Tibetan
ས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་འགྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང༌། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམས་པའི་འདེགས་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །ཐབས་ལ་མཁས་པས་དངོས་སམ་རྒྱུད་མ་ནས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་ཅིང༌། །སྦྱིན་དང་སྙན་སྨྲ་དོན་སྤྱོད་དོན་མཐུན་དང༌། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཚུལ་ཁྲིམས་སྒོ་འཕར་ཡངས། །གང་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པའང༌། །རང་གི་ཆོས་ལ་འབྱོར་རྒུད་བརྟག་པར་འདུ། །རང་ཉིད་ཆོས་ལམ་མ་ཉམས་གཞན་དོན་བྱ། །རང་དོན་ཉམས་པའི་སོ་སྐྱེས་འཁྲུལ་པ་བརྟག །གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་སྲིད་ན། །བཅས་པ་ཆུང་ངུ་བག་ཡངས་གནང་བའི་སྐབས། །ཡོད་དེ་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིན་ན་གྲོང་རྡལ་དང༌། །བདག་ཕྱིར་ས་གཏོང་ཆོས་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །འདི་ན་མི་མཇེད་བཟོད་པའི་ས་གཞི་ལ། །ཆོས་ཀྱི་དྲི་བཟང་རྒྱས་པ་རབ་བསྲུང་བའི། །དཀའ་བ་དང་ལེན་བཟོད་པ་ཇི་མི་སྙམ། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་རྣམ་པ་གསུམ། །ཡིད་ནི་ཤིན་ཏུ་རེངས་བྱས་ཞེ་སྡང་གི། །སྡིག་པའི་མངོན་རྟོགས་མུན་པའི་འཁྲི་ཤིང་ཅན། །ཐར་མེད་དམྱལ་བར་འཛུལ་ལ་སྐྲག་པ་རྣམས། །ནམ་ཡང་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་མི་བགྱིད། །གནོད་པའི་ཡུལ་ནི་ནགས་ཀྱི་ཚེར་མ་བཞིན། །གདུལ་གྱིས་མི་ལངས་ཀུན་ནས་འཕེལ་བ་ཅན། །འཁོན་དང་ཁྲོ་བའི་བྱེད་པོ་གཅིག་བཏུལ་ན། །བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བདག་ལ་མཛའ་བར་འགྱུར། །རེག་པ་ཤིན་ཏུ་ རྩུབ་པའི་ཚིག་གི་མདས། །སྐྱེས་བུའི་སྙིང་ལ་ཟུག་པ་ཅང་མཆིའམ། །དེ་ཉིད་དང་དུ་བླང་བའི་ཉེར་ལེན་གྱིས། །ཕན་ཚུན་རྟེན་ད
Chinese
于其自身处，将衰损彻底拔除，修补方能成就。若造作罪业，则一切皆阻挡。若生善与功德，则给予开许。开许与遮止，并非存在于言辞的道路上，而是与补特伽罗的相续相关联而成就的。六度与二资粮，未生之功德令生起，已生者增长，乃积善聚法的戒律，以心之学处所摄持。以慈悲所摄持之善，乃于何处成办有情之利益，即是布施。于此无有自利之欲求，即是戒律。为利他而无有疲厌，即是忍辱。尤为欢喜而趣入，即是精进。于有情之利益一心专注，即是禅定。舍弃对实有和名相之执着，即是智慧。六度何时亦不分离。于一切四威仪皆具足正念正知。行境完全清净之善聚，串习之举止皆是六度之道。无勤任运而趣入，则资粮圆满极为迅速。以善巧方便，无论是直接或间接，皆竭力利益一切有情，布施与爱语，利行与同事，乃积善聚法戒律之广阔门径。其中所说之六种观察，乃在于观察自己之佛法是兴盛还是衰败。自己不失坏佛法之道而利益他人，观察为自利而失坏的凡夫之错谬。若利益他人能成就广大之事，则对于微小的戒条，有开许放宽之时。譬如前往城市则可前往村镇，为自身舍弃土地，为佛法亦可舍弃自身。于此堪忍之世间，佛法之妙香增长，乃是极力守护。承受艰难困苦，对于忍耐又有何不悦呢？对于深奥之义不畏惧，有三种形态。心变得极其僵硬，乃是嗔恨之罪恶显现，具有黑暗的藤蔓。对于堕入无解脱之地狱而感到恐惧者，何时亦不给予愤怒之机会。损害之境如同森林之荆棘，难以调伏且不断增长。若能调伏嗔恨与怨恨之作者，则忍耐之苦行将与我亲近。接触极其粗糙之言语利箭，刺入众生之心，难道会有吗？以欢喜接受彼等之因缘，互相依
English
From its own place, removing the decay completely, the repair will be accomplished. If you create evil, then everything will be blocked. If you generate virtue and merit, then it will be allowed. Permission and prohibition do not reside on the path of words, but are accomplished in relation to the continuum of the individual. The six perfections and the two accumulations, generating the unarisen qualities, increasing the arisen ones, are the ethics of accumulating virtue and gathering Dharma, encompassed by the training of the mind. The virtue embraced by love and compassion is the giving that benefits sentient beings wherever it is done. In this, there is no desire for self-interest, which is ethics. Without weariness in benefiting others, that is patience. Especially entering with joy, that is diligence. Focusing single-mindedly on the benefit of sentient beings, that is meditation. Abandoning attachment to reality and names, that is wisdom. The six perfections are never separate. In all four postures, be mindful and aware. The accumulation of virtue that completely purifies the field of action, the habitual movements are also the path of the six perfections. Entering effortlessly, the accumulation is completed very quickly. With skillful means, whether directly or indirectly, strive to benefit all sentient beings, giving and kind speech, beneficial action and consistency, are the wide gateways of the ethics of accumulating virtue and gathering Dharma. The six examinations that are spoken of therein are for examining whether one's own Dharma is flourishing or declining. Benefit others without losing one's own path of Dharma, examine the mistakes of ordinary beings who are ruined for their own benefit. If benefiting others can accomplish great things, then there are times when small precepts are allowed to be relaxed. For example, if going to a city, then one can go to a town, giving up land for oneself, and giving up oneself for the Dharma. In this world of endurance, the fragrance of the Dharma increases, which is to be greatly protected. Enduring hardships, why not rejoice in patience? Not fearing the profound meaning, there are three forms. Making the mind extremely rigid, that is the manifestation of the sin of hatred, with vines of darkness. Those who fear falling into the hell of no liberation, never give an opportunity for anger. The object of harm is like thorns in the forest, difficult to tame and constantly growing. If one tames the creator of hatred and resentment, then the asceticism of patience will become friendly to me. The arrow of words with extremely rough touch, pierces the heart of beings, could it be? By taking up the cause of gladly accepting them, mutually depen
Tibetan
ང་བརྟེན་པར་འཁྲུགས་བཞིན་མནར། །འདི་ན་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡས་སུ། །བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་སྒྲ་དང་བྲག་ཅ་བཞིན། །བདག་ཉིད་མ་བྱུང་གནོད་པས་ཡུལ་མེད་པས། །རང་གི་སྔོན་བྱས་རྐྱེན་གྱིས་བོས་ལ་ལྟོས། །བརྟགས་ན་གནོད་ཆེན་མ་ཡིན་ཕན་ཆེན་ཏེ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་པའི་གྲུ་གཟིངས་དག །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནོར་བུ་འཐོབ་འགྱུར་པས། །དེ་འདྲའི་གནོད་པ་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་མཆོད། །ཤིན་ཏུ་བརྟགས་ན་གནོད་པའི་ངོ་བོ་ལ། །མཚན་ཉིད་མེད་དེ་ཆུ་ཡི་རི་མོ་བཞིན། །རྣམ་རྟོག་ཁྲོ་གཉེར་རྩུབ་མོ་ཞིག་པའི་མོད། །མཁའ་བཞིན་རྣམ་པར་སྟོང་ལ་ཐོབ་ཤོར་མེད། །གང་ཕྱིར་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་གསུམ་ཉམས་ན། །སྦྱིན་སོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་གཞན་ལྔ་ཡང༌། །ཕྱི་མཐའ་དགྲ་ཡིས་བསྐོར་བའི་བཤུལ་ལམ་བཞིན། །འདོད་པའི་གནས་སུ་ཕྱིན་དཀའ་བློ་སྟོབས་བསྐྱེད། །དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི། །རང་དབང་ཉིད་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་མཐའ་དག །སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ངང་པ་འགྲོ་བ་བཞིན། །ལེ་ལོའི་གཡང་ལ་བསྐྱུད་པ་མེད་པར་འཇུག །བྱ་བ་ངན་ཞེན་འདུ་འཛིའི་ཐག་པས་ དཀྲིས། །སྒྱིད་ལུག་མཐུས་ནོན་སྦྱོར་བས་ནུས་པའང་བཏང༌། །བདག་ཉིད་བརྙས་ནས་སེམས་ཞུམ་བརྟུལ་ཞུགས་བླངས། །དེ་འདྲའི་གང་ཟག་ཉེས་པའི་གཟིངས་ལ་ཞོན། །བདུད་བཞི་འཇོམས་པ་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །ས་བཅུའི་ལམ་འགྲོ་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །མི་འགོང་མི་ལྡོག་ཆོག་ཤེས་མེད་པ་ཡི། །བརྩོན་འགྲུས་ཅན་གྱིས་སྨོན་པའི་དོན་ཀུན་འགྲུབ། །བདག་གི་ཚེ་ནི་ཉིན་མོའི་མཐར་གྱུར་ཏེ། །མྱུར་བ་མྱུར་བར་འཆི་བའི་མུན་ནག་གིས། །གཏུགས་ན་འཁོར་བའི་སྤྱོད་པ་རྒྱུ་སྐར་ལས། །རྣམ་གྲངས་མང་བ་དེ་ཡིས་དབུགས་མི་ཕྱིན། །ལེ་ལོའི་རྙོག་པ་དྭངས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི། །དལ་བབས་ཕྱོགས་ལྷུང་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པར། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་རྒྱ་མཚོར་ཕྱིན་དེ་སྲིད། །གཡོ་ཞིང་མྱུར་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཉམས་མི་བགྱིད། །ནགས་ཚལ་མེ་ཏོག་འཁྲིགས་པའི་སྨན་ལྗོངས་ནི། །ངང་པ་ཤིན་ཏུ་ཞི་བས་བསྟེན་བྱས་ཤིང༌། །བལྟ་ན་སྡུག་པ་བྲག་རིའི་ཕ་གུ་དང༌། །རྟ་བབས་རི་དྭགས་གཞོན་ནུས་མཛེས་པ་ཡོད། །དགའ་བའི་ནགས་ཚལ་ལྷ་མོའི་རྐེད་ཆིངས་ནི། །ཤིང་བལ་གཞོན་ནུའི་དྲ་ཕྱེད་གཡོ་བ་ན། །དོགས་པས་སྐྲག་པ་མིན་པའི་ཁུ་བྱུག་རྣམས། །འཁོར་བར་སྐྱོ་བའི་གཏམ་གྱི་སྤྲིང་ཡིག་འགྲེམས། །དེ་རུ་གཤེགས་ཤིག་བསམ་ གཏན་འདོད་པ་རྣམས། །ལོངས་སྤྱོད་སྤྲིན་གྱི་བླ་རེའི་ནང་ཤེད་ན། །ཚེ་སྲོག་རོ
Chinese
我依赖而纷乱受苦难， 于此损害之因果无边。 自性所生如声与回响， 若非自性损害无处所。 观待自之往昔业力牵， 若察非是大害乃大利， 依仗于此忍辱之舟船， 菩提心之珍宝得成就， 如是损害如圣法般供。 若极细察损害之体性， 无有自性如水中之纹， 念头怒容粗暴一旦灭， 如虚空般空寂无得失。 何故忍辱苦行三者衰， 布施等余五度亦如是， 外围如敌环绕之小径， 难至所欲处所增智力。 无有延缓时日之精进， 于自性中一切善法皆， 如鹤行于嬉乐之园林， 不舍弃于懈怠之悬崖。 恶行贪执缠缚于繁务， 懒惰势力压制亦舍能力， 轻蔑自己意志消沉受苦行， 如是之人乘坐罪恶之船。 降伏四魔盔甲之精进， 十地道行加行之精进， 无惧不退无有满足之， 精进者能成就一切所愿。 我之生命已至日暮时， 迅速复迅速死亡之黑暗， 若至轮回之行如星辰， 数目众多然彼不能呼。 懈怠浑浊澄清之精进， 非是缓流偏袒之显示， 乃至趋至一切智智海， 不舍动摇迅速之苦行。 森林鲜花盛开之药洲， 天鹅极寂静而受用之， 观之悦意岩石之山谷， 骏马歇脚幼兽所庄严。 喜乐森林天女之腰带， 幼年棉树网半摇曳时， 非因疑惧惊吓之杜鹃鸟， 散布厌离轮回之书信。 于彼处行持吧欲禅定者， 享用云彩帐幕之内中， 寿命精华
English
I suffer, disturbed by reliance, Here, the causes and effects of harm are endless. Like sound and echo arising from oneself, If not from oneself, harm has no place. Look to the causes summoned by one's past actions. If examined, it is not a great harm but a great benefit, For relying on it, the ship of patience, The jewel of bodhichitta, will be attained. Such harm is revered like the sacred Dharma. If examined very closely, the nature of harm Has no characteristics, like a drawing on water. The moment conceptual thoughts, anger, and harshness cease, It is empty like space, without gain or loss. Why? If the three austerities of patience decline, The other five perfections, such as generosity, Are like a path surrounded by enemies on the outside. It is difficult to reach the desired place; increase your intelligence. With diligence that does not delay, In one's own power, all virtuous Dharmas, Like geese walking in a pleasure garden, Enter without being abandoned to the cliff of laziness. Entangled in the ropes of bad actions and attachment to busyness, Subdued by the power of laziness, one's ability is also abandoned. Despising oneself, one takes on a humble asceticism. Such a person rides on the ship of faults. The diligence of armor that subdues the four maras, The diligence of application that travels the path of the ten bhumis, One who is fearless, unyielding, and without contentment, Accomplishes all the wishes of aspiration. My life has reached the end of the day, The darkness of death approaches quickly. If the actions of samsara are like stars, Their numbers are many, but they do not exhale. The diligence that clears away the turbidity of laziness, Is not a slow-flowing, biased display, Until one reaches the ocean of all-knowing wisdom, Do not abandon the asceticism that is swift and agile. The medicinal land where forests and flowers abound, Is frequented by swans in great tranquility, Beautiful to behold, the cliffs of rocky mountains, Are adorned by young horses and deer. The joyful forest, the girdle of the goddess, When the half-net of young cottonwood trees sways, The cuckoos, not frightened by suspicion, Distribute letters of weariness with samsara. Go there, you who desire meditation, In the inner strength of the cloud-like canopy of enjoyment, The essence of life.