Tibetan
་གྱི་འཇིག་པ་ལ་ཤེས་པ་གཅུར་ནས་མཐར་སྙིང་གར་བསྡུས་ཏེ་ངལ་བསོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་བགྱིས་པས་ཕྱི་ནང་གི་འགྲོ་ལྡོག་ལམ་དུ་ལོངས་ནས་སེམས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་སྟེ་དམིགས་པ་གང་དུའང་བསྒྱུར་ཐུབ་པ་འོང་ངོ་། །བཞི་པ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ནི། རང་ཉིད་ཧཱུཾ་དུ་བྱས་པ་ཁ་དོག་མཐིང་ཁ་ཁྲུ་གང་པ་ཞིག་ཕར་འཁྱོག་ཚུལ་འཁྱོག་སྲིན་བུའི་འགྲོས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ (༣༢༠)ཤིང་མཐོང་ཡུལ་གྱི་རི་དང་ཡུལ་ལྗོངས་ནས། མི་མཐོང་ཞིང་རྒྱུས་ཡོད་པའི་ས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོན་པོ་དོན་གཉེར་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་བཞིན་སོང་བར་བསམ་ཞིང་འགྲོ་ལུགས་དང་མཐུན་པའི་ཧཱུྃ་དལ་བུར་བརྗོད། དེས་ཡུལ་གྱི་བག་ཆགས་སྦྱོང་ཞིང་ལུས་ངག་གི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཆུད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ཡོད་ལ། སླར་ཡང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་ཤར་ཕྱོགས་མངོན་དགའ་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་ཞིང་རྣམས་སུ་ཡང་དཔག་ཆེན་གྱིས་མདའ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་པར་བསམས་པས་ཞིང་ཁམས་འབྱོངས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་གོ། །ཀུན་ལ་རླུང་སེམས་ཧཱུཾ་གསུམ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས་འདུན་པ་གང་གཏད་དུ་བཟུང་བས་རྣམ་རྟོག་འགག་སྟོབས་གཞན་ལས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ངག་གི་སྒྲིབ་པ་འདག་ཅིང་ངག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ།། །།གསུམ་པ་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མ་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས་སེམས་སྦྱོང་བ་དངོས་དང་། སྦྱངས་པ་རྣལ་དུ་དབབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་གྱི་ཐོག་ (༣༢༡)མར་བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ཡོད་ཙམ་ནས་སྣོད་བཅུད། ཕྱི་ནང་སྣང་བ་དང་། སྟོང་པ་ལ་སོགས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ནས་བྱུང་། །ཡོད་པ་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ནས་བྱུང་ཟེར་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཉན་ཐོས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས། སྣང་བའི་བདེན་ཞེན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཙམ་དུའང་བཤིག་སྟེ་རྟོགས་ཤིག །དེ་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་ཁོང་དུ་བཙལ་བས་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ས་མ་རྙེད་པར། རྨི་ལམ་ལྟར་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཀྱང་། བྱུང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ཤར་རལ་པ་ལེ་བ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟར་ཤར་བའི་རྩ་བ་མ་ཆོད་ན་ནི་དབུ་མ་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་གནས་ལུགས་རེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་འཕྱན་དུ་ཡོད་པས། འཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ཚུར་ལྟོས་ཤིག །བལྟས་པས་ཀྱང་སེམས་དར་ཅིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་འདུག་པའམ། འགྱུ་དྲན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བར་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ན། །སེམས་ཀློང་ཁ་འབྱམས་གཞི་བྲལ་ལ་གདིང་འཆའ་བ་དང་འདྲ་བས་ད་དུང་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་། ཡང་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ནས་བྱུང་ཟེར་ན། མཁན་པོ་མཐོང་བས་ (༣༢༢)དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག །རྟགས་མཚན། ཆེ་ཆུང་ཕྱོགས་ཆ་ལ་སོགས་པའང་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་པས་དེའི་རང་བཞིན་བརྟག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་འཚོལ་ས་དང་འཚོལ་མཁན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་ཧ་ཕྱད་ད་ལུས་ན། གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཐོག་ཏུ་སླེབ་ཅིང་སླེབ་ཚུལ་ཡང་དིང་སང་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ཉིད་འཛིན་པར་རློམ་པ་རྣམས་ལྟར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་བློས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བས་སླེབ་པ་ཡིན་ཞེས་བདག་ཉིད་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ད་ལྟ་ཕྱི་རུ་ཤར་ན་ཕྱིའི་ཡུལ། ནང་དུ་ཤར་ན་ནང་གི་ལུས། དེ་དག་གི་ཕྱི་ནང་སྟོད་སྨད་མགོ་མཇུག་ལ་སོགས་པར་གང་དུ་གནས་བརྟགས་པས་གནས་ས་མཐོང་ན་དེའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་དཔྱོད་དང་དྲི་བརྩད་ཀྱི་རྫུན་ཕུགས་གཏིབ་ཅིང་། (༣༢༣)ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མ་མཐོང་ནས་གནས་མཁན་གྱི་ཐོག་ཏུ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཤར་ནའང་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པར་ཉེ་ལ། འདིར་སེམས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ཆུ་ལ་ཡི་གེ་བྲིས་པའི་ཚེ་འདས་ན་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག་པའམ། གྲུ་རྡིབ་པའི་ཚེ་ཆུ་ལ་འཇུས་བ་ལྟར་གནས་ས་བཙལ་བའི་མོད་ལ་འཚོལ་མཁན་རང་ཞིག་པས་གནས་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ནི་ལོངས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བའི་སྐབས་ན་ཚེར་མས་བཏབ་པ་ལ་སོགས་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཚོར་བའི་ཉེར་ལེན་ལས་མྱོང་རེག་གི་མཆན་མ་གང་དང་གང་དུ་ཤར་བ་དེ་དང་དེར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་རྒྱུ་བྱས། ཕྲལ་བྱུང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྐྱེན་བྱས། གཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཆགས་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་སྟོངས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཟད་སར་འཁྱོལ་བའི་ཚེ་གཤེད་མ་བརྒྱས་བསྐོར་ཡང་ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པའི་གོ་དོན་ཡང་འདིས་ལྷོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། (༣༢༤)གསུམ
Chinese
将知识集中在死亡的毁灭中，最后集中在心中休息。像这样反复做，内外来回的道路就会畅通，获得非常训练有素的心的功德，能够改变任何目标。第四，进入道路：将自己变成吽（ཧཱུྃ，hum，吽），颜色为深蓝色，一臂长，以蠕虫的姿势弯曲来回，进入所有形式的道路（320），从可见的山脉和景观，到不可见和熟悉的每个地方，都像商人走上寻求利益的道路一样，想着前进，并缓慢地念诵与行进方式相符的吽（ཧཱུྃ，hum，吽）。这净化了地方的习气，并且与身语的道路系统有关联。再次，念诵吽（ཧཱུྃ，hum，吽）吽（ཧཱུྃ，hum，吽），想着像箭一样到达东方现喜等清净的佛土，从而安排了净土成就的缘起。将风、心和吽（ཧཱུྃ，hum，吽）三者合一，专注于任何目标，比其他方式更能阻止妄念。这净化了语言的障碍，并将语言转化为圆满报身。第三，训练心：如《现观庄严论》中所说：心最初的生起处，中间的住处，最后的去处。像这样对三者进行考察，就能训练心，了解心的实相。因此，这是训练心的实际方法，以及如何使训练有素的心平静下来。首先，考察三个方面的（321）最初生起处和生起者：这个心从存在的那一刻起，从器情、内外显现以及空性等存在与不存在的任何一方产生？如果说从存在的物质一方产生，就会堕入声闻乘的宗派中，因此，即使是显现的真实执着的最小部分的原子也要摧毁并证悟。像这样考察，在不可分割的原子内部寻找，也找不到心的生起处，虽然知道它像梦一样没有自性。但是，如果生起者的知识，像升起的头发一样，没有切断像心和心所一样显现的根源，那么就像中观自续派一样，就会徘徊在希望通过无遮和非遮来获得实相的一方。因此，回头看看寻找者的心。即使看了，心也只是片刻的自明，或者思绪
English
Concentrate knowledge on the destruction of death, and finally gather it in the heart to rest. By doing this repeatedly, the coming and going of inner and outer paths will become clear, and the merit of a highly trained mind will be obtained, making it possible to transform any object of focus. Fourth, entering the path: transforming oneself into Hūṃ (ཧཱུྃ，hum，Seed Syllable Hum), a fathom in length and dark blue in color, entering the path of all forms by wriggling back and forth like a worm (320), from the visible mountains and landscapes to all the invisible and familiar places, thinking of oneself as going like a merchant embarking on a path to seek profit, and slowly uttering Hūṃ (ཧཱུྃ，hum，Seed Syllable Hum) in accordance with the manner of going. This purifies the habitual tendencies of the place and has the necessary connection to be absorbed into the system of body and speech. Again, uttering Hūṃ (ཧཱུྃ，hum，Seed Syllable Hum) Hūṃ (ཧཱུྃ，hum，Seed Syllable Hum), think of going like an arrow to the pure lands such as Manifest Joy in the east, thus arranging the auspicious connection for the accomplishment of the pure land. Unifying wind, mind, and the three Hūṃ (ཧཱུྃ，hum，Seed Syllable Hum) into one, and holding onto whatever aspiration is directed, is more powerful in stopping conceptual thoughts than other methods. This purifies the obscurations of speech and liberates speech into the Sambhogakāya. Third, training the mind: As it is said in the Prasangika: The mind's initial place of arising, the intermediate place of dwelling, the final place of going. By examining these three in this way, one trains the mind and knows the true nature of the mind. Therefore, this is the actual method of training the mind, and how to calm the trained mind. First, examining the initial place of arising and the ariser of the three aspects (321): From where does this mind arise, from the moment of existence, from any side of existence or non-existence such as vessel and essence, inner and outer appearances, and emptiness? If it is said to arise from the side of existing matter, one will fall into the sect of the Śrāvakayāna, therefore, even the smallest part of the atom of the clinging to the truth of appearances must be destroyed and realized. By examining in this way and searching inside the indivisible atom, the place of arising of the mind is not found, although it is known that it is not established in its own nature like a dream. However, if the knowledge of the ariser, like rising hair, does not cut off the root of appearing like mind and mental factors, then like the Madhyamaka-Yogācāra, one will wander in the direction of hoping to obtain the true nature through negation and non-negation. Therefore, look back at the mind of the seeker. Even when looking, the mind is only momentarily self-illuminating, or thoughts
Chinese
如果想要让（万法）最终显现为种种，就如同信任心之虚空开阔无根一样，仍然没有现量见到觉性。又说从空性方面产生，（第322页）那么导师所见的形状、颜色、标志、大小、方位等等也必定要有，所以要观察它的自性。这样观察时，如果寻找处和寻找者显现为能取所取，在无处可寻、无所依凭、不可言说、不可思议、远离一切承诺的状态中，变得空空荡荡，那就是领悟了无基无根法身无生的意义。正如中观应成派所说：“我无有承诺，故我唯是无过。”到达这个地步，到达的方式也不是像现在那些自认为持有宗派见解的人一样，用分别念的智慧来安立，而是通过证悟自性大圆满的法性之义而到达，我如是说。第二，观察处所和安住者：这个心现在如果向外显现，就是外境；向内显现，就是内在的身体。如果在这些的外内、上下、首尾等等处所中观察它住在哪里，如果见到住处，那么关于它的形状、颜色、作用等等的分别和提问的虚假根源就会消失。（第323页）如果在内外任何地方都没有见到，而在安住者的方面进行观察时，即使阿赖耶识的自明稍微显现为真实成立，也接近于唯识的虚假。这里因为心没有理由，就像在水上写字一样，过去之后就无迹可寻，或者像船沉没时抓住水一样，在寻找住处的瞬间，寻找者自己就消失了，因此确定了安住者的导师是无法确定的，这就是领悟了报身无有止境的意义。在当下，荆棘刺入等等，在三门之上，从感受的近取因中，无论体验的痕迹显现在哪里，都好像存在于那里一样。这是由行蕴作为原因，由突然产生的分别念作为条件，由于对所取的境执着的心而成熟为自主的果。当能取所取的境消失，法性达到穷尽时，即使被成百的刽子手包围，也没有恐惧和不安的意义，也是由此而成就的。（第324页）三
English
If you want (all phenomena) to ultimately appear in various ways, it is like trusting the open and rootless space of mind, and you still have not directly seen awareness. If you say it arises from the aspect of emptiness, (page 322) then the shape, color, signs, size, direction, etc. seen by the teacher must also exist, so you must examine its nature. When you examine it in this way, if the place of searching and the searcher appear as the apprehended and the apprehender, in a state of nowhere to be found, without support, unspeakable, inconceivable, and free from all commitments, if it becomes empty, then you have realized the meaning of the groundless, rootless, dharmakaya, unborn. As the Madhyamaka-Prasangika says: "I have no commitment, therefore I am only without fault." Reaching this point, the way of reaching it is not like those who now claim to hold sectarian views, establishing it with the wisdom of conceptual thought, but reaching it by seeing the meaning of the dharmata of the spontaneously perfect great perfection, I say. Second, examining the place and the dweller: if this mind now appears externally, it is the external object; if it appears internally, it is the inner body. If you examine where it dwells in the outer and inner, upper and lower, head and tail, etc. of these, if you see the dwelling place, then the false root of the discrimination and questioning about its shape, color, function, etc. will disappear. (page 323) If you do not see it anywhere inside or outside, and when you examine the aspect of the dweller, even if the self-luminous of the alaya-consciousness slightly appears as truly established, it is close to the falsity of mind-only. Here, because the mind has no reason, like writing on water, after it passes, there is no trace to be found, or like grabbing water when a boat sinks, in the moment of searching for a dwelling place, the searcher himself disappears, so it is determined that the teacher of the dweller cannot be determined, this is the realization of the meaning of the sambhogakaya without end. In the present moment, thorns piercing, etc., on the three doors, from the proximate cause of feeling, wherever the trace of experience appears, it seems to exist there. This is caused by the aggregate of formation, conditioned by the suddenly arising discrimination, and matures into the autonomous fruit due to the mind clinging to the object of apprehension. When the object of the apprehended and the apprehender disappears and the dharmata reaches exhaustion, even if surrounded by hundreds of executioners, there is no meaning of fear and anxiety, and this is also accomplished by this. (page 324) Three