Tibetan
ར་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང༌། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་ནི་བསྟེན་པ་དང༌། །བདག་ཉིད་ལེགས་སྨོན་སྔོན་ཡང་བསོད་ནམས་བགྱིས། །འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བཞི་ནི་ཁྱོད་ལ་མངའ། །ཞེས་རྐང་པ་ཐ་མས་རྒྱལ་པོ་བདེ་སྤྱོད་ཀྱང་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་སྣོད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱི་དབུས་ན་དུག་ཅན་ཟས་ལྟ་བུའི། །ཡུལ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་འགྱུར་ཤིན་ཏུ་རྒོད། །དེ་ལས་བསྲིངས་ནས་གཅིག་པུར་ཞི་ལ་མོས། །རྙེད་ལ་མ་ཆགས་རླུང་དང་མཁའ་ལྡིང་བཞིན། །འདི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་དང༌། གྲོང་ཁྱེར་དང༌། གྲོང་རྡལ་དང༌། གྲོང་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པའམ། སྙིགས་མར་སྤྱོད་པའི་དགོན་གནས་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ། མང་པོ་ཚོགས་པའི་དབུས་ན་དགྲ་གཉེན་དང༌། ཆགས་སྡང་དང༌། ཕྱོགས་རིས་དང༌། འཐབ་རྩོད་དང༌། ཚོང་དང༌། སོ་ནམ་དང༌། འདུ་འཛི་དང༌། རྙེད་བཀུར་དང༌། རྣམ་གཡེང་དང༌། ཕྲག་དོག་དང༌། འགྲན་ཟླ་དང༌། གཟི་བརྗིད་ཀྱིས་རྒྱགས་པ་དང༌། གསོག་པ་དང༌། བསྲུང་བ་དང༌། སྤེལ་བ་ལ་སོགས་ཡུལ་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་རྣམ་འགྱུར་ལས་ཆགས་སྡང་བར་མ་གསུམ་གྱིས་བསླུ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཚང་པ་ནི། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཕྲ་རྒྱས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་དང༌། །ཡུལ་ནི་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ན། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ལས། །ཉོན་མོངས་རྒྱུ་ནི་ཚང་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་དགེ་སློང་བཟང་སྦྱིན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བསྲུང་སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་མདུན་དུ་ཁྱིམ་ཐབ་མོས་ཉལ་བ་ལ་ང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་གིས་ཁྱོད་འདིར་མ་འདུག་ཅིག་ཅེས་ནན་གྱིས་ལྡོག་ཀྱང་མ་ཉན་པས། དམ་བཅའ་བརྟན་པོའང་འདུས་བྱས་ཉིད་དང༌། ཡུལ་གྱི་དུག་ནི་ནུས་པ་ཆེ་བས་ཅི་ཞིག་ན་ཆགས་སེམས་སྐྱེས་ནས་ཁྱིམ་ཐབ་མོ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པའི་སྒོར་ཞུགས་ནས་ངེས་འབྱུང་དང་བསྲུང་སྡོམ་གྱི་འདུན་པ་བརྟན་པོ་ཡོད་ཀྱང༌། ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཏིང་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་ལ་གཏན་ཡུལ་དུ་འཛིན་པས་ས་བཅད་དང་མངའ་རིས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །གནས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཁྱིམ་ཆུང་སྤངས་པའི་ཁྱིམ་ཆེན་གྱི་མཁར་ལས་དང༌། ཟང་ཟིང་ལ་སྙིང་པོར་མཐོང་ནས་རྟའི་གློ་ཆ་ཡན་ཆད་ཀྱང་ཁྱིམ་བདག་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་འགྲན་ཟླར་ཞུགས་ནས་རྙེད་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཡོན་ལ་དད་རྫས་དང་གཤིན་དཀོར་ཆུད་འཛའ་བའང་བཟང་པོ་མ་ཡི
Chinese
安住于寂静处，亲近殊胜士夫，自身善愿往昔亦积福，您具足四大轮。如是末句所示，国王享乐亦为趋入圣道之器。今为详尽辨别其自性，于聚落中如毒食，境与缘之变异极粗猛，从中守护而独处乐寂静，不贪著利养如风与空行。如是王宫、城市、村镇、一村落等，或于浊世所用之寺庙等，于众人聚集之处，敌友、贪嗔、偏袒、争斗、贸易、农耕、喧嚣、利养恭敬、散乱、嫉妒、竞争、傲慢、积蓄、守护、增殖等，以境亲近所遇之缘，由贪嗔痴三者所欺，具足烦恼之因者，如世亲（དབྱིག་གཉེན་）所云：未舍微细散乱时，境成为亲近处，不如理作意故，烦恼之因乃具足。如是比丘善施于守护戒律之心极坚固之前，家室女卧于前，我守护戒律，汝勿住于此，虽殷勤遮止亦不听从，誓言坚定亦为有为法，境之毒力大故，如何不生贪心而与家室女行邪淫耶？ 是故入于教门后，虽有出离心与守护律仪之意乐，然于境之因缘种种相遇之时，则戒律、禅定、智慧生起之因与功德一切皆退失。如是于境执为久住处故，于地界与领地执为我所。于处所现前贪著故，舍弃小家之大家之城堡事业，于财物见为精华故，乃至马之草料亦与大势力之施主竞争，唯为利养之故，信财与亡财亦浪费，亦非贤善。
English
Residing in a secluded place, relying on a noble person, having made good aspirations for oneself, and having accumulated merit in the past, you possess the four great wheels. As the last line indicates, even the king's enjoyment is a vessel for entering the path of the noble ones. Now, in order to fully distinguish its nature, like poisonous food in the midst of a crowd, the transformations of environment and circumstances are extremely fierce. Guarding oneself from them, one delights in solitude and peace, not clinging to gain, like the wind and sky-goers. Thus, royal palaces, cities, towns, villages, and so on, or even monasteries used in degenerate times, in the midst of many gatherings, enemies and friends, attachment and aversion, partiality, strife, trade, agriculture, noise, gain and honor, distraction, jealousy, competition, arrogance, accumulation, protection, propagation, and so on, the transformations encountered by approaching circumstances with the environment are deceived by the three poisons of attachment, aversion, and ignorance, and are full of the causes of affliction. As Vasubandhu said: When subtle scattering is not abandoned, and the environment becomes close, due to improper attention, the cause of affliction is complete. Thus, when the bhikshu Good Giving, whose mind of guarding the precepts was extremely firm, had a householder woman lying in front of him, he strongly forbade her, saying, "I am guarding the precepts, do not stay here," but she did not listen. Even a firm vow is conditioned, and the poison of the environment is so powerful that how could he not develop attachment and engage in adultery with the householder woman? Therefore, having entered the gate of the teachings, although one has a firm intention of renunciation and guarding the vows, when encountering various kinds of environmental circumstances, all the causes and qualities for the arising of discipline, samadhi, and wisdom will be lost. Thus, by holding the environment as a permanent dwelling place, one grasps the land and territory as one's own. By being manifestly attached to places, one engages in the castle works of the great house, having abandoned the small house, and by seeing wealth as the essence, one even competes with powerful patrons for horse fodder, and wastes offerings of faith and the wealth of the dead solely for the sake of gain, which is not good.
Tibetan
ན་ཏེ། མདོ་ལས། བྱམས་པ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ནི་འདོད་ཆགས་བསྐྱེད་པར་ཡིན་པ་རིགས་པར་བྱའོ། །རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ནི་ངན་པ། འཇོམས་པར་བྱེད་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། །རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ནི་བསམ་གཏན་དང་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང༌། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཞེས་དང༌། འདོད་པ་ཆུང་བར་ བྱའོ། །ཡོངས་སུ་གདུང་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྙེད་པ་ལ་མ་ཆགས་པ་ནམ་མཁའི་རླུང་བཞིན་དང༌། གནས་དང་འཚོལ་བ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་མེད་པ་མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་བྱ་ལྟ་བུ་ཞི་བའི་ལམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཚོགས་ལས་བསྲིང་ཞིང་ཞི་ལ་རབ་ཏུ་མོས། །ནམ་མཁའི་རླུང་བཞིན་རྙེད་ལ་མ་ཆགས་ཤིང༌། །རི་དྭགས་བཞིན་དུ་འཇིགས་མེད་གཅིག་པུར་རྒྱུ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཡང༌། རི་དྭགས་བཞིན་དུ་དབེན་པར་གནས་པ་དེ། །བབ་ཅོལ་སྤྱོད་པས་འཁྲུགས་པར་མི་འགྱུར་ལ། །གཞི་ལ་བསྟེན་ན་གཞན་ངོ་བསྲུང་བ་དང༌། ཕྲག་དོག་བཟོད་པའི་སྙིང་སྟོབས་བྲི་བར་འགྱུར། །དེ་ལ་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སམ། ནགས་ཁྲོད་དམ་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པ། ཞི་བ། འདུ་འཛིའི་ཉེས་དམིགས་བརྒྱ་ཕྲག་དང༌། བབ་ཅོལ་གྱི་སྤྱོད་པ་གཟུ་ལུམ་ཅན་གང་གིས་ཀྱང་འཁྲུགས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དེ། གཞི་གཅིག་ཏུ་གནས་ན་དེ་ལ་བསྟེན་པའི་དཔྱ་དང་ཁྲལ་གྱི་གདུང་བའམ། ཡང་ན་བདག་ཉིད་བསྲུང་བ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སླད་དུ་གཞན་གྱི་ངོ་ཟིན་མི་ཚར། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ལུགས་སུ་སྤྱད་པས་སྙན་པར་གྲགས་པའམ། རང་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ འབྱོར་བར་གྱུར་ནའང༌། སྙིགས་མའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་བསྲུན་པས་དེ་ལ་ཕྲག་པ་ཡངས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཀུན་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གཙེ་བ་མཐོང་ཙ་ན་བདག་ཅག་གིས་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱང་བྲི་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་ནགས་ཁྲོད་དང༌། དགོན་པའི་ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་བསྔགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཆོས་སྤྱོད་ཅི་འདྲ་བར། །ཟས་དང་སྐོམ་དང་དེ་བཞིན་གོས་རྣམས་དང༌། །མེ་ཏོག་སྤོས་དང་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ཁྱུ་མཆོག་རྒྱལ་བ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་འདོད་བྱེད་ཅིང༌། །འདུས་བྱས་ངན་པས་ཡིན་འབྱུང་སེམས་ཅན་གྱི། །དོན་དུ་དགོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ
Chinese
如是。经中说：对于慈爱，大菩萨应当认为，获得和恭敬会增长贪欲。应当观察，获得和恭敬是恶劣的，是摧毁者。获得和恭敬会完全抛弃禅定和无量，使众生堕入地狱、畜生道和阎罗王的世间。因此，应当少欲，不要完全恼害。如是所说，不执着于获得，如同虚空之风；对于住所和寻求没有执着，如同翱翔于天空的鸟，应当修持寂静之道。远离人群，极度喜爱寂静。如同虚空之风，不执着于获得；如同野兽，无畏地独自游走。如是之人，是圣法的执持者。如是说。又，如同野兽般安住于寂静之处，不会因轻率的行为而被打扰。如果依赖于住处，则会守护他人情面，嫉妒，忍耐的勇气也会减弱。因此，寂静的地方或神圣的森林，其自性行为非常柔和、寂静，任何聚集的过患和轻率的狡猾行为都无法扰乱。如果安住于一处，则会遭受依赖于此处的赋税之苦，或者为了守护自己和圆满，而无法满足他人的情面。如果因为修行佛法而声名鹊起，或者因为自性相合的因缘而变得富裕，末世众生的分别念非常不驯服，看到他们以各种不宽容的行为反复折磨，我们忍耐的苦行也会减弱。因此，诸佛和佛子们赞叹森林和寺院的功德。如《月灯经》中所说：出家后，无论如何修行佛法，都不会用食物、饮料、衣服、鲜花、香和花环来侍奉和恭敬最胜的诸佛。如果有人极度渴望菩提，为了由恶劣的因缘所生的众生的利益而前往寂静处
English
Thus it is. In the Sutra, it says: Regarding loving-kindness, great Bodhisattvas should consider that gain and respect increase attachment. It should be observed that gain and respect are bad and destructive. Gain and respect completely abandon meditation and immeasurable qualities, causing beings to fall into hell, the animal realm, and the world of Yama. Therefore, one should have few desires and not be completely harmed. As it is said, not being attached to gain is like the wind in the sky; not holding onto dwelling and seeking, like a bird soaring in the sky, one should practice the path of peace. Stay away from crowds and be extremely fond of peace. Like the wind in the sky, do not be attached to gain; like a wild animal, wander alone without fear. Such a person is a holder of the sacred Dharma. So it is said. Furthermore, residing in solitude like a wild animal will not be disturbed by reckless behavior. If one relies on a dwelling, one will have to protect the faces of others, and jealousy will diminish the courage of patience. Therefore, a solitary place or a sacred forest, whose natural behavior is very gentle and peaceful, cannot be disturbed by hundreds of faults of assembly and reckless cunning behavior. If one stays in one place, one will suffer from the burden of taxes dependent on that place, or one will not be able to satisfy the faces of others in order to protect oneself and be complete. Even if one becomes famous for practicing the Dharma, or becomes wealthy due to naturally compatible causes, the discrimination of sentient beings in the degenerate age is very unruly. Seeing them repeatedly tormenting with various intolerant behaviors, our asceticism of patience will also diminish. Therefore, Buddhas and Bodhisattvas praise only the virtues of forests and monasteries. As stated in the *Moon Lamp Sutra*: After renouncing, no matter how one practices the Dharma, one will not serve and respect the supreme Buddhas with food, drink, clothing, flowers, incense, and garlands. If someone intensely desires Bodhi and goes to a solitary place for the benefit of sentient beings born from bad causes