Tibetan
་ན་གཤིས་ལ་ཤོར་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་ལམ་ཁྱེར་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་རྒྱུ་ (༥༦༩)འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཚང་བ་མ་ཤེས་པར། ལམ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པས་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞན་ནས་འབྱུང་དུ་རེ་ནས་འབད་པས་བློས་བཏགས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི་ལམ་དུ་ཤོར་བའོ། ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་དེ་ཁའི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མ་འདས་པས་སྤང་རྒྱུའི་ཉོན་མོངས་དང་། གཉེན་པོའི་སྟོང་ཉིད་གཉིས་སུ་མ་དགོས་པར་སྤང་བྱ་ཁོ་རང་རིག་པས་ངོས་ཟིན་པ་དང་མཉམ་དུ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ཞིག་པ་ལྟར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་བའི་གནད་མ་གོ་བར། སྤང་བྱའི་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གཉེན་པོའི་སྟོང་ཉིད་ལོགས་སུ་བསྒོམ་དགོས་ན་གཉེན་པོར་ཤོར་བའོ། །རྒྱས་འདེབས་ལ་ཤོར་པ་ནི་སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་གང་ཡིན་ཀྱང་ཡེ་ནས་ཀློང་ཆེན་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་མཁའ་དབྱིངས་སུ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མ་ཤེས་པར་ཨ་འཐས་ཀྱི་སྒོམ་མཁན་དང་དམིགས་མེད་དུ་སྦྱོང་བའི་འཛིན་སྟངས་ཟུང་དུ་མ་ཆུད་པས་ཐབས་ཤེས་ཡ་བྲལ་བ་དང་། ཐ་མལ་གྱི་རིག་པ་བློ་འདས་ཀྱི་རྒྱུན་དམིགས་ (༥༧༠)མེད་ཀྱི་བྱ་རས་མི་སྐྱོང་བར་ཐོག་མའི་གོ་ཡུལ་དེ་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་དོ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའོ། །ལས་འབྲས་མི་བདེན་ནོ། །བློ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཐག་ཆོད་ཀྱི་སྟོང་ལྟས་རྒྱས་འདེབས་པ་ལ་ཟེར་གྱིས་འདི་ནི་དེང་སང་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ། །མདོར་ན་སྒོམ་བདག་པོའི་ལག་ཏུ་འཕྲོད་ནས་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སར་བགྲོད་པ་ལ་ཤོར་གོལ་ནོར་ས་གསུམ་གྱི་བསྐུངས་ས་དང་འཕྲད་ཤིན་ཏུ་དོག་པས་ཉམས་མྱོང་དེ་དག་ལ་གདར་ཤ་མ་ཆོད་ན་ཁ་ཁྱེར་དང་ཚིག་ཁྱེར་མཁས་ཀྱང་། ཇི་སྐད་དུ་རྫོགས་ཆེན་ནས། ཉམས་ན་བུན་འདྲ་སྟེ་ཡལ་ནས་འགྲོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་བཟང་ངན་ཕྲན་བུས་ཀྱང་སྒོམ་ཆེན་པ་བསླུས་ནས་རྐྱེན་ཐོག་ཏུ་འཆོལ་བ་དེས་ལན་པར་གདའ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་གྱི་གནད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་མི་དང་མ་འཕྲད་པའི་བཅད་རྒྱ་དམ་པོ་བྱེད་པ་དང་། སྡུག་བཙིར་བྱས་ཡུས་ཅན་གྱི་སེམས་འཛིན་ལུས་གནད་དམ་པོས་འཆིང་བ་དང་། ལྷ་སྒོམ་པ་དང་སྔགས་ (༥༧༡)བཟླ་བ་དང་། རྩ་རླུང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་སྡུག་པོ་སྤུས་བཙལ་ནས་ཉོས་པ་གཅིག་པུས་ཐར་པ་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཐོབ་སྟེ། འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས། གང་ཞིག
Chinese
是迷失于本性中。同样，不相信自明本觉的寻常意识的道路，不明白因果无别的自性本来任运成就圆满，期望通过修习空性之道，从他处获得法身果位，努力以分别念来修习，这是迷失于道中。无论生起什么烦恼和分别念，其本体都未曾超出空性，因此不需要断除的烦恼和对治的空性这二者，而是当断除之物被觉性认识的同时，就像蛇的结解开一样自然解脱的关键没有领会，如果需要在断除的分别念和烦恼之上另外修习对治的空性，这就是迷失于对治。迷失于广延是指，无论是有相还是无相，都不明白本来就在广阔的普贤王母的虚空中，光明空性大双运任运成就，因此执着于固执的修行者和无有对境的修习的执着没有融合，导致方便智慧分离，并且不以寻常的觉性超越思维的相续，不守护无有对境的行为，而是将最初的认识之处放在心中，没有能修所修。一切都是空性。一切都是法身。业果是不真实的。是心。是分别念。什么也没有成立，像这样以决定的空见来广延，这被称为广延，现在这种情况非常多。总之，修行掌握在修行者手中，从各方面迈向圆满的境地，与迷失、过失、错误这三者的隐藏之处相遇非常困难，如果没有对这些体验进行辨别，即使口才和言辞再好。正如大圆满中所说：体验如雾般，消失而去。就像这样，即使是微小的顺境和逆境，也会欺骗修行者，导致在因缘上犯错，这是因为如果没有掌握消除障碍、增进功德的特殊要点，就会做出与人不见面的严格禁锢，以及用痛苦压榨的、充满怨恨的执着心和严格的身体姿势来束缚，以及修习本尊、念诵（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）咒语（སྔགས，मन्त्र，mantra，真言）和修习气脉等等，仅仅通过寻找和购买痛苦的品质，怎么能获得解脱和菩提呢？《圣者汇集经》中说：何者
English
is lost in nature. Similarly, not believing in the path of ordinary awareness of self-knowing, not understanding that the nature of the inseparability of cause and effect is inherently spontaneously accomplished and complete, hoping to obtain the fruit of the Dharmakaya from elsewhere by practicing the emptiness of the path, and striving to cultivate it with conceptual mind is to be lost in the path. Whatever afflictions and thoughts arise, their essence has never gone beyond emptiness, so there is no need for both afflictions to be abandoned and emptiness as an antidote, but the key is that when the object to be abandoned is recognized by awareness, it is naturally liberated like a snake's knot being untied. If one needs to separately cultivate the emptiness of the antidote on top of the thoughts and afflictions to be abandoned, then one is lost in the antidote. Being lost in elaboration means that whether it is with or without elaboration, one does not understand that it is inherently spontaneously accomplished as the great union of clarity and emptiness in the vast sky of Kuntuzangmo, so the clinging of the stubborn practitioner and the clinging of practicing without an object are not integrated, resulting in the separation of skillful means and wisdom, and the continuity of ordinary awareness beyond thought, not guarding the action without an object, but keeping the initial place of recognition in mind, there is no object to be cultivated or cultivator. Everything is emptiness. Everything is Dharmakaya. Karma and its result are not true. It is mind. It is thought. Nothing is established, like this, to elaborate with a decisive view of emptiness, this is called elaboration, and this situation is very common nowadays. In short, when practice is in the hands of the practitioner, and one is proceeding towards the state of perfect qualities in every way, it is very difficult to encounter the hidden places of loss, error, and mistake, so if one does not discern these experiences, even if one is skilled in eloquence and words. As it is said in Dzogchen: Experience is like a mist, it vanishes and goes away. Like this, even small favorable and unfavorable conditions will deceive the practitioner, leading to mistakes in circumstances, and this is because if one does not grasp the special key points of eliminating obstacles and increasing merit, one will make strict restrictions of not meeting people, and bind oneself with a painful, resentful clinging mind and strict physical postures, and practice deity yoga, recite (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) mantras (སྔགས，मन्त्र，mantra，真言), and practice channels and winds, etc., how can one obtain liberation and enlightenment by merely seeking and buying painful qualities? The Sutra of the Gathering of the Noble Ones says: Whoever
Tibetan
་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པའི་རི་ཡི་སུལ། སྦྲུལ་གྱིས་གང་བར་ལོ་མང་བྱེ་བར་གནས་བྱས་ཀྱང་། །དབེན་པ་འདི་མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་རྙེད་ནས་འགྲོ་བར་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་གང་ཤར་ལམ་འཁྱེར་གྱི་གནད་ཤེས་ནས་ལུས་ཀྱི་མཚམས་ཁང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་དབེན་པར་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལས་ཆོད་ཆེ་བའི་ལམ་མེད་པས་ལོ་མཚམས་ཟླ་མཚམས་ཀྱི་བྱས་ཡུས་ལ་རེ་ལྟོས་མི་འཆའ་བར་མི་ཚེ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་བཅུགས་ནས་གནས་ལུགས་མ་བཅོས་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་འབད་ཅིང་། བཟང་ངན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་རྣམ་རྟོག་གོ་སྙམ་པའི་ཅེར་འཛིན་གྱི་ལྷན་པ་འདེབས་པ་དང་སྤང་བྱའི་སྟེང་དུ་གཉེན་པོའི་མེ་བཙའ་རྒྱག་པ་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་མི་རྒན་གྱིས་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་ལ་བལྟ་བ་ལྟར་ (༥༧༢)སྣང་མེད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་ཉིན་མཚན་བར་མེད་དུ་ལ་བཟློ་བར་བྱས་པས་ལྷག་མཐོང་རྟོག་མེད་ཀྱི་རྩལ་རྫོགས་ཏེ། གནས་འགྱུ་དྲན་རིག་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ཇི་ལྟ་བུ་འཆར་ཡང་རིག་སྟོང་བློ་འདས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་དུ་བཙན་ས་ཟིན་པས་ན་རྫོགས་ཆེན་ནས། རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ་སྟེ་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལུས་ཐ་མལ་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་ཆོས་སྐུ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ལ་བཞུགས་པས་སྣང་སྲིད་བླ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཤར་ཡེ་ཤེས་ཆམ་བརྡལ་ཡུལ་སྣང་བརྡ་དང་དཔེ་ཆ། ས་ལམ་བྱར་མེད་ལྷུག་པ་དགོངས་པ་འཁོར་འདས་ཡེ་གྲོལ་གྱི་ཀློང་ནས་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་། ལུས་རྒྱའི་འཆིང་བ་ཞིག་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་བུམ་ནང་གི་ནམ་མཁའ་བུམ་པ་ཆག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་དང་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟར། གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་ནང་གསལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་སྐུར་མངོན་སངས་རྒྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ (༥༧༣)མཐར་ཐུག་གོ། །འདིར་སྨྲས་པ། །ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བརྫུན་པོ་ཆེ། །ཀློང་ཆེན་རིག་པའི་གཤིས་སུ་འུབ་ཆུད་པས། །འགྱུ་དྲན་སེམས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་བྱིས་པའི་གར། །བློ་འདས་དྲན་པའི་ངང་དུ་བག་ལ་ཞ། །ལྟ་བ་མཐོན་པོར་སྙེགས་པའི་བཟང་རྟོག་དང་། །ཐེ་ཚོམ་སྒྲོག་ཏུ་ཆུད་པའི་ངན་རྟོག་ཆང་། །བཏུངས་བའི་གཏི་མུག་གཉིད་ཀྱིས་མ་བཟི་བར། །ཐ་མལ་རིག་པ་རྗེན་པ་ལྷོད་དེར་གནས། །གོ་ཡུལ་ཁ་ལྟར་འབྱམས་པའི་འུད་གོག་དང་། །གནས་འགྱུའི་འཕྲང་ལ་འཛེ
Chinese
有五百โยชน์的山沟，即使蛇类遍布，多年居住于此，不了解这种寂静的菩萨，会因生起慢心而前往他处。如是说。因此，了解任运自成的要诀后，在身体的闭关房中，心的修行者安住于寂静的修行，没有比这更殊胜的道，不要依赖年关月关的仪式，而是将生命本身作为衡量标准，努力保持未被篡改的本然状态。无论出现好坏念头，都不要执着地认为“这是念头”，不要在应断除的事物上施加对治之火等，而是像老人观看孩子的游戏一样(572)，在无念离戏的状态中日夜不断地修持，从而圆满证悟无分别的智慧。无论出现何种境、动、念、觉、好念、坏念，都在觉性空性、超离思维的大圆满境界中占据稳固之地，如大圆满所说：“证悟如虚空，无有变异。” 瑜伽士的身体虽然看似平凡，但心却安住在法身无为的境界中，因此，无论显现何种轮涅，都是智慧的自然流露，境相是征兆和譬喻，地道无为，任运自成，从轮回涅槃本自解脱的境界中，暂时利益教法和众生，毫不费力地自然成就。当身体的束缚瓦解时，就像瓶子里的虚空在瓶子破碎时与外面的虚空无别地融为一体一样，在原始的基界中，远离能知所知的觉性，以童瓶身显现成佛，是所修的(573)究竟目标。在此说道：世俗虚幻的显现，融入浩瀚觉性的本性中，境、动、心之所为，如孩童嬉戏，于超离思维的觉性中放松安住。不要被追求高见的善念和陷入疑惑的恶念之酒所麻醉，而应让平凡的觉性赤裸裸地放松安住。如井口般广阔的喧嚣，以及攀登境、动的险境。
English
A ravine of a mountain with five hundred yojanas, even if inhabited by snakes, having dwelled there for many years, a Bodhisattva who does not understand this solitude will go elsewhere, having found excessive pride. Thus it is said. Therefore, having understood the key of taking whatever arises as the path, in the hermitage of the body, the practitioner of the mind dwells in solitary practice, there is no path more decisive than this. Do not rely on the rituals of yearly retreats or monthly retreats, but rather set the measure on life itself, and strive to maintain the unaltered natural state. Whatever good or bad thoughts arise, do not cling to them thinking, "This is a thought," do not apply the fire of remedies to what should be abandoned, etc., but like an old man watching a child's game (572), in a state of non-attention and freedom from elaboration, practice continuously day and night, thereby perfecting the skill of higher seeing and non-conceptualization. Whatever arises, be it state, movement, thought, awareness, good thought, or bad thought, take firm ground in the expanse of rigpa-emptiness, beyond mind, the Great Perfection. As it is said in Dzogchen, "Realization is like the sky, it does not change." Although the yogi's body appears ordinary, his mind dwells in the intention of the Dharmakaya, free from effort. Therefore, whatever appears in the mandala of samsara and nirvana is the natural expression of wisdom, appearances are signs and metaphors, the bhumis and paths are effortless, spontaneously accomplished. From the expanse of primordial liberation of samsara and nirvana, the benefit of the teachings and beings arises effortlessly and spontaneously. When the bonds of the body are broken, just as the space inside a vase merges inseparably with the space outside when the vase is broken, in the primordial ground, the manifestation of enlightenment as the youthful vase body, free from the knowing and knowable awareness, is the ultimate goal of practice (573). Here it is said: The false appearances of conventional illusion are absorbed into the nature of vast awareness. The activities of movement and thought are like a child's dance, relaxed in the state of awareness beyond mind. Without being intoxicated by the wine of good thoughts that seek high views and bad thoughts that fall into the trap of doubt, let ordinary awareness rest naked and relaxed. The clamor as vast as the mouth of a well, and climbing the dangerous paths of state and movement.