Tibetan
། ཤོར་ས་གསུམ་གྱི་འཕྲང་ཡོད་དེ་དེ་ལ་དེ་དག་གི་ངོས་ཟིན་མ་ཤེས་ན། ཡིན་པ་དང་མིན་པའི་སྟངས་མི་ཕྱེད་པས་འདིར་དེ་དག་གི་མཚང་འཆད་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དེ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞིའམ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་བློ་འདས་ཁ་ཡན་འདི་ཀ་རིག་པ་ལ་ཟེར་བ་དེ་མ་གོ་བར། ཐེག་པ་འོག་མ་ལྟར་ཡོད་མེད་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བློས་དཔྱད་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པའམ། རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་སྭ་བྷཱ་ཝའི་སྔགས་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་སྦྱངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་སྟོང་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ཅིང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་ལྟར་མྱོང་ན་ནོར། །དེ་བཞིན་དུ་ཞི་གནས་ནི་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སར་ཞི་སྟེ། སེམས་ཉིད་འགྱུ་དྲན་གྱི་རླབས་དང་བྲལ་ནས་དངས་སེང་ངེ་གནས་པའི་ཆ་རང་རིག་རང་གསལ་དེ་ཡིན་པ་མ་གོ་བར་གནས་པ་དྲན་མེད་ཧད་པོ་ལ་གོ་ན་ནོར། (༥༦༥)ལྷག་མཐོང་ནི་གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀ་རང་ངོ་རིག་པའི་ཤེས་པའི་ངར་གདིང་གསལ་རིག་འཛིན་མེད་འདི་ཀ་ཡིན་པ་ལ། དེ་མ་གོ་བར་གནས་འགྱུ་ལ་བརྟག་དཔྱད་བྱེད་པའི་བློ་དང་ནོར་ས་ཡོད། མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཅེས་པ་ལ་བཞེད་ལུགས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་། རྫོགས་ཆེན་རང་སྐད་དུ་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་དྲན་པའི་རྩིས་ཟིན་བཞིན་པའི་ངང་དུ་གནས་པ་ལ་མཉམ་གཞག་དང་། དེ་ཉིད་ཤེས་བཞིན་གྱི་ངང་དུ་སྤྲུལ་བསྒྱུར་སོགས་འགྱུ་བའི་ཆ་དེ་རྗེ་ཐོབ་ཡིན་པ་མ་གོ་བར། ལྟ་སྟངས་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོགས་པ་ལ་མཉམ་གཞག་དང་། དེ་ལས་ལངས་ནས་གང་ཤར་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་འདེབས་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འདོགས་པ་ནོར། ཡེངས་མེད་ནི། འཁྲུལ་འབྱམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་འོག་འགྱུར་ཤོར་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མ་སོང་བར་ཡང་དག་གཉུག་མའི་དྲན་པ་ལ་ཟེར་གྱིས། ཡེངས་ཀྱི་དོགས་པའི་ཟོན་འཇུག་པ་དང་། སྡུག་བཙིར་འཇུར་དྲན་གྱིས་བཅིངས་ན་ནོར། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ད་ (༥༦༦)ལྟའི་ཤེས་པ་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་རང་བབས་འདི་ཀ་རིག་པའི་རྒྱུན་གྱིས་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་མ་གོ་བར། འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ནོར། སྒོམ་མེད་ནི་གནས་ལུགས་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ནས་སྒོམ་མི་སྒོམ་གྱི་ཞེན་པ་དག་སྟེ་སེམས་ལ་བཟོ་བཅོས་དང་དམིགས་གཏད་གང་ཡང་མེད་པར་ཁྱབ་གདལ་གྱི་དྲན་པའི་མཁར་ཚུགས་པ་ལ་ཟེར་གྱིས། བློས་བཏང་བའི་བཏང་སྙོམས་ཐ་མལ་དུ་སྡོད་པའམ། ཅི་ཡིན་འདི་ཡིན་མེད་པའི་ལུང་མ་བསྟན་དུ་རྒྱ་འབྱམས
Chinese
如果存在三处迷失的歧途，若不认识它们各自的特点，就无法分辨正确与错误。因此，在此揭示它们的错误之处：所谓的空性，如果不能理解它原本就空无自性，远离四边八戏，当下这个超越思维、自由自在的觉性，而是像下乘教法那样，用有无、破立的思维来分析，认为空性是“什么都没有”；或者像下部密续那样，用“斯瓦巴瓦”（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）的咒语等来修习空性，仅仅执着于明空双运的禅定，并像体验幻觉一样去体验，那就错了。同样，止，是微细和粗大的分别念在自身平息，心性脱离了念头波涛，处于澄澈明亮的状态，这才是自知自明的止。如果不理解这一点，而将止理解为无意识的呆滞状态，那就错了。（565）观，是止和动两种状态都自然显现为觉性，是觉性智慧的明亮、清晰、无执。如果不理解这一点，而用思维去分析止和动，那就错了。关于“入定”和“出定”，有各种不同的观点。但在大圆满的自语中，“入定”是指安住于对一切显现的本质保持觉知的状态；“出定”是指在这种觉知状态中，显现各种化现和变化。如果不理解这一点，而将专注于空性状态视为“入定”，然后从这种状态中出来，对一切显现进行如幻般的空性诠释，并称之为“出定”，那就错了。无散乱，是指没有被错乱的分别念所控制，没有陷入无记状态，而是指真正的、本初的觉知。如果只是为了避免散乱而小心翼翼地防范，或者被痛苦的压迫和纠缠所束缚，那就错了。平常的觉性，是指当下（566）的觉性，没有被任何好坏所污染，保持这种自然状态，并以觉性的连续性来守护。如果不理解这一点，而将世俗的分别念视为平常的觉性，那就错了。无修，是指融入本来的状态，去除修与不修的执着，不对心进行任何造作和设定，在广阔的觉知中建立稳固的基础。如果只是处于一种放弃一切的平庸状态，或者陷入一种“什么都不是”的无记状态，那就大错特错了。
English
If there are three paths of losing ground, if you do not recognize their respective characteristics, you will not be able to distinguish between right and wrong. Therefore, here I will reveal their flaws: If you do not understand that emptiness is originally empty and selfless, free from the four or eight extremes of elaboration, and that the present awareness, beyond thought and free, is itself rigpa, but instead, like the lower vehicles, analyze with the mind of affirmation and negation of existence and non-existence, considering emptiness to be "nothing at all"; or like the lower tantras, practice emptiness with mantras such as "Svabhava" (Tibetan: སྭ་བྷཱ་ཝ།, Sanskrit Devanagari: स्वभाव, Sanskrit Romanization: svabhāva, Chinese literal meaning: self-nature), merely clinging to the clarity-emptiness of samadhi, and experiencing it as if it were an illusion, then you are mistaken. Similarly, shamatha is the pacification of subtle and coarse thoughts in their own place, the mind itself is free from the waves of wandering thoughts, and the aspect of remaining clear and bright is self-knowing and self-illuminating. If you do not understand this, but understand shamatha as a state of unconscious blankness, then you are mistaken. (565) Vipassana is the spontaneous manifestation of both abiding and movement as the nature of awareness, the clarity, sharpness, and non-attachment of the wisdom of awareness. If you do not understand this, but use thought to analyze abiding and movement, then you are mistaken. Although there are various views on "samahita" and "post-samahita," in the self-language of Dzogchen, "samahita" refers to abiding in the state of maintaining awareness of the essence of whatever arises; "post-samahita" refers to the aspect of manifesting various emanations and transformations in that state of awareness. If you do not understand this, but consider focusing on the state of emptiness as "samahita," and then arising from that state, interpreting all appearances as illusory emptiness, and calling it "post-samahita," then you are mistaken. Non-distraction refers to genuine, primordial awareness, without being controlled by confused thoughts or falling into a state of non-mentation. If you are merely cautious and vigilant to avoid distraction, or bound by the oppression and entanglement of suffering, then you are mistaken. Ordinary awareness refers to the present (566) awareness, undefiled by any good or bad, maintaining this natural state and guarding it with the continuity of awareness. If you do not understand this, but identify ordinary worldly thoughts as ordinary awareness, then you are mistaken. Non-meditation refers to merging into the natural state, removing the attachment to meditating or not meditating, without any fabrication or fixation of the mind, establishing a firm foundation in vast awareness. If you are merely in a state of abandoning everything in a mediocre way, or falling into a state of non-mentation where "nothing is anything," then you are greatly mistaken.
Tibetan
་ན་ནོར། གང་ཤར་སྐྱོང་བ་ཟེར་བ་དེ། གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ནས་དགག་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེ་ལ་བརྟག་གཞིག་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་རྣམ་རྟོགས་ཤར་མཁན་ཁོ་རང་གི་རིག་ཐོག་ཏུ་ཀློད་ནས་གནས་འགྱུ་ཟང་ཐལ་དུ་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་མགོ་བར། གང་ཤར་རང་དགར་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་ན་ནོར། དེ་བཞིན་དུ་གོལ་ས་གསུམ་ནི། བདེ་བ་ལ་ཞེན་ན་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ། གསལ་ (༥༦༧)བ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ། མི་རྟོག་པ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བས་གོལ་ས་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་ངོས་འཛིན་དང་ནོར་ས་བཤད་ན། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྩ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་མ་བསླད་པར་གནས་ལུགས་དེའི་ངང་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པ་ལྟ་བུའི་དགའ་བདེའི་ཉམས་འཆར་བ་ལ་ཟེར་གྱིས། ཟག་བཅས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདེ་བ་ལྟ་བུའམ། ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་སྐྱིད་སྣང་དང་དགའ་སྤྲོའི་རྣམ་རྟོག་འཆར་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན། གསལ་བ་ཞེས་པ་དེ་རྨུགས་པའམ་བྱིང་འཐིབས་ལྟ་བུའི་བགེགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པར་རིག་པའི་དར་ཆའམ་འཆར་སྒོ་འགག་མེད་དུ་གསལ་བ་ལ་ཟེར་གྱིས། ཡུལ་སྣང་གི་ཁ་དོག་བཟོ་དབྱིབས་སོགས་མཚན་བཅས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་འཁྲུལ་སྣང་གི་རང་གཟུགས་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟོག་པ་ཡང་། རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་ཨ་འཐས་འཁྲུལ་རྟོག་གི་གཡོ་འཁྲུགས་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཟེར་གྱིས། དྲན་མེད་དུ་བརྒྱལ་བ་ལྟ་བུའི་ (༥༦༨)ཚོར་བ་འགགས་པའམ་གཉིད་འཐུག་ལྟ་བུའི་མུན་ནག་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཉམས་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་ལམ་རྟགས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་ཙམ་དུ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པ་མ་རྟོགས། དེ་ཡོད་དུ་རེ་ནས་ཆེད་དུ་སྒོམ་པ་དང་། བྱུང་བ་ལ་སྒོམ་རྣལ་མར་བཟུང་ནས་ཞེན་ཅིང་ཆགས་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤོར་ས་བཞི་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ། སྟོང་པ་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ། སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ། སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་དང་བཞི་ཡོད་ཅིང་དེ་དག་རེ་རེ་ལའང་ཡེ་ཤོར་དང་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས་སུ་དབྱེ་བར་བཤད་ཀྱང་། མདོར་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན་དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་བྱས་ཆོས་དང་བློས་བཏགས་ཀྱི་སྒྲོག་ལས་གྲོལ་བ་ད་ལྟའི་རིག་པ་ཀ་དག་ཕྱོགས་ཡན་ཆེན་པོའི་གནད་མ་གོ་བར་སྣང་བ་ལ། སྟོང་པས་རྒྱས་འདེབས་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ལོགས་ནས་བསྒྲུབ
Chinese
那是不对的。所谓“任运自如”，是指不对自然生起的念头加以否定，不对它进行分析研究，也不追随它，而是将生起念头者自身放松于觉性之中，任其自然安住，通透无碍。如果随心所欲地追随念头，进行思辨，那就是错误的。同样，有三种歧途：执着于乐，则转生于欲界天；执着于明（567），则转生于色界天；执着于无念，则转生于无色界天，这被称为歧途。如果解释其定义和错误之处，所谓的乐，是指没有被三大根本痛苦所染污，安住于那种状态而不忍舍离的喜乐感受。而不是指有漏的贪欲之乐，或者被外境所转变的快乐感觉和喜悦念头。所谓的明，是指没有被昏沉或沉没之类的障碍所染污，觉性的旗帜或显现之门无碍地明朗。而不是指外境的颜色形状等有相的显现，错觉的自性。所谓的无念，是指远离念头的不动、九动、执着、错乱念头的摇动和扰乱的无念虚空。而不是指像昏厥一样的（568）感觉停止，或者像沉睡一样的黑暗。总之，如果不明白这三种体验也只是作为道相的显现方式而自然生起，期望它们出现而特意修习，或者将已出现的执为真正的禅修而执着贪恋，那就不会超出堕入三界的因。同样，有四种迷失：将空性迷失为所知之法，将空性迷失为道，将空性迷失为对治，将空性迷失为增益。虽然说每一种又可以分为本有迷失和暂时迷失两种，但总的来说，如果没有领悟到胜义空性的自性本来清净，脱离了造作之法和分别假立的束缚，当下觉性本初清净广大周遍的关键，却在显现上，以空性来增益，就像另外去建立一个空性一样。
English
That is wrong. The so-called "effortless spontaneity" refers to not negating the naturally arising thoughts, not analyzing or examining them, and not following them. Instead, it means relaxing the one who generates the thoughts into their own awareness, allowing them to abide naturally, unobstructed and unimpeded. It is wrong to follow thoughts whimsically and engage in speculation. Similarly, there are three deviations: attachment to bliss leads to rebirth in the desire realm; attachment to clarity (567) leads to rebirth in the form realm; attachment to non-thought leads to rebirth in the formless realm, which are called deviations. To explain their definitions and errors: "Bliss" refers to the joyful and blissful experience that is not tainted by the three great fundamental sufferings, and one is unwilling to part from that state. It does not refer to the bliss of contaminated desire, or the feeling of happiness and joyful thoughts that are transformed by external circumstances. "Clarity" refers to the unobstructed clarity of the banner of awareness or the gateway of manifestation, without being tainted by obstacles such as dullness or sinking. It does not refer to the appearance of objects, such as colors and shapes, or the self-nature of illusory appearances. "Non-thought" refers to the non-thought-like space, free from the movement and disturbance of non-moving, nine-moving, clinging, and confused thoughts. It does not refer to the cessation of sensation like fainting (568), or the darkness like deep sleep. In short, if one does not understand that these three experiences are merely spontaneous occurrences as signs of the path, and hopes for them to arise and deliberately cultivates them, or clings to and becomes attached to what has arisen as genuine meditation, then one will not transcend the cause of falling into the three realms. Similarly, there are four ways to stray: straying into emptiness as an object of knowledge, straying into emptiness as a path, straying into emptiness as an antidote, and straying into emptiness as proliferation. Although each of these can be divided into innate straying and temporary straying, in general, if one does not understand the key point of the nature of ultimate emptiness being primordially pure, liberated from fabricated phenomena and the bonds of conceptual imputation, the present awareness being primordially pure and vast, but instead, on the level of appearance, one proliferates with emptiness, as if establishing emptiness separately.