Tibetan
ང་གི་བག་ཆགས་དང་གོམས་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གཙོ་བོར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་ཀློང་ཆེན་པས། །དེ་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་ཀྱང་། །གཙོ་བོར་སྐྱེ་བ་གང་བསྡུས་དེས་བསྒོམ་ལ། །བག་ཆགས་སྦྱོང་ཕྱིར་ཀུན་གྱིས་དེ་བཞིན་སྒོམ། །ཁྱད་པར་ལས་དང་པོ་ཡི་སྒོང་སྐྱེས་བཞིན། །ཅུང་ཟད་བརྟན་པས་མངལ་སྐྱེས་བཞིན་བསྒོམ་ལ། །བརྟན་པ་ཆེ་བས་དྲོད་གཤེར་སྐྱེ་བཞིན་བསྒོམ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ཡང་དག་བརྟན་པ་ཡིས། །རྫུས་སྐྱེས་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་དཀྲོང་བསྐྱེད་བྱ། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྐྱེན་མ་འཁྲུལ་བ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གཉིས། ། (༢༣༠)དབང་པོའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ནས་ལམ་མས་སྦྱངས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྒྱས་པར་བཀྲལ་ཏེ་བཤད་པ་དང་། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་ཁོག་ཏུ་ལམ་གྱི་འབྲས་བུས་རིག་འཛིན་བཞིའི་གོ་འཕང་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་ས་ཆོད་ལྟར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན། ལྷ་ལ་སེམས་བཟུང་བ། འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བཅོས་པ། ལྷ་དབྲལ་བ། ལྷ་ལམ་དུ་སླང་ཚུལ། ལྷ་རང་སེམས་དང་བསྲེ་བ། ལྷ་དོན་ལ་སྦྱར་བ། སྤྱོད་ཡུལ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ལྷ་ལ་སེམས་བཟུང་བ་ནི། བློ་ཆེན་པོས་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་སྐུའི་རྣམ་འགྱུར་རྒྱན་དང་བཅས་པ་མ་འདྲེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བཀྲ་ལམ་གྱིས་གསལ་ལ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བའི་དངོས་པོ་ངོས་བཟུང་ལས་འདས་པའི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྐུ་རྣམ་པ་གསལ་བཞིན་དུ་ངོ་བོས་སྟོང་། ཆོས་ཉིད་སྟོང་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་སྤྱན་གྱི་དཀར་ནག་ཚུན་ཕྱེད་པའི་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་བསྐྱེད་རིམ་འཛིན་ཞེན་དང་བྲལ་བར་རྩལ་སྦྱང་། བློ་འབྲིང་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོར་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཝལ་གྱི་བསྒོམ། དེ་ནས་དབུའི་རྣམ་པ་གསལ་བར་སྒོམ། དེ་བརྟན་ནས་རིམ་བཞིན་ཕྱག་གཡས། ཕྱག་གཡོན། སྐུ་རྐེད་ཡན། ཞབས་གཡས་གཡོན། སྐུ་ཡོངས་རྫོགས་གདན་དང་བཅས་པ་རྫོགས་པར་ (༢༣༡)བསྒོམས་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསལ་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སློབ་པས་ཆད་ལྟར་མི་གོལ་ཞིང་། སྐྱོ་བའི་ཚེ་རྣམ་དག་དྲན་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོར་རྩལ་སྦྱངས་པས་རྟག་ལྟར་མི་གོལ་བའི་གནད་དོ། །དེ་ལྟར་གསལ་དཀའ་བའི་བློ་ཆུང་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོམས་པར་ལ་རྟག་པའི་སྐུར་རྩལ་སྦྱང་བ་སྟེ། བཟོ་བོ་མཁས་པས་ཡི་དམ་གྱི་སྐུ་རས་བྲིས་སམ། ལྡེར་བཟོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་དོད་པར་བྱས་ཤིང་རབ་གནས་དང་ལྡན་པ་མདུན་དུ་བཞག་པ་ལ།
Chinese
我将着重结合习气和串习力量的大小。 རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་ཀློང་ཆེན་པས（龙钦巴尊者）说：“如此这般四种修法，主要以何种生类所摄，即修彼法。为净习气故，一切皆如是修。特别是最初的卵生，如稍有稳固的胎生般修习，稳固者如湿生般修习，极其串习者以真实稳固，如化生般刹那间顿然生起。”如是所说。第二，不误歧途的修法之路有二：(230)一是随根器次第，以渐修之方式广为阐述；二是于念修四支中，以道之果位与四种持明果位结合之方式，如立界标般宣说。初者有七：于本尊系念，修正变之过失，本尊分离，迎请本尊入道，本尊与自心相融，本尊与意义结合，将行境转为道用。初者，于本尊系念：大根器者从一开始，便将身之姿态及装饰等无杂圆满地以明观而明晰。彼亦超越如其自性之事物认定，乃生圆双运大智慧之身，形象清晰而体性空寂，法性空寂而自性乃至眼珠之黑白亦分明之明空无别，如水中月般之生起次第，于离执著处勤修。中等根器者，首先观修本尊圆满之姿态，之后明观头部之形象，彼稳固后依次观修右臂、左臂、腰部以上、左右腿、本尊全身及座垫等圆满(231)，彼亦以形象清晰如幻之生起次第而学修，故不堕断见，疲厌之时，以清净忆念如金刚般之等持体性勤修，故不堕常见，此乃要诀。如是难以明观之小根器初学者，于未熟练前，于恒常之身勤修，即由巧匠绘制本尊之画像，或塑造塑像等，令生起处明显，且具加持者置于前方。
English
I will focus on combining the magnitude of habits and the power of familiarity. Gyalwang Longchenpa said, "Even these four methods of meditation, primarily, one should meditate on whichever birth they are encompassed by. To purify habits, everyone should meditate in this way. Especially, the initial egg-born should meditate like a slightly stable womb-born, the stable one should meditate like a heat-moisture born, and the extremely familiar one should instantly generate stability like a miraculously born one." As it is said. Secondly, there are two paths for meditating without straying from the path: (230) One is to explain in detail the method of gradual practice according to the order of faculties, and the other is to explain how to combine the four stages of approach and accomplishment with the four levels of vidyadhara through the fruits of the path, like setting up boundary markers. The first has seven parts: focusing the mind on the deity, correcting the faults of change, separating the deity, inviting the deity into the path, merging the deity with one's own mind, combining the deity with meaning, and transforming the field of experience into the path. The first, focusing the mind on the deity, is as follows: Those with great intellect should, from the very beginning, clearly visualize the form of the deity, complete with ornaments, without confusion. This also transcends the identification of things as they are in their own nature, and is the body of great wisdom of the union of generation and completion stages, clear in appearance but empty in essence, empty in dharma-nature but with the nature of clarity and emptiness indivisible, even distinguishing the black and white of the eyes, like a moon in water, and diligently practice without clinging to the generation stage. Those of medium intellect should first meditate on the complete form of the deity, then clearly meditate on the form of the head. Once that is stable, gradually meditate on the right arm, left arm, upper body, right and left legs, and the complete body of the deity with the seat (231). This is also learning and practicing the generation stage with clear appearance like an illusion, so one does not fall into nihilism. When tired, diligently practice the essence of samadhi with pure mindfulness like a vajra, so one does not fall into eternalism. This is the key point. Thus, for beginners with small intellect who find it difficult to visualize clearly, they should practice diligently on the permanent body before becoming familiar. That is, a skilled craftsman should draw a picture of the deity or create a sculpture, etc., making the sense base prominent and placing it in front, endowed with consecration.
Tibetan
དྲན་པ་རྒྱུ་བའི་ཡན་ལག་ཅེས་ཆེད་དུ་མི་སྒོམ་པར་དབུ་ནས་ཞབས་ཀྱི་བར་ལ་མིག་མི་འཛུམ་པར་ཅེ་རེ་བལྟས་པས། དང་པོར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་མང་པོ་ལང་ལོང་དུ་འགྱུ་སྟེ་གཡོ་བའི་ཉམས་རི་གཟར་གྱི་འབབས་ཆུ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་ཅི་ཞིག་ན་རྣམ་འགྱུར་ཇི་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་བརྟས་པ་ལས་མིག་བཙུམ་ཡང་ཡིད་ཡུལ་དུ་བཀྲ་གསལ་གྱི་འཆར་བར་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནི་ཐོབ་པའི་ཉམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་དཔེར་ན་རྐུན་པོས་སྣོད་ཀྱིས་བསྟུམས་པའི་བདོག་པ་ཐོབ་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། རང་བཞིན་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་མི་ཤེས་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་གསལ་བ་དེས་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་ཞེན་ལ་རྒྱས་བཏབ་ཏེ་བྲིས་སྐུ་ལྟ་བུའི་ལེབ་ལ་བཅར་བཅར་བ་དང་འབུར་ (༢༣༢)མ་ལྟ་བུའི་ལྡིར་ལྡིར་པོ་ཐོགས་བཅས་ཅན་མ་ཡིན་ལ། ཤ་རུས་དང་ནང་ཁྲོལ་ལ་སོགས་པའི་རྡོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་སྐུ་ཤེལ་བུམ་དྲི་མེད་དམ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་ཕྱི་ནང་ཟང་ཐལ་གསལ་འཚེར་བཀྲག་མདངས་དང་ལྡན་པ་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བའི་དཔེས་མཚོན་པར་རྩལ་སྦྱོང་ཞིང་། དེ་ཡང་དང་པོར་དམིགས་རྟེན་གྱི་སྐུ་ལ་བལྟ་ཡུན་རིང་བར་བྱ། སྒོམ་ཡུན་ཐུང་བར་བྱེད། ཅུང་ཟད་གསལ་ནས་བལྟ་ཡུན་ཇེ་ཐུང་། སྒོམ་ཡུན་ཇེ་རིང་ལ་བསླབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང་། ལེ་ལོ་དང་། མ་གྲུབ་ཀྱི་དོགས་པ་དང་། བྱིང་བ་དང་། རྒོད་པ་དང་། ལྟ་གསལ་བཞིན་དུ་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་རྩོལ་བ་དང་། མི་གསལ་ཀྱང་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པའི་མི་རྩོལ་བ་སྟེ་སྤྱིའི་སྐྱོན་བདུན། རབ་རིབ་དང་། མོག་མོག་དང་། གྲིབ་མ་ལྟ་བུའམ་མུན་པ་ཅན། སྐུའི་ཚད་འགྱུར་བ། ཆ་ལུགས་འགྱུར་བ། དབྱིབས་འགྱུར་བ། གྲངས་འགྱུར་བ། བཞུགས་ཚུལ་འགྱུར་བ། ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་སྣང་བ། དབྱིབས་འབའ་ཞིག་སྣང་བ། རིམ་པར་ནུབ་པ། རྣམ་འགྱུར་མ་རྫོགས་པ་སྟེ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར། བརྗེད་པ་ལ་དྲན་པ་བརྟན། ལེ་ལོར་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། དོགས་པར་དབྱིངས་ལ་གཏད། བྱིང་ (༢༣༣)ན་སེང་ཞིང་བསིལ་བ་བརྟེན། །རྒོད་ན་སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད་ཅིང་ལྟ་སྟངས་སྨད། །རྩོལ་བ་ལ་བློ་ལྷོད། །མི་རྩོལ་ན་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། དེ་བཞིན་ང་རབ་རིབ་དང་། མོག་མོག་གྲིབ་མ་ཅན་གསུམ་ལ་འཇའ་ཤེལ་ལ་སོགས་པ་མིག་ལ་བཀབ་ནས་དམིགས་རྟེན་ལ་བལྟ་ཞིང་དབྱིབས་ལ་དཔྱད། སེམས་ལ་སྒོམ། སྐུའི་ཚད། ཆ་ལུགས། བཞུགས་ཚུལ། དབྱིབས་འགྱུར་བ་བཞི་ལ་སྐུ་དེ་རྡོས་པའི་རྣམ་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ། ཡན་ལག
Chinese
所謂憶念流動之支分，並非特意修持，而是從頭到腳不眨眼地注視。首先，諸多造作的念頭如浪潮般湧動，呈現出動搖的狀態，如同陡峭山崖上的瀑布。從那之中會產生什麼呢？就是由於各種姿態的習氣增長，即使閉上眼睛，也會在心中清晰地顯現。這被稱為獲得的體驗，例如盜賊獲得了用容器遮蓋的財物，與此相似，無法如實地認識其本性。如此顯現的景象，會增長對庸常現象的執著，並非如同唐卡般扁平而緊貼，也非如同浮雕般隆起而有阻礙。而是遠離了血肉和內臟等一切粗重之物的空性幻化之身，如同清澈的水晶瓶，或如同彩虹般內外通透、明亮閃耀、光彩奪目，以鏡中顯現影像的比喻來訓練。也就是說，首先要長時間注視所緣的本尊身像，縮短禪修的時間。稍微清晰之後，縮短注視的時間，增加禪修的時間來學習。第二，那時會出現忘記所緣、懈怠、對未成就的懷疑、昏沉、掉舉、明明已經看得清楚卻不知滿足的努力，以及明明看不清楚卻放任不管的不努力，這七種是共同的過失。還有模糊、朦朧、如同陰影或黑暗、身像的大小改變、服飾改變、形狀改變、數量改變、坐姿改變、僅僅顯現顏色、僅僅顯現形狀、逐漸消失、姿態不完整，這十二種是變化的過失，對治它們的方法是：對於忘記，要堅固憶念；對於懈怠，要生起信心和精進；對於懷疑，要安住於本性；對於昏沉，要依靠清涼之物；對於掉舉，要生起厭離心並貶低自己的看法；對於努力，要放鬆心念；對於不努力，要發起精進。同樣，對於模糊、朦朧、陰影這三者，要用彩虹、水晶等遮住眼睛來注視所緣，並觀察其形狀，在心中禪修。對於身像的大小、服飾、坐姿、形狀的改變這四者，要觀想本尊的身像非常粗重，肢體
English
The branch of mindfulness that flows is not specifically meditated upon, but rather one gazes intently from head to toe without blinking. Initially, many assemblages of conceptual thoughts surge like waves, appearing in a fluctuating state, like a waterfall on a steep cliff. What arises from that? It is because the imprints of various postures have increased, so even with eyes closed, a clear and vivid appearance arises in the mind. This is called the experience of attainment, similar to a thief obtaining possessions concealed in a container, and thus one cannot truly know its nature as it is. Such a clear appearance enhances attachment to ordinary phenomena, and it is not like a flat and close-fitting painted image, nor like a raised and obstructive relief. Rather, it is a body of empty illusion, free from all grossness such as flesh, bones, and internal organs, like a clear crystal vase, or like a rainbow, transparent inside and out, bright, radiant, and luminous, trained by exemplifying it with the reflection appearing in a mirror. That is to say, first, one should gaze at the deity's form, the object of focus, for a long time, and shorten the duration of meditation. Once it becomes somewhat clear, shorten the duration of gazing and increase the duration of meditation. Secondly, at that time, forgetting the object of focus, laziness, doubt about non-achievement, dullness, agitation, striving without knowing satisfaction even when it is clear, and non-striving by abandoning it even when it is not clear, these seven are the common faults. Also, haziness, dimness, like a shadow or darkness, changes in the size of the body, changes in attire, changes in shape, changes in number, changes in posture, only the color appearing, only the shape appearing, gradually disappearing, incomplete posture, these twelve are the faults of change, and the remedies for them are: for forgetting, strengthen mindfulness; for laziness, generate faith and diligence; for doubt, settle into the natural state; for dullness, rely on coolness and refreshing things; for agitation, generate remorse and belittle one's own view; for striving, relax the mind; for non-striving, generate diligence. Similarly, for haziness, dimness, and shadow, these three, cover the eyes with rainbow-like crystals and gaze at the object of focus, and examine its shape, meditate in the mind. For changes in the size of the body, attire, posture, and shape, these four, visualize the deity's body as being very gross, the limbs