Tibetan
བསླབ་བྱ་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མང༌། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ། །གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་ཡིན། །ནང་འགལ་བྱུང་ན་གོང་མ་གཙོར་བཏོན་པ། །སྔོན་བྱོན་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལ་གྲགས། །འོག་མའི་རྣམ་པ་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང༌། །གནོད་པ་སྤོང་དང་ཕན་འདོགས་དགོས་པ་མཐུན། །གང་ཞིག་འགལ་ན་གནང་བར་མི་སྲིད་ལ། །གནང་ན་ འགལ་བར་མི་སྲིད་དེ་ཆོས་ཅན། །འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་པ་ལ་ལྟུང་བ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱོགས་མཐུན་ཉེས་བྱས་སུ། །འགྱུར་བའི་མྱོས་བྱེད་སྔགས་ཀྱི་དམ་རྫས་སུ། །སྤྱོད་པའི་སྐྱེས་བུའི་རྟོག་ཚོགས་ལྷར་ཤར་བས། །གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་གཞན་དུ་འགྱུར། །དགེ་སློང་མ་ཡིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའང་མིན། །ཐབས་བྲལ་ཆགས་སྤོང་ཉོན་མོངས་མཐུས་ནོན་མིན། །སྣང་བ་མཐའ་དག་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། །སྤྱད་བྱའི་དམ་རྫས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ། །འདུ་ཤེས་གནས་འགྱུར་གང་ལ་གནང་བ་ཡིན། །སོ་སོ་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །དགེ་སློང་དང་ནི་དགེ་འདུན་ལ་བྱིན་ལས། །ཡི་དམ་ལ་ཕུལ་ཚོགས་ཀྱང་ཡར་ལྡན་འགྱུར། །བསླབ་པའི་ཆ་ཤས་གཞན་ལའང་དེ་ཡིས་འགྲེ། །འོན་ཀྱང་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་དགག་དགོས་ཚང༌། །ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་པས། །གནད་ཀྱིས་མི་འགལ་དུས་སྐབས་གཙོར་སྤྱད་པའི། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་རྣམས། །གནས་འགྱུར་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དང༌། །གཅིག་ལ་གཞི་མི་མཐུན་དུ་འདོད་པ་དང༌། །གསུམ་ཀ་རྫས་འགལ་གོང་འཕེལ་འདོད་པ་དང༌། །གཏོང་ཐོབ་མཚམས་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང༌། །དོང་རྩེ་བརྩེགས་བཞིན་མ་ འདྲེས་འདོད་པ་དང༌། །ཉི་ཟླ་སྐར་གསུམ་རིམ་ཅན་ཚོགས་པ་ལྟར། །རང་འོད་མ་ཉམས་ནུས་པའི་ཁྱད་ཞུགས་འདོད། །དེ་སོགས་རྣམ་པའི་ཁས་བླངས་མཐའ་དག་ཀྱང༌། །ཆོ་གའི་དུས་ལྟར་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་དང༌། །བསྲུང་མཚམས་དུས་ན་དགག་དགོས་ཚང་བ་དང༌། །གནས་འགྱུར་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་མཐུས་བྱེད་པའི། །སྤྱིར་བཏང་དམིགས་བསལ་ཕྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཡིན། །གླེང་གཞི་གནས་འགྱུར་འདོད་ལ་ཕྱིར་བཅོས་མེད། །སོ་ཐར་ངོས་ནས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་གཅིག །རང་ངོས་འཆོས་ན་གནས་འགྱུར་ཟིན་པས་འགལ། །གོང་མའི་ངོས་ནས་འཆོས་ན་དེ་ཉིད་ལ། །ལྟུང་བ་མ་བྱུང་ཕྱིར་འཆོས་མི་དགོས་སྙོན། །ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ནམ། །སྤོང་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་ས་བོན་བདེན་ཞེན་ལྡན། །བསྒྱུར་དང་ལམ་འཁྱེར་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར། །ཐེག་ཆེན་ལམ་ཞུགས་དབང་བསྐུར་ནོད་ནའང༌། །གནས་འགྱུར་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་
Chinese
教诲功德悉圆满，本体一而差别异，存在于一个补特伽罗的相续中。若生内在之相违，以上者为主而提倡，此乃先贤智者成就者之宗规。下者之相虽似相违，然息灭损害增益利乐则相同。若有相违则不可能开许，若开许则不可能相违，此乃法性。如是声闻之堕罪，与菩萨之顺同罪行，转变为迷醉之咒誓句物，享用之士夫，其分别念显现为天神，则基础与发心二者皆转变。非为比丘尼，亦非菩萨，无有方便，贪嗔烦恼力所胜伏者，一切显现皆为天神与坛城，及所用之誓句物，皆为甘露之自性，于何者开许此种认知之转变？于别解脱与菩萨之，比丘与僧众作布施，胜于供养本尊，亦转为圆满。于其他学处之部分亦如是解释。然自相不杂，遮止所需皆具足。本体转变，功德增上故，不以要点相违，以时机为主而享用之，于成就之宗派中，涉入观察之诸众，有认为处所转变本体为一者，有认为一者之基础不相同者，有认为三者皆为物质相违，增长增上者，有从舍弃获得之界限中作分别者，有认为如堆积之峰顶般不杂者，有如日月星三者次第聚集般，认为自光不灭，能力差别涉入者。如是等等之各种承诺，于法会之时，自相不杂，守护界限之时，遮止所需皆具足，处所转变本体以智慧力所成办之，一般与特殊之区分乃为差别。所谈论之基础，对于处所转变之意愿，无有返回修正。从别解脱方面所生之堕罪，若从自方忏悔，则以成处所转变故相违。若从上方忏悔，则彼者未生堕罪故，无需忏悔。身语所生之律仪为有色之物，或恒常之舍心，种子具有实执。未以转变与道用方便所摄持，纵然进入大乘道，获得灌顶，亦未获得处所转变之金刚。
English
All instructions and virtues are perfectly complete. Their essence is one, but their aspects are diverse. They reside within the continuum of a single individual. When internal contradictions arise, the higher principle is emphasized. This is known as the tradition of past scholars and accomplished masters. Although the lower aspects may appear contradictory, they share the common goal of averting harm and providing benefit. If something is contradictory, it is impossible to permit. If it is permitted, it cannot be contradictory, such is the nature of reality. For example, the transgressions of a Hearer (Śrāvaka) and the concordant misdeeds of a Bodhisattva transform into the intoxicating substances of mantra vows. When the conceptual constructs of an individual who engages in these practices arise as deities, both the basis and the intention are transformed. One who is not a Bhikṣuṇī, nor a Bodhisattva, devoid of skillful means, and overwhelmed by the power of afflictions, perceives all appearances as deities and maṇḍalas, and the substances of vows to be used as the nature of nectar. To whom is this transformation of perception permitted? Superior to bestowing upon individual liberation and Bodhisattvas, Bhikṣus and the Sangha, offering to the Yidam also transforms into fulfillment. This also explains the other aspects of discipline. However, self-identity remains unmixed, and all necessary prohibitions are complete. Because the essence transforms and virtues increase, there is no contradiction in the key points. Those who engage in analysis within the established tenets, primarily utilizing opportune moments, hold various views: some believe that the essence of transformed places is one; others believe that the basis of one is not the same; some believe that all three are materially contradictory and progressively increasing; some differentiate from the boundary of giving up and obtaining; some believe they are unmixed like a stacked peak; some believe that like the sequential gathering of the sun, moon, and stars, their own light does not diminish, and the difference in abilities is involved. All such forms of acceptance, during the time of the ritual, maintain their self-identity unmixed, and during the time of guarding the boundaries, all necessary prohibitions are complete. The essence of transformed places is accomplished by the power of wisdom. The distinction between general and specific is the difference. The basis of discussion is that there is no returning to correct the intention of transforming places. A transgression arising from the perspective of individual liberation, if one confesses from one's own side, it is contradictory because the transformation of place has already occurred. If one confesses from the higher side, then since that transgression has not occurred, there is no need to confess. The vows arising from body and speech are tangible, or the continuous mind of renunciation, the seed possessing attachment to truth. Without being grasped by transformation and the path of skillful means, even if one enters the Great Vehicle path and receives empowerment, one has not obtained the Vajra of transformed places.
Tibetan
འཛིན་པ་མིན། །སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པ་འདུ་ཤེས་དང༌། །འདུ་ཤེས་དག་བྱེད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །དེ་ཉིད་དག་ཕྱེད་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་ན། །བཅས་པའི་ལྟུང་བ་ཆོས་ཅན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན། །རང་མཚན་མི་འཛིན་ཐོབ་དང་ཤོར་བ་མེད། །ཐོག་མཐའ་བར་དུ་འགལ་བར་མི་གནས་པའི། །ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་གྱུར་ གྲུབ། །གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན། །མོས་པས་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ། །གནས་ན་བྱེ་བྲག་བསྲུངས་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང༌། །ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་འཆོས་ན་རང་ས་ནས། །ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་བཅོས་འགྲུབ། །ཅི་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྐྱེད་ན་གང་ཡང་འགོག །དགེ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ན་གནང་བའི་ཕྱིར། །གནང་བཀག་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན། །གང་ཟག་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །སྐྱེས་པ་སྤེལ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ནི། །གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་སྦྱིན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རང་འདོད་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། །གཞན་དོན་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའོ། །ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་དང༌། །དངོས་མཚན་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལ་དྲན་ཤེས་ལྡན། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་ཚོགས་ཀྱི། །གོམས་པའི་འདེགས་འཇོག་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལམ། །རྩོལ་མེད་འཇུག་པས་ ཚོགས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་མྱུར། །ཐབས་ལ་མཁས་པས་དངོས་སམ་རྒྱུད་མ་ནས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་ཅིང༌། །སྦྱིན་དང་སྙན་སྨྲ་དོན་སྤྱོད་དོན་མཐུན་དང༌། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཚུལ་ཁྲིམས་སྒོ་འཕར་ཡངས། །གང་ལ་བརྟག་པ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པའང༌། །རང་གི་ཆོས་ལ་འབྱོར་རྒུད་བརྟག་པར་འདུ། །རང་ཉིད་ཆོས་ལམ་མ་ཉམས་གཞན་དོན་བྱ། །རང་དོན་ཉམས་པའི་སོ་སྐྱེས་འཁྲུལ་པ་བརྟག །གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་སྲིད་ན། །བཅས་པ་ཆུང་ངུ་བག་ཡངས་གནང་བའི་སྐབས། །ཡོད་དེ་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིན་ན་གྲོང་རྡལ་དང༌། །བདག་ཕྱིར་ས་གཏོང་ཆོས་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་གཏོང༌། །འདི་ན་མི་མཇེད་བཟོད་པའི་ས་གཞི་ལ། །ཆོས་ཀྱི་དྲི་བཟང་རྒྱས་པ་རབ་བསྲུང་བའི། །དཀའ་བ་དང་ལེན་བཟོད་པ་ཇི་མི་སྙམ། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་རྣམ་པ་གསུམ། །ཡིད་ནི་ཤིན་ཏུ་རེངས་བྱས་ཞེ་སྡང
Chinese
非执着。 使戒律清净是作意， 使作意清净是天瑜伽。 若于彼清净之智慧而串习， 则所制之堕罪，法性生灭者， 不执自相，无得与失。 于初中末不相违背而住之， 体性是世俗故，转依成就。 地与意乐二者皆具足显现， 以信欲而行持，具足三种戒律者， 住时守护差别，若守护则守护放逸。 具足则增上具足，若调整则于自位， 拔出已失坏之过失，故能成办改正。 何故生起罪过则遮止一切， 生起善与功德则开许之故， 开许遮止非住于言词之途径， 乃与补特伽罗相续相联而成就。 六度与二资粮之， 未生功德令生起， 已生增长，善法摄集之， 律仪名为心之学所摄。 以慈悲所摄持之善根者， 于何处成办有情义利是布施。 于彼无自利欲是持戒， 为他义利无疲厌是安忍。 尤以欢喜而趣入是精进， 于有情义利专注是静虑， 舍弃实相执着是智慧， 六度何时亦不离合。 于一切四种威仪皆具念知， 于所行境完全清净之善聚之， 串习之举止亦是六度道， 无勤而趣入， 速疾圆满资粮。 以善巧方便，从真实或传承， 尽力利益一切有情， 布施与爱语，利行与同事， 善法摄集，律仪门扉广大。 于何者说为六种观察者， 亦在于观察自己之法之兴衰。 自己不失坏于法道而行他利， 观察自利失坏之异生错谬。 若能成办利益他者之巨大事业， 则于微小之制戒，有开许放逸之时， 有之，若往城市则往村落， 为自舍弃土地，为法亦舍弃自己。 于此堪忍之世界中（娑婆世界）， 守护增长法之妙香， 不觉忍受艰难困苦之安忍为何？ 不怖畏甚深之义，有三种相， 心极僵硬而生嗔恨。
English
Not clinging. Making the discipline pure is attention, Making attention pure is the yoga of the deity. If one becomes accustomed to that pure wisdom, Then the prescribed transgressions, which are of the nature of dharma, are subject to arising and ceasing. Not clinging to self-characteristics, there is no gain or loss. Not abiding in contradiction in the beginning, middle, and end, Its essence is conventional, therefore, transformation is accomplished. Both the ground and intention are endowed with manifestation, For those who practice with faith and desire, possessing the three vows, When abiding, protect the distinctions; if protecting, protect against laxity. If possessing, increase possession; if adjusting, from one's own ground, Remove the faults that have been lost, therefore, correction is accomplished. Why? If faults are generated, then prevent everything; If generating virtue and qualities, then because of permission, Permission and prohibition do not abide on the path of words, But are accomplished in connection with the continuum of the individual. The six perfections and the two accumulations, Generating qualities that have not arisen, Increasing what has arisen, and collecting virtuous dharma, The discipline is called the collection of the mind's training. The virtue that is grasped by love and compassion, Wherever it accomplishes the benefit of sentient beings is generosity. In that, having no self-interest is morality, Having no weariness for the benefit of others is patience. Especially entering with joy is diligence, Focusing on the benefit of sentient beings is meditation, Abandoning the clinging to real characteristics is wisdom, The six perfections never separate. In all four types of conduct, possess mindfulness and awareness, Of the accumulation of virtue that completely purifies the field of action, The familiar rising and falling are also the path of the six perfections, Entering without effort, The accumulation is completed very quickly. With skillful means, from reality or lineage, Diligently benefiting all sentient beings, Generosity and kind speech, beneficial action and agreement, The collection of virtuous dharma, the gate of discipline is wide. What is said to be the six examinations, Is also to examine the prosperity and decline of one's own dharma. Without losing oneself on the path of dharma, benefit others, Examine the mistaken confusion of ordinary beings who lose self-interest. If one can accomplish a great task that benefits others, Then there are times when small precepts are permitted with laxity, There is, if going to a city, then going to a town, For oneself, abandoning land; for dharma, also abandoning oneself. In this world of endurance (the Saha world), Protecting the fragrance of dharma that grows and flourishes, Why not consider the patience of enduring hardships? Not fearing the meaning of the profound, there are three aspects, The mind becomes very stiff and generates anger.