་སྤྱོད་ལ་སོགས་དཀར་པོའི་ལས་ཅི་བགྱིད་པ་ཐམས་ཅད་གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་སྟོབས་དང༌། ཉེས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་སྡིག་པ་བྱེད་པའི་རྔན་དུ་སྤུངས་པའམ། ཉི་མ་རེ་ལ་ཤ་སེན་མོས་ནོན་པ་ཙམ་རེ་བཅད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་བཏང་ན་ནི་འདི་ལས་ལྡོག་གོ་ཟེར་ཡང་མི་གཏོང་བ་གཅིག་དགོས་ཏེ། བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །མགོ་བོ་བརྡུངས་པར་བྱས་ཀྱང་ནི། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་ཡུལ་ལ་ནི། །ནམ་ཡང་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ
Chinese
以对功德的信仰来激励自己，在芸芸众生中也只是偶尔发生。有些人是在居士面前伪装，有些人是逢迎同伴，有些人是顾及饮食的情面。因为居士们似乎是为了安乐、幸福和名声而行事，所以完全纯白的业在谁的面前也不会稳固。混合的业只是稍微有一点点。完全是黑业的情况非常多。因此，在任何情况下都要好好地检查自己的内心，对业果深信不疑，像婆罗门那样清点善恶，像贫穷的德瓦那样不接受不善。如果这样做了，就像所有有为法的事物，最初可以建造，最终也可以摧毁一样，罪恶的业最初可以积累，最终为什么不能忏悔呢？特别是，不产生隐藏之心，对罪过感到后悔，并公开忏悔，这是最好的对治。经中也说：大丈夫有两种，一种是不犯错，一种是犯错后能改正。就像肚子里进了毒药，要立即求助于医生，进行泻药和呕吐一样。众生的相续中，仍然存在着转生恶趣的因，即业和烦恼，而且仅仅是念头的流动方式上的差异，造作罪业在呼吸之间也很容易。因此，作为对治，对过去所造的业产生强烈的后悔心，这是破除的力量；依靠诸佛和上师来忏悔，这是所依的力量；做顶礼、绕转、念诵祈祷文、忆念异熟果的恐惧等佛事，所有这些都是对治遍行力；以及从罪业中返回的力量的差别是：即使把三千世界的财物都堆起来作为造罪的报酬，或者每天割下一丁点肉来放弃圣法，如果有人说：放弃这个，我才会停止造罪，那也不能放弃。因为（经中）说：纵然我被焚烧或杀害，纵然我的头被击碎，我也永远不会向烦恼的境域屈服。就是这样。
English
Inspiring oneself with faith in merit occurs only occasionally among the masses. Some pretend in front of householders, some flatter companions, and some are mindful of food and drink. Because householders seem to act for the sake of comfort, happiness, and fame, purely white deeds do not take root in anyone's presence. Mixed deeds are only slightly present. Completely black deeds are very numerous. Therefore, in all circumstances, one must thoroughly examine one's own mind, have deep faith in the results of actions, and count good and evil like a Brahmin, and not accept unwholesome deeds like the poor Deva. If this is done, just as all conditioned things can be built up initially and destroyed in the end, why can't sinful actions, which can be accumulated initially, be confessed in the end? In particular, not generating a concealing mind, feeling remorse for offenses, and openly confessing is the best antidote. The sutra also says: There are two kinds of great people: those who do not fall into wrongdoing, and those who, having fallen into wrongdoing, correct it. Just as if poison enters the stomach, one must immediately seek a doctor and induce purging and vomiting, so too, in the minds of sentient beings, the cause of rebirth in the lower realms, namely karma and afflictions, remains undiminished, and even with just a slight difference in the way thoughts flow, committing sinful actions is easy even between breaths. Therefore, as an antidote, generating strong remorse for past actions is the power of repudiation; relying on the Buddhas and Lamas to confess is the power of reliance; doing prostrations, circumambulations, reciting prayers, remembering the fear of the ripening result, and all the white deeds such as Dharma practices are the power of universal application of the antidote; and the distinction of the power of turning away from offenses is: even if all the wealth of the three thousand worlds were piled up as a reward for committing sins, or if one were to cut off a tiny piece of flesh every day to give up the sacred Dharma, if someone were to say, 'Give this up, and I will stop committing sins,' one should not give it up. Because it is said: 'Even if I am burned or killed, even if my head is smashed, I will never bow down to the realm of afflictions.' That is how it is.