Tibetan
ཐ་དད་བཞིན་དུ་སྒྲ་འབྱུང་སྟེ། །རྒྱལ་བས་བདག་ ལ་བསྟན་སྙམ་སོ་སོར་སེམས། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གསུང་སྒྲ་ཚིག་རང་མཚན་པར་མེད་ལ། གདུལ་བྱའི་མོས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང༌། དུས་སུ་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་གསུམ་འཛོམ་པ་ལས་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་རིག་ལ་གསལ་བ་སྟེ། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། ཞི་བའི་བློ་གྲོས། གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ། ཀཽ་ཌི་ནྱ་ལ་མིག་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མིག་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །བདག་མེད་པས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། མིག་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། མིག་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཞི་བས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མིག་ཞི་བའོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །དབེན་པས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། མིག་དབེན་པའོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །མི་རྟག་པས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི། མིག་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་མཐར་ཐུག་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ན། གསུང་ཚིག་དང་ཡི་གེར་གནས་པའི་སྒྲ་ཚིག་རང་མཚན་པར་མི་བལྟ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་ གང་གིས་མཚན་མོ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། གང་གིས་མཚན་མོ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ། ངས་ཆོས་ཚིག་འབྲུ་གཅིག་ཙམ་ཡང་བསྟན་པ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གྱི་དབྱིངས་འཇལ་ཤེས་ན་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དང་རང་བཞིན་ལ་བློ་མིག་ཡངས་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྒྲ་སྙན་གྱིས་ནི་སྒྲ། །གཞན་གྱི་རྣམ་རིག་ལས་བྱུང་བ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅིང་བཟོ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང༌། །གཞན་གྱི་རྣམ་རིག་ལས་བྱུང་བ། །ཕྱི་དང་ནང་ན་གནས་མ་ཡིན། །ཅེས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡུམ་བར་མ་ལས། ཨེ་མ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཆོས་གྱི་འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་བསྐོར་བ་འབྱུང་ངོ༌། །ཞེས་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིར་བདུན་བརྒྱ་པ་ལས། ལན་གསུམ་བཟླས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྐོར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་དོ་ཞེ་ན། རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོ་གསུམ་རིམ་པས་གསུངས་པར་སྣང་བ་ཡང་འགལ་བ་མེད་ལ། ཅིག་ཆར་དུ་འཇུག་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་བསྟན་པ་ལྟར་སྣང་སྟེ
Chinese
聲音以不同的方式出現，各自認為是佛陀向我展示的。如是。因此，確定意義的原因是這樣的：語音文字本身並不存在，而是從被調伏者的意樂、佛陀的加持和及時聚集的三種因緣聚合而顯現在士夫的意識中。在《秘密不可思議經》中，寂靜慧啊，世尊說道：「當世尊對憍陳如說『眼睛是無常的』時，被痛苦調伏者聽到的是『眼睛是痛苦』，被無我調伏者聽到的是『眼睛是無我』，被空性調伏者聽到的是『眼睛是空性』，被寂靜調伏者聽到的是『眼睛是寂靜』，被寂靜調伏者聽到的是『眼睛是寂靜』，被遠離調伏者聽到的是『眼睛是遠離』，被無常調伏者聽到的是『眼睛是無常』。」就像這樣。因此，究竟的確定意義是，如果佛性是法身，就不應將語音文字視為自性存在。在《寶積經》中，寂靜慧啊，從他夜晚現證菩提，到他夜晚入滅之間，我連一個法句也沒有說。如果能理解這句話的含義，就能擴大對如海般的佛語和論典的法源和自性的智慧之眼。如《寶性論》所說：如同琵琶的聲音，從他者的意識中產生，沒有分別念，沒有造作，如是如來之語，從他者的意識中產生，不住於內外。應當理解其含義。這樣的話，在《中觀根本慧論》中說：唉！在瞻部洲（Jambudvipa）將會轉第二次法輪。以及在《七百頌般若經》中說：重複三次，轉了十二相的法輪。如果有人問，這些是否有矛盾呢？對於那些漸次進入的智者來說，依次宣說三轉法輪似乎沒有矛盾。對於那些同時進入的智者來說，似乎是在行為完成的瞬間顯示出來。
English
Sounds arise in different ways, each thinking that the Buddha has shown it to me. Thus it is. Therefore, the reason for determining the meaning is this: speech sounds and words do not exist inherently, but arise from the combination of the disciple's aspiration, the Buddha's blessing, and the timely gathering of three conditions, and become clear in the consciousness of the individual. In the Sutra of Inconceivable Secrets, "O Peaceful Intelligence, when the Bhagavan said to Kaundinya, 'The eye is impermanent,' those who were tamed by suffering heard, 'The eye is suffering.' Those who were tamed by selflessness heard, 'The eye is selfless.' Those who were tamed by emptiness heard, 'The eye is emptiness.' Those who were tamed by peace heard, 'The eye is peace.' Those who were tamed by solitude heard, 'The eye is solitude.' Those who were tamed by impermanence heard, 'The eye is impermanent.'" Like that. Therefore, the ultimate determined meaning is that if the Buddha-nature is the Dharmakaya, then speech sounds and words dwelling in letters should not be regarded as inherently existent. In the Ratnakuta Sutra, "O Peaceful Intelligence, from the night he attained complete enlightenment until the night he passed into nirvana, I have not taught even a single word of Dharma." If one can understand the essence of this statement, the eye of wisdom will be broadened towards the source and nature of the Dharma, like an ocean of the Buddha's words and treatises. As the Uttaratantra Shastra says: Just as the sound of a lute arises from the consciousness of another, without conceptualization and without fabrication, so too is the speech of the Tathagata, arising from the consciousness of another, not dwelling within or without. One should understand its meaning. If so, in the Intermediate Mother Sutra it says: Alas! In Jambudvipa, the second turning of the wheel of Dharma will occur. And in the Seven Hundred Verse Prajnaparamita Sutra it says: Repeating three times, the wheel of Dharma was turned in twelve aspects. If someone asks, are these contradictory? For those with gradual intelligence, it seems that the three turnings of the wheel were taught in sequence, and there is no contradiction. For those with simultaneous intelligence, it seems that it was shown in the instant of the completion of the action.
Tibetan
། མདོ་སྡེ་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལས། ང་ཡིས་ཅི་ཡང་མ་གསུངས་པར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཁྱབ་བདག་སྣང༌། ། གང་ཚེ་རིམ་གྱིས་མངོན་འདོད་པ། །དེ་དག་ཀུན་ལ་དེ་བཞིན་ཏེ། །དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་ལ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྫོགས་པར་སྣང༌། །ཡིད་བཞིན་རེ་བ་རྣམ་སྐོང་བའི། །གསུང་གི་ཆེ་བ་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་ཐ་དད་པ་གསུངས་ཀྱིས་གནས་ཐ་དད་པ་དང༌། དུས་ཐ་དད་པ་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་རིམ་པར་གསུངས་པ་ལ་གནོད་པར་དོགས་ན། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་ཉིད་ལའང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པར་སྨོས་པ་རྣམས། དུས་དང་གནས་སྐབས་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དགོངས་ཀྱིས། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་དུས་དང་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་མ་གསུངས་ཞེས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པས་དོན་དམ་དུ་མ་བསྟན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་ནོ་ཟེར་བའི་ལྕེ་གཉིས་པའང་བརྐྱང་མི་དགོས་ཏེ། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་ལས་ཀྱང༌། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་འཁྲུག་པ་མེད། །ཡིད་འོང་རྡོ་རྗེའི་གསུང་གཅིག་ལ། །གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །བྱེ་བྲག་མང་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བའི་སྣང་ངོར་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་གསུང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུར་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཁྲི་སྣང་བར་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་དགེ་ བའི་རྩ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་གསུང་མཉེན་པ་དང༌། མཐོང་ཆོས་སུ་བདེ་བ་ལ་རེག་པའི་ཕྱིར་འཇམ་པ་དང༌། དོན་བཟང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང༌། ཡི་གེ་བཟང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འཐད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་རྗེས་ལས་འཐོན་པའི་ཕྱིར་དག་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་བའི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པ་དང༌། ཚིག་དང་ཡི་གེ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང༌། མུ་སྟེགས་ཅན་བློ་གྲོས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྙན་ཅིང་འཇེབས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པས་ངེས་པར་འབྱང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཉན་པར་འོས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་གྱི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་བརྫི་བའི་ཕྱིར་མི་ཚུགས་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྙན་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུལ་བ་དང༌། བསླབ་པ་བཅའ་བའི་ཐབས་བདེ་བའི་ཕྱིར་མི་རྩུབ་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐབས་ཡང་དག་པར
Chinese
《功德庄严经》中说：我什么也没说，却周遍显现于众生。何时逐渐显现所欲，对他们一切也是如此。于一刹那进入时，显现圆满的法类。如意满足一切希望的，正是那语的伟大。如是。即使那样，在《分别圣意经》中说：因为宣说了不同的法，却没有说不同的处所和不同的时间。这样如果怀疑对次第宣说有妨碍，那是因为对仅仅一个法类，也说了种种不同的分类。是指没有被时间和处所隔断而宣说。并不是说其他的法类没有在其他时间和处所宣说，所以不是胜义谛中没有显示，而是世俗谛中显示。也不需要伸出说“昆仑”的舌头，在《圣意显说经》中也说：没有分别也没有错乱，唯一悦意的金刚语，依调伏者的意乐，转变成种种差别。虽然如此，在共同的显现中，圆满了佛陀化身语功德的六十支分。如果随学《二万颂》中显示秘密不可思议义之后，为了近示有情界的善根，所以语柔软；为了现法乐触，所以语和蔼；为了意义贤善，所以语悦意；为了文字贤善，所以语适意；为了从超胜世间无上的道中产生，所以语清净；为了远离一切烦恼随眠的习气，所以语无垢；为了词和文字极著名，所以语极明；为了以力量的功德摧毁一切外道恶慧的见解，所以语美妙悦耳；为了具有修行而决定生起，所以语堪听；为了不被一切他方的论敌所胜伏，所以语不可摧；为了使一切欢喜，所以语悦耳；为了是贪等烦恼的对治，所以语调柔；为了安立法学的方便安乐，所以语不粗暴；为了真实生起的方便
English
In the Sutra of Arrayed Merits, it says: "Although I have not spoken anything, I appear pervasive to sentient beings. Whenever they gradually desire manifestation, it is the same for all of them. When entering into a single moment, the complete array of Dharmas appears. The greatness of speech that fulfills all wishes is just that." So it is. Even if it is so, in the Definitive Explanation of Intentions, it says: "Because different Dharmas are spoken, but different places and different times are not explained." If there is doubt that this harms the sequential teaching, it is because even within a single category of Dharma, various different classifications are mentioned. This refers to teachings given without interruption by different times and places. It does not mean that other categories of Dharma were not taught at other times and places, so it is not that it was not shown in the ultimate sense, but that it was shown in the conventional sense. There is no need to stick out the "Kunlun" tongue either, as it is also said in the Revelation of Intentions: "Without conception and without confusion, the one pleasing Vajra speech, according to the inclinations of those to be tamed, transforms into many distinctions." Although it is like that, in the common appearance, the sixty branches of the qualities of the speech of the Nirmanakaya of the Buddha are complete. If we follow after the teaching of the secret, inconceivable meaning in the Twenty Thousand Verses, then, in order to closely show the roots of virtue of sentient beings' realms, the speech is gentle; in order to touch happiness in this very life, the speech is mild; in order to have good meaning, the speech is pleasing; in order to have good letters, the speech is agreeable; in order to arise from the unsurpassed path that transcends the world, the speech is pure; in order to be free from all the habitual imprints of the latent tendencies of afflictions, the speech is immaculate; in order to have words and letters that are very famous, the speech is very clear; in order to have the qualities of strength that destroy the views of all the evil-minded heretics, the speech is melodious and pleasing; in order to have the certainty of arising through practice, the speech is worthy of listening to; in order not to be overcome by all the opponents of others, the speech is invincible; in order to make all happy, the speech is pleasant; in order to be the antidote to desire and so on, the speech is subdued; in order to have the easy means of establishing precepts, the speech is not harsh; in order to have the true means of definite arising