Tibetan
འི་ཐེག་པས་མ་འོངས་པའི་ཆ་ལ་རང་རྒྱུད་ལ་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་སངས་རྒྱས་ལ་དམིགས་ཏེ་སྨོན་པའི་ཆ་གང་ཞིག་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོར་འདོད་དེ། དེའང་སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རང་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་བྱས་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་མི་དམིགས་ལ་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡང་མི་སེམས་ན། འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་སྐྱབས་འགྲོའོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་ནི་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་གཞན་རྒྱུད་ ལ་བྱོན་ཟིན་པ་དེ་རྒྱུའི་སྐྱབས་སུ་བཞག་ནས། འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླུ་བ་མེད་པ་ནི་རང་གི་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་དག་ཐོབ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས། འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་དྲི་མས་མ་གོས་པ་ནི་དམ་ཆོས། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རྫོགས་པ་དགེ་འདུན་ཞེས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྦྱར་ཏེ། ངོ་བོའི་ཆ་ནས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཆེན་པོ་ལ། ཡུལ་དཀོན་མཆོག་དང༌། ཡུལ་ཅན་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཞེས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བྱ་འགྲོ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་སྨོན་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས། དག་ཐོབ་བྲལ་བའི་སེམས་སངས་རྒྱས། །མི་འགྱུར་དྲི་མེད་ཆོས་དང་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་རྫོགས་དགེ་འདུན་ཉིད། །ཡིན་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་ཉིད་མཆོག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པས་ཚིག་གི་མཐའ་འབྱམས་ཀླས་པར་གཞལ་ཡང༌། མཐར་ཐུག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉག་གཅིག་ཏུ་འབབ་པའི་ཕྱིར་ན། ལམ་གྱི་སྒོ་དང་པོ་སྐྱབས་འགྲོའི་གནད་མཐར་ཐུག་པ་རིག་པ་དང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དུས་མཉམ་པ་འདི་ཕལ་གྱིས་མི་རིག་གོ །འོ་ན་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་རྗེས་མཐུན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཚུལ་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། དེ་ནས་བསླབ་བྱ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། མངའ་རིས་བྱ་དགའི་སླད་དུ་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྲོག་གི་ཕྱིར
Chinese
因此，以大乘的观点来看，将未来能够于自相续中显现的佛陀作为皈依境，所发起的任何希愿，都被认为是果皈依。这并非像为了利他而发起的菩提心，而是以自利为目标的特殊方式。其本质如《中观根本慧论》所说：“迦叶，若不观佛，亦不思法及僧，是为真皈依。”在此，将已经在他者相续中存在的法身自性作为因皈依的基础。而果皈依的无欺之处在于：自心本具的光明法身自性，证得清净、远离戏论即是佛；不变且无垢染即是正法；一切功德自性任运成就圆满即是僧伽。这仅仅是名言上的安立。从本质上讲，在解脱三门的大安住中，境是三宝，有境是我和有情，所有皈依的能依和所依的名言，都在无愿的法界中完全清净，这才是真正的果皈依。如《智慧成就》中所说：“清净离垢之心即是佛，不变无垢即是法，功德任运圆满即是僧，因此自心即是至上。”就像这样，一切成佛之法，虽然以世俗谛的语言可以无边无际地衡量，但最终都会归于唯一的胜义谛。因此，通达并证悟道之初门——皈依的究竟要义，这种智慧和证悟同时具备的功德，是普通人难以理解的。那么，在道的阶段提及果皈依有什么必要呢？这是因为在因皈依的所有后得中，都需要以与果皈依相应的空性来印持。因此，《二谛经》中说，以这种方式圆满智慧资粮：“文殊，以福德资粮获得色身，以智慧资粮证得殊胜法身。”接下来是学处，即因和果两种。首先是：何须为了赏赐的领地而说，为了生命
English
Therefore, from the perspective of the Mahayana, any aspiration that takes the Buddha, who is capable of manifesting in one's own continuum in the future, as the object of refuge, is considered the refuge of the result. This is not like the Bodhicitta generated for the benefit of others, but a special way of aiming at one's own benefit. Its essence is as stated in the Madhyamaka-karika: "Kashyapa, if one does not contemplate the Buddha, nor think of the Dharma and the Sangha, this is the true refuge." Here, the nature of the Dharmakaya, which already exists in the continuum of others, is taken as the basis for the refuge of the cause. The infallibility of the refuge of the result lies in the fact that one's own mind, the luminous nature of the Dharmakaya, attaining purity and freedom from elaboration is the Buddha; unchanging and stainless is the sacred Dharma; and all qualities are naturally and spontaneously accomplished and perfected is the Sangha. This is merely a nominal designation. In essence, in the great abiding of the three doors of liberation, the object is the Three Jewels, and the subject is myself and sentient beings. All the terms of the refuge-taker and the refuge-giver are completely purified in the realm of desirelessness, which is the true refuge of the result. As stated in the Wisdom Accomplishment: "The mind that is pure and free from defilement is the Buddha, the unchanging and stainless is the Dharma, the qualities spontaneously perfected are the Sangha, therefore one's own mind is supreme." Just like this, all the teachings of Buddhahood, although they can be measured limitlessly with the language of conventional truth, will ultimately converge into the single ultimate truth. Therefore, the ultimate key to the first door of the path, refuge, is the simultaneous possession of the qualities of knowledge and realization, which is difficult for ordinary people to understand. So, what is the necessity of mentioning the refuge of the result in the stage of the path? This is because in all the subsequent attainments of the refuge of the cause, it is necessary to seal with emptiness corresponding to the refuge of the result. Therefore, the Sutra on the Two Truths states that the accumulation of wisdom is perfected in this way: "Manjushri, the accumulation of merit obtains the Rupakaya, and the accumulation of wisdom manifests the supreme Dharmakaya." Next are the precepts, namely the two causes and effects. The first is: What need is there to speak for the sake of a rewarded territory, for the sake of life
Tibetan
་ཡང་དཀོན་མཆོག་གཏོང་བ་མིན། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་བླ་མར་སྐྱབས་སོང་ནས། །དམ་པ་བསླུ་དང་མི་སྙན་སྒྲོག་པ་སྤང༌། །དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་རྒྱུའི་བསླབ་བྱ་ལ། འདི་ལྟར་མངའ་རིས་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ནི་ཚེ་གཅིག་གི་སྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པར་ཡང་གཡོ་ཞིང་མི་བརྟན་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། དེ་དག་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་རྟེན་ལུས་དང་སྲོག་གི་རང་བཞིན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲལ་བར་འགྱུར་པས་སྙིང་པོ་མེད་ལ། དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བས་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འཕྲལ་ཡུན་ཀུན་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས་དམན་པ་དང་མཆོག་གི་ཁྱད་པར་ནོར་ནས་དཀོན་མཆོག་བཏང་བར་གྱུར་ན་ནི་ཚེ་རབས་ཀུན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བས་ན། ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། སྲོག་ལ་བབས་ཀྱང་ དཀོན་མཆོག་མི་བཏང་པའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ་ལ་ཡང་ཡང་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་དང་རྒྱལ་སྲིད་དང༌། ཐ་ན་བཞད་གད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྤང་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཀའི་ངོ་བོ་མཚན་ལྡན་གྱི་བླ་མ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་དམ་པར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་བསླུ་བ་དང༌། མི་སྙན་པ་བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མཆོད་པར་འོས་པ་མི་བསླུ་བ་དང༌། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ལ་མི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྐྱབས་གསུམ་སོ་སོའི་བསྲུང་མཚམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། །སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་རིམ་བཞིན་བདག་ཉིད་ནི། འཁོར་བར་འཁོར་བའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་མི་འཚལ། །གཞན་ལ་མི་འཚེ་མུ་སྟེགས་ཅན་མི་འགྲོགས། །འདི་ནི་མན་ངག་ལས་བྱུང་བའི་བསླབ་བྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དགག་པའི་བསླབ་བྱ་གསུམ་ནི་མདོ་སྡེ་མྱང་འདས་ལས། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །དེ་ནི་ཡང་དག་དགེ་བསྙེན་ཏེ། །ནམ་དུའང་ལྷ་ནི་གཞན་དག་ལ། །སྐྱབས་སུ་སོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །འཚེ་ཞིང་གནོད་པའི་སེམས་དང་བྲལ། །དགེ་ འདུན་ལ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་འགྲོགས་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་རང་ཉིད་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་དྲག་པོ་དང༌། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་
Chinese
也不舍弃三宝。皈依其自性上师后，断除欺骗圣者和宣扬恶名。其中第一方面是关于因的学处。如此，如阿里（Ngari）和受用等，即使在一生的前半段和后半段等时期也是动摇不定的，更何况其他？对于这些，执著为我和我所的所依，身体和生命的自性也必定会分离，因此没有意义。皈依三宝，现前增上生和决定胜的一切安乐，都会在暂时和长远中成就。如果因为愚昧而颠倒了低劣和殊胜的差别，从而舍弃三宝，那么生生世世都会连续不断地产生痛苦。因此，即使是为了开玩笑，或者面临生命危险，也要反复学习不舍弃三宝的坚定誓言。律经中说：你即使为了生命和王位，甚至为了开玩笑，也不应舍弃三宝。特别是密咒道，皈依了三宝的自性，具相上师后，对于已经成为圣者的人们，欺骗和说恶语都要完全断除。《华严经》中说：依靠善知识，不欺骗应供养者，完全断除对圣者说恶语，并随顺圣法。这也是为了从各自的守护界限的角度来讲述。同样，皈依佛法僧，次第守护自性：不礼拜轮回中的天神，不损害他人，不与外道交往。这被称为从窍诀中产生的学处。其中分为二，首先是否定的三种学处，出自《涅槃经》：凡皈依佛者，是为真正之居士，任何时候都不皈依其他天神。皈依圣法者，远离害心和损害之心。皈依僧伽者，不与外道交往。如是说。皈依佛后，自己不应礼拜轮回中的世间大神，如大自在天和遍入天等。
English
Also, do not abandon the Three Jewels. Having taken refuge in the Lama as their essence, abandon deceiving the holy ones and proclaiming bad names. The first aspect of that is the training of the cause. Like this, Ngari (Ngari) and enjoyments, even in the first half and second half of one's life, etc., are also wavering and unstable, what need is there to mention other things? For those, the basis of clinging to self and mine, the nature of body and life will also certainly separate, therefore there is no meaning. Taking refuge in the Three Jewels, all the happiness of manifest high status and definite goodness will be accomplished in both temporary and long term. If, due to ignorance, the difference between inferior and superior is reversed, and the Three Jewels are abandoned, then suffering will continuously arise in all lifetimes. Therefore, even for the sake of joking, or facing a life-threatening situation, one should repeatedly train in the firm vow not to abandon the Three Jewels. The Vinaya Sutra says: Even for the sake of life and kingship, or even for the sake of joking, you should not abandon the Three Jewels. In particular, in the path of mantra, having taken refuge in the essence of all three jewels, the qualified Lama, deceiving those who have become holy beings and speaking unpleasant words should be completely abandoned. The Gandavyuha Sutra says: By relying on a virtuous friend, one does not deceive those worthy of offering, and one should completely abandon speaking unpleasant words to holy beings, and follow the holy Dharma. That is also because it is explained from the perspective of the protective boundaries of each of the three refuges. Likewise, having gone for refuge to the Buddha, Dharma, and Sangha, one's own nature is in order: one does not prostrate to the gods who revolve in samsara, one does not harm others, and one does not associate with non-Buddhists. This is called the training that arises from the oral instructions. Among them, there are two. First, the three trainings of negation are from the Nirvana Sutra: Whoever goes for refuge to the Buddha is a true layperson, and at no time does one go for refuge to other gods. Whoever goes for refuge to the Holy Dharma is free from the mind of harming and hurting. Whoever goes for refuge to the Sangha does not associate with non-Buddhists. Thus it is said. Having gone for refuge to the Buddha, one should not worship the great worldly gods in samsara, such as the great powerful god and Vishnu, etc.