Chinese
被抓住并占为己有，以及赏赐给妓女等，无论是否用标志装饰，都像那样受到地域和时间的保护。相似之处是指所有不能行淫的对象，即除了根以外的其他一切。《俱舍论释》中说：“肢体的根，自己的努力等等。”马鸣菩萨说：“所谓不可行淫，是指被他人占有，拥有正法幢相，被种姓守护或被国王守护，被他人占领的妓女，以及与亲属等有关系的人，这些都是不可行淫的对象。”因此，从不是肢体之外的角度进行解释，表明了印度论典在意义上是一致的，只是在名称的安立方式上有所不同。这里，身语之业是有形的，所以自己亲自去做就不用说了。 参与他人行为的商议，即使想法一致，也与行为者没有区别。《俱舍论》中说：“为了战争等同一目的，所有人都像行为者一样。”即使如此，对于疯癫、精神错乱和被感觉折磨的人来说，是没有罪过的。同样，如果基础、意图、行为和究竟四者不完整，那么这个业就不是究竟的，这种方式适用于所有情况。语言的四种是：说谎使他人迷惑，歪曲相似的认知来欺骗他人，挑拨离间使朋友或中立者分离，用相似的过失之词重复指责以制造仇恨，绮语从无聊的谈话中产生贪嗔，相似的与战争和盗匪无关的话语，恶语刺痛他人内心，相似的提供让他人不悦的因缘。语言的四种也分为直接指出的和相似的两种。直接指出的谎言由四个支分组成：说话的基础没有错谬，怀着欺骗他人的意图和观点，说出不真实的话，并且改变了对方的认知。大学者世亲说：对于犹豫不决的事物，像确定无疑一样地说出来，也完全是说谎。”所谓基础没有错谬，是指自己不是圣者，同样没有神通，对自己没有隐瞒，却说自己是圣者，这就是真相。
English
Being seized and taken as one's own, and bestowing gifts upon prostitutes, etc., whether adorned with marks or not, are protected by place and time in the same way. Similarity refers to all objects that are not to be engaged in sexual activity, i.e., everything other than the root. The commentary on the Abhidharmakosha states, "The limb's root, one's own effort, and so forth." The teacher Ashvaghosa said, "What is called 'not to be engaged in sexual activity' refers to those possessed by others, possessing the banner of Dharma, protected by lineage or protected by the king, prostitutes taken by others, and those who have relations with relatives, etc. These are objects not to be engaged in sexual activity." Therefore, explaining from the perspective of something other than a limb indicates that the Indian treatises are consistent in meaning, but differ only in the way names are established. Here, actions of body and speech are tangible, so it goes without saying that doing them oneself is significant. Participating in the deliberation of another's actions, even if the intention is the same, is no different from the actor. The Abhidharmakosha states, "For the sake of a single purpose, such as war, all possess the same status as the actor." Even so, there is no fault for those who are insane, mentally disturbed, or tormented by feelings. Similarly, if the four—basis, intention, action, and ultimate result—are not complete, then the action is not ultimate, and this principle applies to all situations. The four of speech are: lying to confuse others, deceiving others by distorting similar perceptions, slander that separates friends or neutrals, repeating accusations with similar faults to create hatred, idle talk that generates attachment and aversion from frivolous conversations, similar irrelevant talk about war and bandits, harsh words that pierce the hearts of others, similar providing causes for others' displeasure. The four of speech are also divided into two: those directly stated and those that are similar. The directly stated lie is completed by four branches: the basis of speech is not mistaken, holding the intention and view of deceiving others, speaking what is not true, and changing the other's perception. The great scholar Vasubandhu said, "Speaking about a doubtful thing as if it were certain is also entirely lying." What is called 'the basis is not mistaken' means that one is not an Arya (noble being), and similarly does not have clairvoyance, and is not hidden from oneself, but says that one is an Arya, this is the truth.
Tibetan
་མ་ཡིན་པ་དངོས་སུ་སྨྲ་བའམ། ཡི་གེར་འདྲི་བའམ། ལུས་ཀྱི་བརྡའ་སྤྲད་པ་དེ། ཕ་རོལ་པོས་གོ་ནས་འཕགས་པའམ་མངོན་ཤེས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་ཞིང་འདུ་ཤེས་འགྱུར་བ་སྟེ་བརྫུན་རླབས་པོ་ཆེ་མི་ཆོས་བླ་མར་གྲགས་པས་མཚོན་པའོ། །ཕྱོགས་མཐུན་ནི་དྲང་པོ་ལྟར་བརྫུས་པའི་ཚིག་གིས་ཕ་རོལ་བསླུ་བར་ཤེས་ནས་བརྗོད་པའོ། །ཕྲ་མ་ནི་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བའི་གཞི་གང་ཟག་ཕན་ཚུན་མཛའ་བའམ། བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་ལ། དབྱེན་སྦྱོར་གྱི་ཚིག་སྨྲས་པ་དང༌། མཐར་དོན་གོ་བའོ། །རྫུན་དང་ཕྲ་མ་གཉིས་ལ་འདྲ་རུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་དེ། བརྫུན་ནི་བསླུ་བའི་བསམ་པ་ཅན་དང༌། ཕྲ་མ་ནི་དབྱེ་བའི་བསམ་པ་ཅན་དུ་ཁྱད་པར་དབྱེའོ། །ཕྱོགས་མཐུན་ནི་ཕན་ཚུན་ཡི་མ་རངས་པའི་ཚིག་དེ་དང་དེ་ལ་བསྐྱར་ ཞིང་སྨྲས་པའོ། །ངག་འཁྱལ་ནི། གཞན་གསུམ་པོ་གང་དུའང་མ་གཏོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དང༌། གསུམ་པོའི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་ཕ་རོལ་པོས་མ་གོ་ནའང་ངག་འཁྱལ་དུ་འགྲོ་བར་བཤེས་མཛོད་གཉིས་ཀའི་འགྲེལ་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུ་བཙུན་པ་ཆོས་ལྡན་རབ་འབྱོར་དབྱངས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིག་འཁྱལ་པ་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་དང་མི་ལྡན་པ་དེར་བསམ་པ་དང༌། ཚིག་འཁྱལ་པ་སྨྲས་པའོ། །ཞེས་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པ་ཆོས་སུ་བསམས་ནས་ཚིག་འཁྱལ་པར་སྨྲས་པ་མཐའ་དག་ཡིན་པས། མཆོད་སྦྱིན་དང༌། སྙན་དངགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། བྲམ་ཟེའི་གསང་སྔགས་དང༌། ཆགས་སེམས་ཀྱི་གླུ་དང༌། ཟློས་གར་གྱི་ཚིག་དང༌། སྨད་འཚོང་མའི་གཏམ་དང་སྔོན་རྒྱ་གར་དུ་གཞི་ལྔ་བསྔགས་པར་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་དང་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་དང༌། མདོར་ན་བྲེ་མོའི་གཏམ་འདོད་རྒྱལ་ལམ་གནམ་བབས་སུ་བརྗོད་པས་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མཐའ་དག་གོ །ཕྱོགས་མཐུན་ནི། དམག་དང་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་དུས་དང་མ་འབྲེལ་བའི་བརྗོད་པ་སྨྲ་བའོ། །ཚིག་རྩུབ་ནི་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་གང་ཟག་ དེ་ལ་ཆེད་དུ་དམིགས་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་ཚིག་རྩུབ་མོ་སྨྲས་པ་དང༌། མཐར་ཐུག་ཡིད་མི་དགའ་བར་བྱས་པའོ། །ཕྱོགས་མཐུན་ནི། ཚིག་སྙན་པར་སྨྲས་ཀྱང་དོན་གྱིས་ཡིད་མི་བདེ་བའི་གནས་ལ་སྦྱར་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལ་དང་པོ་བརྣབ་སེམས་ནི། གཞན་འབྱོར་དཔལ་ལ་བརྔམས་ཤིང་བདག་གིར་བྱེད། །ཕྱོགས་མཐུན་ཕ་རོལ་རྫས་ལ་བརྐམ་ཞིང་མྱང༌། །གནོད་སེམས་གཞན་ལ་ཁོང་འཁྲུགས་འཚེ་བ་སློང༌། །ཕྱོགས་མཐུན་ཕན་པས་འབྲེལ་ལ་འདུ་འབྲལ་བསྒོམ། །
Chinese
不是的事实直接说出来，或者写在文字里，或者用身体的姿势表达出来，被对方理解后，误以为是圣者或有神通者，并且改变了观念，这就是以被称为大妄语人法上师为代表的（情况）。相似的一面是，用伪装成正直的语言，知道对方会被欺骗而说出来。离间语是用三个支分来完成的，即：离间的基础是，对于互相友善或者处于中立的人，说了离间的话，最终对方理解了（离间的内容）。妄语和离间语二者也有相似的情况，不同之处在于，妄语是带有欺骗的想法，而离间语是带有离间的想法。相似的一面是，对于互相不满意的话，一遍又一遍地说。 绮语是，不属于以上三种情况，而是用烦恼的心说出来的，即使对方没有理解这三种情况的最终含义，也算是绮语，这是《亲友书》和《亲友书释》二者的解释所表明的。如僧人持律贤善妙音也说，绮语是用两个支分来完成的，即：对于不符合佛法的事物产生想法，并且说出绮语。因此，凡是将不符合佛法的事物认为是佛法而说出的绮语，都包括在内。例如，供养和布施，诗歌等等，婆罗门的秘密咒语，情爱的歌曲，戏剧的台词，妓女的话语，以及以前在印度被赞扬的五种基础之类的与佛法相违背的论典等等。总之，说玩笑话，或者随意说出一些话，从而成为产生贪嗔的地方，都包括在内。相似的一面是，说战争和盗贼等等与时机不相关的言语。粗恶语是用三个支分来完成的，即：基础是特意针对某个人，行为是说粗恶的语言，最终使对方不高兴。相似的一面是，即使说的是悦耳的语言，但实际上却与令人不愉快的事情相关。意的三种罪业，首先是贪心：贪图他人的财富和荣耀，想据为己有。相似的一面是贪图和享受他人的财物。害心是对他人心怀不满，挑起伤害。相似的一面是，对于有恩情的人，想着离间和分离。
English
Speaking untruths directly, writing them down, or expressing them through bodily gestures, leading others to misunderstand and perceive one as a noble being or someone with clairvoyance, thus altering their perception, is exemplified by what is known as the great lie of claiming to be a superior human being. A similar case is knowingly deceiving others with words that feign honesty. Slander is complete with three branches: the basis of division is when individuals are friendly or neutral towards each other, divisive words are spoken, and ultimately, the meaning is understood. There are also similar situations between lying and slander, but the distinction lies in the intention: lying is driven by the intention to deceive, while slander is driven by the intention to create division. A similar aspect is repeating and uttering words of mutual dissatisfaction. Idle talk refers to speech that does not fall into any of the above three categories but is spoken with a mind afflicted by defilements. Even if the ultimate meaning of these three is not understood by others, it still counts as idle talk, as indicated by the commentaries of both the "Friendly Letter" and its commentary. As the monk Chöden Rapjor Yang also said, idle talk is completed by two branches: thinking about things that are not in accordance with the Dharma and uttering idle talk. Therefore, all idle talk that considers things not in accordance with the Dharma as Dharma is included. For example, offerings and generosity, poetry and so on, the secret mantras of Brahmins, songs of attachment, theatrical lines, the words of prostitutes, and treatises that contradict the Dharma, such as the five foundations praised in ancient India. In short, all jokes or random utterances that become a source of attachment and aversion are included. A similar aspect is speaking of war and thieves, etc., with utterances unrelated to the time. Harsh speech is completed by three branches: the basis is specifically targeting someone, the action is speaking harsh words, and ultimately, making the other person unhappy. A similar aspect is applying sweet words to situations that are unpleasant in meaning. The three mental sins, first, is covetousness: coveting the wealth and glory of others and wanting to possess it. A similar aspect is craving and enjoying the possessions of others. Harmful intent is being resentful towards others and inciting harm. A similar aspect is contemplating separation and division from those who are helpful.