Tibetan
བྲག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། འདི་ལྟར་རྟག་དང་མངོན་ཞེན་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དགེ་སྡིག་ལྕི་ཡང་གི། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་རིག་ལགས་པར་གསུངས། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ལས་ལྕི་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བཞིས་བྱེད་དེ། སྦྱོར་བ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། གཉེན་པོ་དང༌། གཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟག་པ་སྟེ་ལས་ཆུང་ངུ་ལ་ཡང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ དཔེར་ན་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱ་བའི་དོན་དུའང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ནས་བསམ་པ་ངན་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ལས་དངོས་ལ་ཡུན་ཐུང་ངུ་ལས་མེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རབ་ཏུ་དང་བ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པ་ཁྲོ་བཞིན་དུ་འཁྲུགས་བཞིན་དུ་རྔོམས་བཞིན་དུ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་ཡིད་མི་གཏོད་པ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་སྡིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟིར་བའི་ཚེ་ཉིན་གྱི་དང་པོ་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མངོན་དུ་མ་གྲུབ་པར་སེམས་རྣལ་དུ་མི་ཕེབས་པས་ཟས་ཀྱང་ཟ་བར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི། ལས་བྱས་པ་དེ་ཡང་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། དཀོན་ཅོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཅིང་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ན་ཉམས་ཆུང་ངུར་འགྱུར་ལ། ལས་དེ་ཉིད་གཉེན་པོ་མེད་པར་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྤྱོད་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་གཞི་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཕན་འདོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང༌། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། གང་ཟག་འགོག་པ་ལས་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕན་འདོགས་པ་ཕ་མ་དང༌། བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་དགོས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་དེ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ངེས་པ་དང༌། མང་པོ་འབྱིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནས། རྟག་དང་མངོན་པར་ཞེན་དང་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ལས། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་ལྔ་ཆེན་པོ་སྟེ། །དེ་བས་དགེ་བ་སྤྱོད་ལ་བརྩོན་པར་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་དེ་དག་གི་འཆར་གཞི་དང་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། ཀུན་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན། །དེ་ལས་ཡིད་དང་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལངས། །ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མ་རིག་གདོན་ཆེན་གྱིས། །ཉོན་མོངས་གསུམ་བཟུང་འཁོར་བར་མཐོ་དམན་བྱས། །འདི་ལྟར་དབྱེ་བསལ་གང་ཡང་སྤངས་པའི་ཀུན་གཞི་ལས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འཆར་གཞི་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ནས་ཡུལ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་ཆེ་ལོང་དུ་ཤར་ནས་དཔྱོད་པ་ནི་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཡིད་དོ། །དེ་ནས་ཉོན་མོངས་ པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དགག་བསྒྲུབ་ཏུ་ཤར་བ་དང་མིག་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་མཐོང་བའི་མཐོང་ཆ་དེ་ཉིད་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གཞག་པས་མཚོན། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་དང༌། དྲི་རོ་རེག་བྱར་ཤེས་པའི་ཆ་ནི་ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་དག་སྔ་མའི་ཆ་ལས་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པས་ན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་ལ་དེའང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟར་འདུས་པའི་ཚེ་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཚོར་ཞིང་རིག་པའི་ཆ་ནས་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་བྱའི་ཡུལ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུག་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དགེ་བའོ། །བྱམས་པ་ལ་སོགས་དུག་གསུམ་གྱི་ཀུན་སློང་དང་བྲལ་བར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བའོ། །དེའང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་གཏི་མུག་གི་ས་པས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ལྷ་མིའི་བདེ་འབྲས་བསྐྱེད་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་བས་ན་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འབྲས་བུ་མངོན་མཐོའི་གོ་འཕང་ཙམ་ལས་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་ལམ་གྱིས་ཟིན་ཕན་ཆད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྲོ་བས་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱིས་ནི་གནས་སྐབས་སུ་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང༌། མཐར་ཐུག་ངེས་པར་ལེགས་པ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་བྱེད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དུག་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བས་ནི་ངན་སོང་གསུམ་དང་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་གི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། དེའི་རྟེན་གཞིའང་ནང་གི་ཁམས་གསུམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་མདོ་ལས། ལུས་རགས་པ་འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། ངག་ཕྲ་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང༌། ཡིད་ཆེས་ཕྲ་བ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་དེ་གསུམ་ན་ཁྱེའུ་སྣང་བ་དམ་པ་གནས་སོ། །ཞེས་རྟེན་ཡིད་དང་བརྟེན་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེ
Chinese
由于是主要讲述岩石的章节，因此，像这样，恒常和执着，没有对治。功德主要具有者，从所依产生的业，这五种是善恶轻重的，说是亲近取受的识。如是说。其中，业的轻重，由四种因的差别所致，即：串习，意乐，对治，所依。其中，第一，串习的差别是恒常，即对微小的业，也长久地串习，譬如，为了对其他有情做微小的损害，也从长久以来，就持续地进入那个恶念之中。第二，意乐的差别是执着，即对真实的业，即使时间很短，也具有强烈的烦恼和欢喜，愤怒着，争吵着，傲慢着，除了那个业之外，心不投入其他，譬如，国王无忧王被罪恶的心所折磨时，在白天的开始，如果杀生等行为没有完成，心就不安宁，所以饭也不吃。第三，对治的差别是，所做的业，如果依靠所依的自性菩提萨埵，和三宝，并且以破斥等具有力量的对治来压制，就会变得微小，如果那个业没有对治，以随心所欲的方式来行持，就会变得强大。第四，所依有两种，即具有功德的和饶益的。具有功德的是三宝，和一生补处菩萨，以及从灭尽定中出定者等。饶益的是父母，和必须报答恩情者，以及成为慈悲的对象者等。因此，这五种是，无论做什么善业和恶业，都是决定产生果报，和产生众多的亲近取受者，因此，圣者龙树说：恒常和执着，以及没有对治，功德主要具有者，从所依产生的业，善和非善这五种是巨大的，因此，要努力行持善法。如是说。像这样，如果稍微讲述善与非善的业的计划和差别，一切的所依，一切的基础。
English
Since this is the chapter mainly discussing rocks, like this, permanence and attachment, there is no antidote. The karma arising from the basis, mainly possessing qualities, these five are the ones that closely take the lightness and heaviness of virtue and sin, it is said to be the consciousness. Thus it is said. Among them, the heaviness of karma is caused by the four differences of causes, namely: habituation, intention, antidote, and basis. Among them, first, the difference of habituation is permanence, that is, even for a small karma, one habituates for a long time, for example, even for the purpose of doing small harm to other beings, one continuously enters that evil thought from a long time ago. Second, the difference of intention is attachment, that is, even if the actual karma is only short in time, one has strong afflictions and joy, being angry, quarreling, arrogant, and not putting one's mind into anything other than that karma, for example, when King Ashoka was tormented by sinful thoughts, if actions such as killing were not completed at the beginning of the day, his mind would not be at peace, so he would not even eat. Third, the difference of the antidote is that the karma that has been done, if it relies on the nature of the basis, the Bodhisattva, and the Three Jewels, and is suppressed by powerful antidotes such as refutation, it will become small, if that karma has no antidote and is practiced in a willful manner, it will become powerful. Fourth, the basis is of two types, namely, possessing qualities and benefiting. Possessing qualities are the Three Jewels, and the Bodhisattva who is one lifetime away from Buddhahood, and those who arise from cessation, etc. Benefiting are parents, and those who must repay kindness, and those who have become objects of compassion, etc. Therefore, these five are the ones that definitely produce results no matter what virtuous or non-virtuous karma is done, and produce many close takers, therefore, the noble Nagarjuna said: Permanence and attachment, and no antidote, the karma arising from the basis, mainly possessing qualities, these five of virtue and non-virtue are great, therefore, strive to practice virtue. Thus it is said. Like this, if we slightly explain the plan and differences of virtuous and non-virtuous karma, the basis of everything, the foundation of everything.
Chinese
未曾指示。（从）那之中生起意和五境的识。遍及一切的巨大无明魔，抓住三种烦恼，在轮回中（使众生）高低起伏。像这样，从舍弃任何分别的阿赖耶识中，生起能辨别的心的阿赖耶识，虽然它本身是计划的基础，但不会散布到对境上。之后，对境生起执着的巨大盲目之心，进行辨别的是执着于我的意。之后，生起具有烦恼的意，进行扬弃和建立，以及依靠眼睛见到色法的见分，被安立为眼识等。依靠耳朵、鼻子、舌头和身体，了知声音、气味、味道和触觉的部分是五境的识。由于这些后者的识从先前的部分产生和扩展，所以也称为生处，而且当对境和有境的识像所依和能依一样聚集时，会以快乐或痛苦等方式感受和觉知，从聚集而产生触的因缘的感受。简而言之，由所识之境、能识之根和作意三者聚集而生起，并由三种毒素所激发的行为都是不善的。由慈爱等脱离三种毒素的动机而生起的一切都是善的。然而，由于未被道的本质智慧和慈悲所掌握的十善等被愚痴之地所包含，因此产生天人的安乐果报后会耗尽，所以被称为福德分善，因为只有增上生的果位。 从被刚才所说的道所掌握开始，就成为菩提之因，所以是解脱分善。解脱分善在暂时能带来增上生，究竟能带来决定善两种果报。与这两种果报相违背的是，由三种毒素所激发的善行是三恶道和一切痛苦之因，而其所依也是内在的三界。如《总持经》中所说：粗大的身体是欲界，微细的语言是色界，极微细的意是无色界。在那三个城市里，住着殊胜的童子光明。意思是所依是意，能依是自生的智慧。
English
It was not indicated. From that, the consciousness of mind and the five objects arises. The great demon of ignorance, which pervades everything, seizes the three afflictions, causing beings to rise and fall in samsara. Like this, from the alaya, which abandons any distinction, the mind of discernment arises as the alaya consciousness. Although it itself is the basis of planning, it does not spread to the object. After that, a huge blind mind of clinging to the object arises, and the one who discerns is the mind that clings to "I". After that, the afflicted mind arises to reject and establish, and the sight of seeing forms based on the eyes is established as eye consciousness, and so on. The part of knowing sounds, smells, tastes, and tactile objects based on the ears, nose, tongue, and body is the consciousness of the five objects. Since these later consciousnesses arise and expand from the earlier parts, they are also called "birthplaces," and when the object and the consciousness with the object gather like the support and the supported, they feel and perceive in the form of happiness or suffering, and from the gathering arises the feeling of the condition of contact. In short, all actions that arise from the gathering of the object of knowledge, the root of knowledge, and attention, and are motivated by the three poisons, are unwholesome. Everything that arises from the motivation of love and so on, free from the three poisons, is wholesome. However, since the ten virtues and so on, which are not grasped by the wisdom and compassion of the essence of the path, are contained in the ground of ignorance, they produce the happiness of gods and humans and then are exhausted, so they are called "wholesome deeds in accordance with merit," because there is only the state of higher realms as a result. From the moment of being grasped by the path just mentioned, it becomes the cause of enlightenment, so it is wholesome in accordance with liberation. Wholesome deeds in accordance with liberation bring about both higher realms in the temporary and definite goodness in the ultimate. Opposed to these two is that wholesome deeds motivated by the three poisons are the cause of the three lower realms and all suffering, and their basis is also the three inner realms. As it is said in the General Sutra: The coarse body is the desire realm, the subtle speech is the form realm, and the extremely subtle mind is the formless realm. In those three cities, the noble boy of light dwells. The meaning is that the support is the mind, and the supported is self-born wisdom.