Tibetan
ལ་པའི་གཅོད་ཡུལ་ཟབ་མོའི་ལྷངས་འཚུབས་འཇིགས་སྐྲགས་ལ་སོགས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྔར་གཉེན་པོས་སོས་གཅུན་པའི་སྒོམ་གསལ་སྟོང་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་གཏད་ཡོད་པའི། བདེ་བདེ་མོ་སྤྲོ་སྤྲོ་མོ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་དང་ཞི་གནས་ཀྱི་མྱོང་བ་སྦྲང་མ་རྩི་ལ་འབྱར་བ་ལྟ་བུ་དེ་གཏད་ཡལ་སོང་ནས་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སར་དག །ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ཞིག་འཆར་བ་དེ་ལ་མ་ཧཱ་མུ་དྲས་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་ངུར་བཏགས། འདིའི་ཚེ་ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་བླ་མ་དམ་པས་མ་ཟིན་པ་རྣམས་སྔར་གྱི་ (༥༠༢)བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དེ་ཡལ་བས་ང་ཡི་སྒོམ་བོར་བའམ་སྙམ་ནས་ཙབ་ཙུབ་བློ་མང་ཅི་ཡང་དྲན་ཞིང་ཡི་མུག་སྐྱེ་བའང་འདུག་གོ། །རློམ་པ་ཆེ་བ་དག་སྒོམ་མེད་འམ་དེ་འདི་ཁ་ཡིན་སྙམ་ནས་འགྲོ་དོན་ལ་རིངས་ནས་གཡེང་བས་ཁྱེར་བའང་འདུག་གོ། །དེའི་ཚེ་དེ་དག་གེགས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་ཞུམ་པ་དང་ལྷག་པའི་ཕྱོགས་ལྷུང་གཉིས་ཀ་སྤངས་ནས་ད་ལྟའི་དྲན་པ་དེ་ཁས་སྒོམ་གོ་ཆོད་པར་བྱའོ། །འདི་ཤེས་པའི་ངར་གདངས་བྲལ་བའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་གཏད་མེད་དང་མ་ནོར་བ་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འབྲིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་འཛིན་ཡིད་ཆོས་ཉམས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་བུད་ཅིང་ཿ གང་ཤར་དྲན་རྟོག་ཡུལ་མེད་རྩ་བྲལ་རྟོགས་པ་ནིཿ མཐོང་ལམ་འབྲིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་དེ་ཉིད་ཡིནཿ ཞེས་པས། སྔར་གྱི་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་སྟོང་འཛིན་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་དེ་སྦྲུལ་གྱི་ཤུན་པ་ལྟར་བུད། རྟོག་པ་གང་ཤར་ལ་ཅེར་འཛིན་གྱིས་དྲན་པས་རྒྱས་འདེབས་བྱེད་མི་དགོས་པར་རྣམ་རྟོག་རང་སྟོང་། གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཤར་བ་ཞིག་འོང་། འདི་ནི་དྲན་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཁྲེལ་གྱིས་འགྲོ། དྲན་པས་གསལ་མ་ཐེབས་ན་ (༥༠༣)ཐ་མལ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་འདིའི་ཚེ་མ་ཡེངས་མི་སྒོམ་ལ་ལྟ་བའི་མཐིལ་བཅོལ་བ་ཡིན་ལ་མ་ཧཱ་མུ་དྲས་སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་པོར་བཏགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། སྣང་བ་སེམས་སུ་ཤེས་ཤིང་སེམས་ཉིད་རྩ་བྲལ་ཡང་ཿ སྟོང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་ནིཿ མཐོང་ལམ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་དེ་ཉིད་ཡིནཿ ཞེས་པས་འདི་ལྟར་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་ཚེ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་གོ་ལ། སེམས་སྣང་ཐོག་ཏུ་བཞག་པས་སྣང་སེམས་ཡུལ་མེ
Chinese
拉派的断法深奥之处，由于剧烈的动荡、恐惧等，之前以亲近之心努力调伏的禅修，仅仅承认和执着于明空，快乐地、高兴地禅修的堪布和寂止的体验，如同蜜蜂粘在蜂蜜上一样，这种执着消失后，觉性的自性在明朗且无分别的状态中，轮涅的一切法自然安住。远离有无、常断等执着，呈现出如同虚空中央般的状态，这被大手印称为离戏小。此时，少闻和未被上师摄受的人们，由于之前的（502）乐明无分别的体验消失，会想“我的禅修是否丢失了”，从而焦躁不安，思绪纷繁，甚至感到厌倦。自负的人则认为“没有禅修”或者“这就是禅修”，从而急于从事利他事业，被散乱所带走。此时，应将这些视为障碍，舍弃沮丧和过度的偏袒，将当下的觉知作为禅修的替代。这很重要，要以不带觉性傲慢的无记，做到无执着且不错误。第二，中等的瑜伽士是：如其所说：“执空之意法，涤除禅修垢，何显现念想，无境离根之证悟，乃见道中等瑜伽士。”因此，之前如虚空中央般的明空，超越有无常断之边，对此生起定解后，存在的微细执空如蛇蜕般脱落。对于任何显现的念头，无需以专注的执着和念头来增添，念头自然空性，会显现出无根无基的状态。这仅以念头的自性而行。如果念头没有被明晰照亮，（503）就与平凡无异，因此此时要不散乱，不禅修，将注意力放在见地的核心上，这被大手印称为离戏中等。第三，如其所说：“显现知为心，心性亦离根，然有执空意，微细之心垢，乃见道大瑜伽士。”因此，当以分别念安立时，显现被理解为心的幻化。将心安住在显现上，显现与心无别。
English
In the profound realm of Lapai Chö, due to immediate causes such as intense turbulence and fear, the meditation previously tamed with intimacy, merely acknowledging and fixating on clarity and emptiness, the khenpo who meditates happily and joyfully, and the experience of shamatha, like a bee stuck to honey, that fixation vanishes, and the essence of awareness, in a clear and non-conceptual state, all phenomena of samsara and nirvana naturally abide in their own place. Devoid of clinging to existence, non-existence, permanence, cessation, etc., a state like the center of the sky arises, which Mahamudra calls "small freedom from elaboration." At this time, those with little learning and not grasped by the holy lama, because the previous (502) experience of bliss, clarity, and non-conceptuality has vanished, think, "Has my meditation been lost?" and become restless, with many thoughts, and even feel weary. Those with great pride think, "There is no meditation" or "This is it," and rush into activities for the benefit of others, carried away by distraction. At that time, recognizing these as obstacles, abandoning both discouragement and excessive partiality, the present awareness should be made to suffice as meditation. It is important to be without clinging and without error, with an unlabelled non-statement devoid of the arrogance of awareness. Second, the middling yogi is: As it says, "The stain of clinging to emptiness, the defilement of mind and phenomena, is removed. Whatever arises, thoughts and concepts, without object, rootless realization, is called the middling yogi of the path of seeing." Therefore, the previous clarity and emptiness like the center of the sky, transcending the extremes of existence, non-existence, permanence, and cessation, after certainty arises about it, the subtle clinging to emptiness that exists falls away like a snake's skin. Whatever thought arises, without needing to add to it with focused clinging and mindfulness, the conceptual thought is naturally empty, and a rootless, baseless state will arise. This goes by the nature of mere mindfulness. If mindfulness is not illuminated with clarity, (503) it is no different from the ordinary, so at this time, one should be undistracted, not meditating, placing the core of view on the essence, which Mahamudra calls "middling freedom from elaboration." Third, as it says, "Appearances are known as mind, and the nature of mind is also rootless, but there is clinging to emptiness, a subtle defilement of mind, which is called the great yogi of the path of seeing." Therefore, when established by conceptual thought, appearances are understood as the magical display of mind. Placing mind on appearances, appearances and mind are inseparable.
Tibetan
ད་རྩ་བྲལ་དུ་གྲོལ་ཞིང་། རང་ངོར་སྟོང་འཛིན་ཞིག་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་ལམ་གོང་མས་ཡས་གཞལ་ན་རིག་པ་ལ་སེམས་ཀྱི་དྲི་མས་སྦགས་པའི་སྟོང་འཛིན་ཕྲ་མོ་ཡོད་ལ་རྫོགས་ཆེན་སེམས་སྡེ་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གནོད་པར་བཤད་པ་དང་མཚུངས། འདི་ལ་ཐུགས་དམ་གྱི་ངོ་བོ་བྱ་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་ཅིང་གནད་དུ་སོང་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གནས་འགྱུར་བས་ཆེད་དུ་སྒོམ་པས་མྱོང་རྒྱུ་དང་བྲལ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དྲན་པས་མ་བསྐྱངས་ན་བྲལ་ཐོབ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སྦྱོར་བཞིའི་བཤད་པ་གཞན་དག་ནས་འདི་ལ་མ་བསྒོམ་ཀྱང་ཡེངས་འཁྲུལ་མེད་པ་དང་། རྨི་ལམ་ལའང་མི་འབྲལ་ (༥༠༤)བར་འཆད་ཀྱང་རང་གཞུང་འདི་ནས་སྒོམ་ལམ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་ཡང་མཚན་འཁྲུལ་ཡོད་པར་བཤད་ཅིང་། རང་གི་མྱོང་བ་དང་ཡང་མ་འབྱོར་བས་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་གོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་ཉིན་མཚན་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་དྲི་མ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྐབས་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར། མ་དག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས། །དག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས། །ཤིན་ཏུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཞེས་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་སྟེ་ས་ལམ་གོང་འོག་གི་རིམ་པས་མིང་འདོགས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཁམས་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་གཞིར་བཞག་ནས་བྲལ་བྱའི་དྲི་མའི་དཔེ་ཡང་མགོན་པོ་བྱམས་པས་རྒྱུད་བླ་མར། འཆིང་བ་མཐའ་དག་གིས་བཅིངས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་པདྨ་དང་། སྦྲང་མ་དང་། སྦུན་པ་དང་། འདམ་རྫབ་ཀྱི་སྦུབས་ན་སངས་རྒྱས་གཏུམས་པའི་དཔེ་དང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མ་རིག་པས་སྙིང་པོ་བསྒྲིབས་པ་ས་འོག་གི་དབུལ་པོའི་གཏེར་གྱི་དཔེས་བསྟན་པ་དང་། སློང་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཐེག་ཆེན་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ (༥༠༥)དྲི་མ་དང་། འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི། ཕྲ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ལྟར་མི་མངོན་པའི་ཁྱད་དོ། །སྒོམ་སྤངས་ཀྱི་དྲི་མ་གཉིས་ནི། ཤུན་ལྤགས་དང་། གོས་ཧྲུལ་གྱིས་དཔེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་སྐབས་འདིར་རགས་པ་ཡིན། བདེན་པ་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ས་གནས་ཀྱི་ས་བཅུའི་དྲི་མའང་མ་དག་ས་བདུན་མན་ལ་བརྟེན་པའི་དྲི་མ་དང་། དག་པས་གསུམ་ལ་བརྟེན་པའི་དྲི་མ་ནི། མངལ་དང་འདམ་གྱི་གསེར་དཔེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། ས་བདུན་ལ་བརྟེན་དྲི་མ་ནི། །མངལ་སྦུབས་དྲི་མ་དག་ད
Chinese
如今已解脱于根本断绝，虽然显现为自性上的空执消失，但以上等道来衡量，在觉性上仍存在被心之垢染所沾染的细微空执，这与大圆满心部所说，禅定不会受到沉没、掉举等因素的影响是相同的。对此，没有任何需要作为修持要点的东西，一旦触及要害，意识就会发生转变，因此即使特意修持也无法体验，但如果不以任运自成的忆念来守护，那么脱离的机会非常大。即便如此，在其他的四种结合的论述中，也说即使不修持此法，也不会有散乱和错觉，甚至在梦中也不会分离(504)，但我们自己的论典中却说，即使在修道大道的阶段，也会有夜间的错觉。由于与自己的体验也不相符，所以就放在一边了。那为什么呢？因为任运自成的忆念，日夜周遍不断地熏修，从一切垢染中彻底解脱，只有在成佛的时候才能实现，其他时候是不可能的。在般若乘中说：“不清净的是有情众生，清净的是菩萨，极其清净的是如来”，这是从状态的角度来区分的，因为根据地道上下的次第，安立了不同的名称。以众生界具有如来藏为基础，关于所要断除的垢染的例子，慈氏怙主在《宝性论》中说，被一切束缚所束缚的凡夫，如同莲花、蜜蜂、谷壳和淤泥之中包裹着佛陀的例子。声闻、缘觉、阿罗汉的相续中存在的无明遮蔽了如来藏，如同地下贫者的宝藏的例子。乞丐凡夫的相续中存在的大乘见断之(505)垢染，以及圣者相续中的，细微的俱生般不显现的差别。修断的两种垢染，则以谷壳和破布的例子来表示，特别是此处是粗大的。由于在见道中起作用，因此地道的十地之垢染，不清净的以下七地所依之垢染，以及清净的以上三地所依之垢染，以胎藏和淤泥中的黄金这两个例子来表示。因此说：“七地所依之垢染，胎藏垢染清净
English
Now, it is liberated from the root severance. Although it appears as if the emptiness clinging on its own nature has disappeared, when measured by the higher path, there is still a subtle emptiness clinging in the awareness that is contaminated by the defilements of the mind. This is similar to what is said in the Mind Section of the Great Perfection that samadhi is not harmed by factors such as sinking and excitement. There is nothing here that needs to be done as the essence of commitment, and if the key point is reached, the consciousness will be transformed, so even if you deliberately meditate, you will not be able to experience it. However, if you do not protect it with spontaneous mindfulness, the chance of separation is very high. Even so, in other explanations of the four unions, it is said that even if you do not meditate on this, there will be no distraction or confusion, and you will not be separated even in dreams (504). However, our own teachings say that even in the stage of the great path of meditation, there will be nocturnal illusions. Since it does not correspond to my own experience, I have put it aside. Why is that? Because spontaneous mindfulness, which is practiced day and night, is completely liberated from all defilements only at the time of enlightenment, and not at any other time. In the Prajnaparamita Vehicle, it is said: "The impure are sentient beings, the pure are Bodhisattvas, and the extremely pure are Tathagatas." This is distinguished from the perspective of the state, because different names are established according to the order of the ground and the path. Based on the fact that the realm of beings has the essence of the Sugata, the example of the defilements to be removed is also given by Lord Maitreya in the Uttaratantra: Ordinary beings bound by all bonds are like the example of the Buddha wrapped in lotus flowers, bees, husks, and mud. The ignorance that exists in the continuum of Hearers, Solitary Realizers, and Arhats obscures the essence of the Tathagata, like the example of the treasure of a poor man underground. The defilements of the Mahayana that are abandoned by seeing (505) that exist in the continuum of ordinary beggar beings, and the subtle, innate, and invisible differences in the continuum of noble beings. The two defilements that are abandoned by meditation are represented by the examples of husks and rags, especially here they are coarse. Because it functions in the path of seeing the truth, the defilements of the ten grounds of the path are also the defilements that depend on the lower seven impure grounds, and the defilements that depend on the upper three pure grounds are represented by the two examples of gold in the womb and mud. Therefore, it is said: "The defilements that depend on the seven grounds are the defilements of the womb, pure.