Tibetan
་པ་འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད། སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་འགྲོ་བའི་ཡུལ་བརྟགས་པས་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པས་འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག །གལ་ཏེ་རྙེད་ན་འགྲོ་མཁན་གྱི་བྱད་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་དགོས་པས་བརྟགས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་མི་འདུག་པས་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཡིད་ཆེས། དེ་ལྟར་འགྲོ་ས་མེད་པས་ཡུལ་སྣང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད། འགྲོ་མཁན་མེད་པས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པའི་གདིང་རྙེད། དེའི་ཚེ་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་མེད་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་། འདི་ལྟར་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཐུན་མོངས་མ་ཡིན་པའི་ཁོངས་སུ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་རྡིབ་པའི་མན་ངག་ཀྱང་ཚང་བས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་མྱུར་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་བྱས་པས་ཐུན་མོང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག་ཅིང་བར་ཆད་ཞི། མངོན་ཞེན་ལྡོག །ཁྱད་པར་དུ་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེད་བས་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིག་སྟོང་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ། མཐར་ཐུག་སངས་ (༣༢༥)རྒྱས་ཀུན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གདོད་མའི་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣལ་དུ་དབབ་པ་དང་། སོར་གཞུག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། འདི་དུས་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནད། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་རྣལ་དབབ་བྱ། །ཞེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྔོན་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དང་འབྱུང་བ་འཁྲུགས་པར་གྱུར་པ་རྣལ་མ་མ་བཅོས་པའི་གཤིས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་གནད་བཟང་ངན་བླང་དོར་ལས་འདས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མི་རོ་བཞིན་དུ་ཅི་བདེར་བཞག །ངག་སྨྲ་བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་གཤིས་ལ་དབུགས་ཀྱི་འགྲོ་འོང་ཙམ་ཡང་དལ་བར་བསླབ། ཡིད་དྲན་རྟོག་རྣམ་གཡེང་ལས་གྲོལ་བ་སྤྲིན་དེངས་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འཇོག་པ་སྟེ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རྣལ་དུ་དབབ་པ་ལ་ཞག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ། བདུན་ནམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་ནི་ཀློང་གསལ་ལས། འདི་ལྟར་རྣལ་དུ་སུས་ཕབ་པ། །འབྱུང་འཁྲུགས་ནད་རྐྱེན་ཞི་བ་དང་། །འཛིན་པ་རང་གྲོལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། (༣༢༦)གཉིས་པ་སོར་གཞུག་པ་ནི། འདས་རྗེས་ལས། ཉན་ཐོས་བྱང་སེམས་ཁྲོ་བོ་ཡི། །ལྟ་སྟངས་ཉིད་ཀྱིས་སོར་ཡང་གཞུག །དེས་ནི་གསུམ་པོ་སོར་ཆུད་ནས། །ཉམས་ལེན་ཉིད་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་དང་ལྡ
Chinese
对于观察行者所去之处的方法是：观察外内情器、显空有无等任何一方所去的处所，因为没有找到所去之处，所以断除了对于果产生希望和疑惑的执着。如果找到所去之处，也必须了解行者的相貌等特征，但在观察时并非如此，因此确信无法通过有为法成佛。如此一来，因为没有所去之处，所以断定外境显现是由心所造。因为没有行者，所以获得了外境无自性的定解。那时，证悟了离去来之智空，并确定为化身。像这样，由于具备了生处、住处、去处这三者不共的窍诀，以及心之房屋崩塌的教言，所以是极为殊胜的快速道。如此一来，通过进行心的前行修持，共同而言，能够清净心的罪障和障碍，并使执着消退。特别而言，能够区分轮回与涅槃，从而使心的体性解脱为智空智慧。最终，能够到达与诸佛无二无别的本初金刚心之基础。（325） 第二部分分为两个方面：安住于本然状态和恢复原状。 第一方面：在《超越思维》中说：“此时身语意的要点，由具瑜伽者安住于本然。”意思是说，为了将那些特殊前行修持所导致的元素和能量紊乱，安住于原本未造作的自性中。身体的关键在于超越好坏取舍，像坟地的尸体一样随意安放。语言的关键在于远离言语表达的自性，甚至要缓慢呼吸。意识的关键在于从念头、分别和散乱中解脱出来，像晴朗的天空一样安住。也就是说，通过具备无所事事、无所作为的瑜伽，安住于本然状态，可以进行二十一天，或者七天，或者三天等等。其必要性在于《虚空光明》中说：“如此安住于本然，能够平息元素紊乱和疾病，并且使执着自然解脱。”（326） 第二方面是恢复原状：在《逝后》中说：“声闻、菩萨、忿怒尊，以各自的姿态恢复原状。因此三者恢复原状后，将精勤于修行。”意思是说，首先是声闻的姿态，具备七支毗卢遮那坐。
English
The method for examining the destination of the practitioner is: Examining the place to which one goes in any direction, such as outer and inner environments, appearances and emptiness, existence and non-existence, etc. Since the destination is not found, the mind that clings to hope and doubt regarding the result is reversed. If the destination were found, one would also have to know the characteristics of the practitioner's appearance, etc., but this is not the case when examined, so one believes that one cannot attain Buddhahood through contrived dharmas. In this way, since there is no destination, it is determined that the appearance of the external world is created by the mind. Since there is no practitioner, one gains conviction in the selflessness of the external world. At that time, the wisdom of emptiness free from going and coming is realized, and it is determined to be the Nirmanakaya. In this way, since it possesses the uncommon key points of the three places of origin, dwelling, and destination, as well as the instruction on the collapse of the house of the mind, it is an exceptionally swift path. In this way, by performing the preliminary practices of the mind, the common result is that the sins and obscurations of the mind are purified, and obstacles are pacified, and clinging is reversed. In particular, one is able to distinguish between samsara and nirvana, thereby liberating the nature of the mind into the wisdom of emptiness. Ultimately, one is able to reach the basis of the primordial Vajra Mind, which is inseparable from all Buddhas. (325) The second part has two aspects: settling into the natural state and restoring to the original state. The first aspect: In "Transcending Thought," it says, "At this time, the key points of body, speech, and mind, should be settled into the natural state by the yogi." This means that in order to settle the elements and energies that have become disordered due to those special preliminary practices into their original, uncontrived nature. The key to the body is to transcend acceptance and rejection of good and bad, and to leave it as it is, like a corpse in a charnel ground. The key to speech is to train to slow down even the breath, in the nature of being free from speech and expression. The key to the mind is to settle it like a clear sky after the clouds have dispersed, free from thoughts, concepts, and distractions. That is to say, by possessing the yoga of non-doing and non-action, settling into the natural state can be done for twenty-one days, or seven days, or three days, etc. The necessity is that in "Space of Luminosity," it says, "In this way, settling into the natural state pacifies the disturbance of the elements and illnesses, and causes clinging to be self-liberated." (326) The second aspect is restoring to the original state: In "After Death," it says, "The Shravaka, Bodhisattva, and Wrathful One, restore to their original state with their respective postures. Therefore, after the three have restored to their original state, they will diligently engage in practice." This means that first, the posture of the Shravaka, possessing the seven-point posture of Vairochana.
Tibetan
ན་པས་བྱུང་ཚོར་གྱི་རྟོག་པ་ལ་བཟོ་མི་འཆོས་པ་ཉིད་དུ་གཞག་གོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟ་སྟངས་མིག་གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་དུ་རྟེན་མེད་དུ་བཞག །གསུམ་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་རྐང་པ་གྱད་ཀྱི་དོར་སྟབས་སུ་བགྲད། མིག་སྡང་མིག་ཏུ་གཡོ་ཞིང་བར་སྣང་ལ་བལྟ། ངག་ཧ་ཧ་ཞེས་ཁྲོ་བོའི་གད་མོ་དང་། ཧི་ཧི་ཞེས་ཁྲོ་མོའི་རྒྱང་གླུ་བརྗོད་པའི་ངང་ནས་སྣང་བའི་རྫུན་ཕུགས་གཏིབ་པའི་རྟུལ་ཞུགས་ལ་རྩལ་སྦྱང་ངོ་། །དགོས་པ་ནི་ཀློང་གསལ་ལས། ཉན་ཐོས་ཞི་བའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྣལ་དུ་ཕབས། །བོ་དྷི་སཏྭའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་བདེ་བ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡང་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །ཡི་གེ་རྙིང་བདག་ལ་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་ལས་ཐ་དད་པའི་མིག་སྣ་རྩེར་གཏོད་བ་དང་། བྱང་སེམས་ (༣༢༧)ལྟ་སྟངས་ཞི་བར་མི་གནས་པ་སོགས་སྣང་བ་ཧོལ་རྒྱུགས་སོ།། །།གཉིས་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ཚུལ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐུ་བཞིའི་ས་བོན་འདེབས་ཤིང་མྱུར་ལམ་སྒོམ་པའི་སྣོད་དུ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་དབང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་ཅིང་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་རྣམས་གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། ཁྲིད་ཀྱི་བྱ་བ་མཐར་ཕྱིན་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སོགས་དོན་ལ་མི་གནས་ཤིང་། རྒྱུད་དོན་གཟིགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཡང་མི་མཛེས་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པའང་དེས་ཚིག་གི་གོ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་འདི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་རིག་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་ལྷ་ཁང་མཐོང་ཡང་རྟེན་གསུམ་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཟབ་གསལ་དང་། སྣང་སྟོང་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལ་ལྟ་སྒོམ་ཡིན་པར་ཡིད་བརྟན་འཆའ་བའང་མ་ཡིན། དངོས་ཡིན་ལ་གཞི་མ་ཡིན་བརྟེན་གསུམ་མཐོང་ཡང་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་ (༣༢༨)མུ་བཞིའམ། མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་གོ་ཡང་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ཆགས་པའི་པྲ་ཡས་པ་ཡང་མ་ཡིན། དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་འཕྲུལ་སྣང་དང་ཤཱཀྱ་མུ་ནེ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་གྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་བཅར་ཕོག་ཏུ་ངོ་མ་འཕྲོད་པས་འཆི་ཁར་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་པར། འདི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྙིང་
Chinese
因此，对于生起感受的分别念，要安住于不作修改的状态。第二，菩萨的观看方式，要像眼睛靠在轭木上一样，无所依傍地安住。第三，忿怒尊的观看方式，要像巨人一样叉开双腿站立。眼睛凶狠地转动，注视着虚空。口中发出“哈哈”的忿怒尊笑声，以及“嘻嘻”的忿怒母的歌声，在这种状态下，修持遮蔽显现虚假根源的苦行。必要性在于《虚空光明》中说：声闻寂静的观看方式，能使身语意三调伏。菩萨的观看方式，能获得调伏的安乐。忿怒尊的观看方式，能成就调伏的三种功德。就是这样。旧字体的作者，对于与现观庄严七法不同的眼睛尖端集中，以及菩萨（327）的观看方式不安住于寂静等显现，都是粗略的。第二，关于正行的引导方式，分为两部分。第一，为了播下四身的种子，并为了成为修持快速道的容器，进入灌顶的大坛城并使其成熟的这些行为，实际上是在这个阶段获得的。引导的行为已经完成，灌顶等并不符合意义，在通达续部意义的智者面前也不庄严。第二，通过这些词语的理解，金刚藏无上乘是果为道用的，这是所有成佛之道的基础的原因，以及在觉性上认识果位的体性。第一点是：是基础但不是真实的，就像看到寺庙但没有看到三所依一样，对于深观和明观，以及空性和显现等等，仅仅是对彼此相关的词语进行观修，并对此深信不疑，这不是正确的。是真实的但不是基础，就像看到三所依但没有确定其特征（328）四句或八边离戏的思辨，也没有在经验上扎根的练习也不是正确的。既不是真实的也不是基础，就像没有看到幻象和释迦牟尼一样，仅仅通过思考“一切法皆无自性”来作为道用，但没有直接认识到无自性的本质，以至于临终时仍然停留在凡夫的状态，这不是一个成就的终点。这个自性圆满大
English
Therefore, for the conceptual thoughts of arising feelings, one should remain in a state of not making any modifications. Second, the way of looking of a Bodhisattva is to remain without any support, just like the eyes resting on a yoke. Third, the way of looking of a wrathful deity is to stand with legs spread apart like a giant. The eyes should move fiercely, gazing into space. The mouth should utter the laughter of a wrathful deity, "Haha," and the song of a wrathful mother, "Hihi," and in this state, one should practice the asceticism of concealing the false root of appearances. The necessity is as stated in "Vast Clarity": Through the peaceful gaze of a Shravaka, the three doors of body, speech, and mind are subdued. Through the gaze of a Bodhisattva, the bliss of subduing is attained. Through the gaze of a wrathful deity, the three qualities of subduing are also accomplished. So it is said. The old script owner, regarding the focusing of the eyes differently from the seven topics of Abhisamayalankara, and the Bodhisattva's (327) way of looking not abiding in peace, etc., are all rough appearances. Second, regarding the method of actual instruction, there are two parts. First, in order to sow the seeds of the four bodies and to become a vessel for practicing the swift path, entering the great mandala of empowerment and maturing it, these actions are actually obtained in this very moment. The actions of instruction have been completed, and empowerments, etc., do not accord with the meaning, and are not pleasing even to the eyes of those who understand the meaning of the tantras. Second, through the understanding of these words, Vajra Essence Unexcelled Vehicle is the reason why this path of transforming the result into the path is the basis of all paths to Buddhahood, and the nature of the result is introduced on the basis of awareness. The first point is: It is the basis but not the actual, like seeing a temple but not seeing the three supports, regarding profound and clear seeing, and emptiness and appearance, etc., as merely contemplating words related to each other, and having unwavering faith in this, is not correct. It is actual but not the basis, like seeing the three supports but not determining their characteristics (328), the four extremes or the eight extremes, the conceptualization of freedom from elaboration, and the practice that is not rooted in experience is also not correct. It is neither actual nor the basis, like not seeing illusions and Shakyamuni, merely using the thought that "all phenomena are without inherent existence" as the path, but not directly recognizing the nature of non-inherent existence, so that one remains in an ordinary state at the time of death, this is not the ultimate end of accomplishment. This self-perfected great