Tibetan
ཆོས་ (༣༣༣)ཤིང་། འདི་ལས་གང་དུའང་མ་ཡེངས། གང་དུའང་མི་སྒོམ་པར་འཇོག་པ་ནི་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པའི་མཐིལ་ལྷག་གེར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རྟག་ཆད་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཟང་ངན་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །སྤང་བླང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །བླང་དོར་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཕྱོགས་མེད་རང་གྲོལ་སྣང་བ་ནི། །ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ནི། །ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཡ་ང་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རེ་དོགས་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །ཡ་བཞག་གདིང་ལྡན་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཅེས་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། །གཞི་རྩ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འདི། །མ་བཙལ་བཞག་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །འགྲོ་དང་འོང་བའི་རིག་པ་ལ། །ཐུག་པ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཡེ་གནས་ཆེན་ (༣༣༤)པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ། གཉེན་པོ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། སྔར་རབས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །རང་གི་སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཆོས་བཙལ་མེད། །ཇི་བཞིན་པ་ལས་འཆོས་པར་བྱེད་མ་མྱོང་། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒོམ་མ་མྱོང་། །རང་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཡིས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །ད་ལྟར་བཞུགས་དང་སླད་ཀྱི་འབྱོན་པ་ཡང་། །རྟོག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཐེག་པ་འདིའི་ལུགས་ལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་པོ་ཉིད་ནས་རང་གྲོལ་ཆེན་པོར་ཡོད་པ་ང་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ལ་རིག་པར་གྲགས་པའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པས། བཙན་ཐབས་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་གཞན་ལས་མྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད། ཞར་ལ་དོགས་པ་བསལ་ཞིང་གེགས་སྒྲོལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་རང་གནས་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པའི་ཚེ་རིག་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདུག་སྙམ་ན། སྟོང་པར་འདོགས་མཁན་བློ་ཡིན། བློ་ལ་གཏད་སོ་ཡོད། གཏད་སོ་དང་བཅས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བའི་ཚུལ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། བསམ་གཏན་ (༣༣༥)བསྒོམས་པས་ཆོས་ཉིད་དོན་མི་མཐོང་། །རང་སྣང་ཏིང་འཛིན་བསམ་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ། དམིགས་པ་དག་གི་ཡུལ་ལ་འཛིན་རྟོག་མེད། །མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་རང་རིག་ཡིན། །ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་སྟོང་ཉིད་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་སྒྲི
Chinese
法（333）树。不要从这里分心到任何地方。不作任何禅修而安住，这清楚地表明了原始佛陀普贤王如来的意旨之核心。如《虚空六法》中所说：无常断的心性中，离好坏的显现是，离取舍的意旨，普贤王如来我已宣说。于无取舍的心性中，无偏袒自解脱的显现是，广大无垠的意旨，普贤王如来我已宣说。于无沉浮的心性中，大中舍的意旨是，六聚放松的意旨，普贤王如来我已宣说。于无恐惧的心性中，离希望与恐惧的显现是，安住稳固具信心的意旨，普贤王如来我已宣说。如是。又如《珍宝堆积》中所说：无有根基的法性此，不寻自住甚稀奇。去来之觉性，无有穷尽甚稀奇。本住大（334）之智慧，无有对治甚稀奇。如是。又如《普作续》中所说：往昔已逝诸佛亦，未于自心之外寻法。未曾矫饰如是之实相，未曾修习分别之禅定。自心不分别即能成就。如今安住及未来将至者，亦将由无分别平等性而成就。如是，此宗派认为，心之自性从一开始就存在着大自解脱，持续认识我自身，即被称为觉性。因此，为了强制成佛，此道比其他道路更快，应生起欢喜。顺便消除疑惑和障碍：如是，在持续安住于自性大安住的实相时，如果认为该觉性的自性是空性，那么，执着空性者是心。心有所依。以有所依的禅定不能成佛之理。如《狮子圆满力》中所说：修习禅定不见法性义，自显禅定离思念之方。离戏论法性等同虚空边，于诸对境无有执着分别。离四边之佛陀是自明智，超越有无边是法身。如是对空性执着之障
English
The Dharma (333) Tree. Do not stray from this to anywhere else. To rest without meditating on anything is a clear indication of the core of the intention of the primordial Buddha Samantabhadra. As it says in the Klong Drugpa: In the mind-essence without permanence or annihilation, the appearance free from good and bad is, the intention free from abandoning and adopting, Samantabhadra I have declared. In the mind-essence without taking or rejecting, the appearance of impartial self-liberation is, the intention of vast expanse, Samantabhadra I have declared. In the mind-essence without sinking or rising, the intention of great equanimity is, the intention of the six aggregates being relaxed, Samantabhadra I have declared. In the mind-essence without fear, the appearance free from hope and fear is, the intention of resting firmly with confidence, Samantabhadra I have declared. Thus. Also, as it says in the Heap of Jewels: This Dharma-nature without a foundation, is most wondrous to rest without seeking. The awareness that goes and comes, is most wondrous to be without end. The wisdom of the great (334) that is primordially present, is most wondrous to be without an antidote. Thus. Also, as it says in the All-Creating: Even the Buddhas of the past, did not seek the Dharma outside of their own minds. They never altered the suchness, they never meditated on conceptualizing samadhi. It is accomplished by the non-conceptualizing of one's own mind. Those who dwell now and those who will come in the future, will also be accomplished by non-conceptual equality. Thus, according to this vehicle, the nature of mind is inherently present as great self-liberation from the very beginning, and by sustaining the continuity of recognizing myself, which is known as awareness, it is faster than other paths to forcibly attain Buddhahood, so generate joy. Incidentally, dispelling doubts and clearing obstacles: Thus, when sustaining the continuity of the reality of the great self-abiding state, if one thinks that the nature of that awareness is emptiness, then, the one who imputes emptiness is the mind. The mind has a support. The reason why one cannot attain Buddhahood with meditation that has a support. As it says in the Lion's Complete Power: By meditating on meditation, one does not see the meaning of Dharma-nature, self-appearing samadhi is free from the side of thought. Dharma-nature free from elaboration is equal to the edge of the sky, there is no grasping or conceptualization of the objects of focus. The Buddha free from the four extremes is self-knowing, the Dharmakaya is beyond the extremes of existence and non-existence. Thus, the obscuration of clinging to emptiness
Tibetan
བ་བྱེད་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོར་སྤང་ཐབས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སྙམ་པའི་ངང་དུ་གདིང་འཆའ་ནའང་དེ་ཀ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་རང་སའི་སྒྲིབ་པ་རྔམ་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། མུ་མཐའ་མེད་པར་རྩོལ་བ་གང་ཡིན་པ། །བྱ་ལོང་ནམ་མཁའི་མཐའ་འཚོལ་འདྲ་སྟེ་རྙེད་པ་མིན། །མི་རྙེད་དོན་འདི་ཉིད་ལ་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །ཤེས་བྱ་སྤྲོས་མེད་འདི་ལ་མཐའ་མ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་ཤར་ནས་དགེ་མི་དགེ་གཟུགས་སྣང་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་གང་དུ་ཤར་ཡང་དེ་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཡིད་ (༣༣༦)དཔྱོད་ཐེག་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་ཆེད་དུ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་བྱས་པ་མི་ཆ་བར། །དབང་པོ་དྲུག་ལ་ཡུལ་དྲུག་སྣང་བ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་དབང་པོ་འགེགས་པར་བྱེད། །དེས་ནི་ཀུན་བྱེད་བྱས་པ་མི་ཆ་བས། །སྐྱེ་འགག་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་དྲི་བཅས་སུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། དཔེར་ན་རི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་རིའོ་སྙམ་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་དབར་མེད་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་རིའི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྩལ་རྫོགས་པས་རིའི་རྣམ་རྟོག་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་ལ། དེའི་ཚེ་རིའི་སྣང་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཉིད་གོམས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་ནས་སྣང་སེམས་འདྲེས་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མ་ནོར་བ་སྟེ་རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། (༣༣༧)ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། །གྲོལ་བའི་དུས་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བླང་དོར་གྱི་ངལ་དུབ་དང་བཅས་པས་སྦྱང་བར་མི་ལྟོས་ཤིང་། བསྲུང་ཉམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དམ་པོས་དཀྲིས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཆེས་འཕགས་པ། །འདིར་རང་བཞིན་ཐེག་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་གྱི་ཐབས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་དང་། ཤེས་རབ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དྲན་མཆོག་རྒྱལ་པོ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཚང་སྟེ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། མི་འཛིན་པ་ནི་སྦྱིན་པ། མི་གནས་པ་ཚུལ་
Chinese
这是关于在行为上达到伟大解脱的舍弃之法。还有，如果认为存在一种超越有无边际的本体的安住方式，那么这就是被概念束缚的自性之障。如雄鹰所说：任何无边无际的努力，就像鸟在空中寻找边际一样，是找不到的。无人能改变这找不到的道理。对于这无所事事的知识，不存在尽头。同样，无论善与非善、显现的形象等六根的对境显现于念头中，都不应特意执着。如意念思辨乘所说，仅仅通过像空性的无遮和非遮等概念来刻意遮止心识的对境显现，是无法成佛的。《普作续》中说：普作王的行为是不可估量的。从六根显现六境中，看到痛苦而试图阻止感官。这样，普作王的行为是不可估量的，因为他没有脱离生灭的结果。如果是这样，那么不区分显现和显现的对境，岂不是接近于有染污的唯识宗的真实现象吗？例如，第一次看到山时产生“是山”的想法，凡夫俗子不可能不生起这种念头。但在第二个刹那，通过对山的自性进行分析的心和心所的力量，山的分别念自然消失，不留痕迹。此时，虽然山的显现没有停止，但习惯于安住于不执着的法性中，显现和解脱同时清净，显现与心识融合，这就是无误的大圆满之道。如持明者嘎饶多吉所说：（337）显现之时，同时显现，无好无坏。解脱之时，同时解脱，无好无坏。因此，无需通过取舍的辛劳来净化界的垢染，也远远超越了被守护和违犯的观念所束缚的有漏律仪。在此，自性大圆满之王的意旨，即一滴精要，包含了度彼岸道的方便行持和智慧禅定的所有方面，全部圆满于忆持之王、觉性之法性中。在特别请问的经中说：不执着是布施，不住留是戒律。
English
This explains the method of abandonment for achieving great liberation in conduct. Furthermore, even if one assumes to have understood a way of abiding in the essence that transcends the extremes of existence and non-existence, that very assumption is a formidable obscuration of one's own ground, bound by conceptual understanding. As the Great Garuda says: Any effort to find an end where there is none, is like a bird seeking the edge of the sky; it is not found. No one can alter this truth of not finding. For this knowledge free from elaboration, there is no possibility of an end. Similarly, whatever arises in thought, whether virtuous or non-virtuous, the appearance of forms, or any of the objects of the six senses, one should not deliberately cling to them. However, according to the Mind-Only school of reasoning, merely blocking the appearance of objects of the mind, such as emptiness as non-affirming negation and non-affirming negation, will not lead to Buddhahood. As the All-Creating King says in the tantra: The actions of the All-Creating King are immeasurable. From the appearance of the six objects to the six senses, seeing suffering, one tries to block the senses. Thus, the actions of the All-Creating King are immeasurable, because he does not have the result of being free from arising and ceasing. If that is the case, then isn't failing to distinguish between appearance and the object of appearance close to the tainted true aspect of Mind-Only? For example, when first seeing a mountain, the thought "it is a mountain" inevitably arises in the mind of an ordinary person. But in the second moment, through the power of the mind and mental factors that analyze the nature of the mountain, the conceptual thought of the mountain naturally vanishes without a trace. At that time, although the appearance of the mountain has not ceased, one becomes accustomed to abiding in the nature of reality where there is no grasping. Appearance and liberation are simultaneously purified, and the blending of appearance and mind is the unmistaken path of the Great Perfection of intrinsic nature. As the Vidyadhara Garab Dorje said: (337) At the time of arising, they arise simultaneously, without good or bad. At the time of liberation, they are liberated simultaneously, without good or bad. Therefore, there is no need to purify the defilements of the elements with the labor of acceptance and rejection, and it is far superior to the vows bound by the notion of guarding and transgression, which are accompanied by outflows. Here, the intention of the King of the Great Perfection of Intrinsic Nature, the single essence of the bindu, encompasses all aspects of the means of practice on the path of the perfections and the aspects of wisdom and samadhi, all complete in the King of Supreme Memory, the nature of reality of awareness. In the sutra of special inquiry, it says: Non-grasping is generosity, non-abiding is discipline.