Tibetan
་པ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འདས་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་ཞི། །གསུངས་པས་སོ། །ཁ་གཅིག་ཀླུ་དབང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རེ་ཞིག་ཐ་སྙད་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བྱས་པས་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་ཡིན་ལ། ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པའི། གཞན་སྟོང་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་སྔ་མ་ལས་ཆེས་འཕགས་པར་ཐ་སྙད་པ་དག་ཕན་ཚུན་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་རྩལ་འགྲན་ཏེ། མཁྱེན་པའི་ཚོད་བརྒལ་བ་ཡིན་ན་མ་གཏོགས་ཅི་བཞིན་དུ་བཟུང་ན་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་དོན་གྱི་དབྱིངས་མ་འཇལ་བའི་མངོན་རྟག་དུ་ཟད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྷཾ་ག་ལའི་པཎྜི་ཏས། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཐོག་མེད་ནི། །ཡང་དག་པར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མི་བཞེད་ལ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ཡང་མི་བཞེད་དེ་ས་གསུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་བརྙེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཅིག་ (༣༢༡)དང་དུ་མའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དེའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། གལ་ཏེ་མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་མེད་པ་ན། །སྟོང་བ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མཉམ་པར་བཞག་དང་མ་བཞག་པ། །གང་ལ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མེད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམས་སྤང་པ། །ཟུང་འཇུག་ཡིན་པར་སྟོན་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ཁ་གཅིག་འདི་ལ་ཆད་ལྟའི་དོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་བློ་གྲོས་རྩིང་བའི་སྐྱོན་ཏེ། ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས། མེད་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་ལྟོས་ནས། ཆད་པ་འབྱུང་གི། ཚུལ་འདི་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པར་གྱུར་ན་སྐྱོན་ཇི་ལྟར་ཡོད། གལ་ཏེ་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ན་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱི་གྲུབ་པར་མ་སྒྲུབ་པར་རང་ཆས་ཡོད་པར་མཐར་ཕྱིན་གྱི་ཐོབ་བྱར་སྒྲུབ་ཀྱང་རུང་གི་སྟེ། དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་འཐད་དམ། ཡོད་པར་བསྒོམ་པ་འཐད། དང་པོ་ལྟར་ན་བཤད་མ་ཐག་པ་ལས་མ་འདས་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དཔྱད་པ་ཆེ་སྟེ་བསམ་གཏན་དང་རུ་ཊ་ཕལ་ཆེར་སྒོམ་ཚུལ་གོལ་བའི་སྐྱོན་གྱི་མ་རུང་བར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཉམ་བཞག་གི་རྒྱུ་སྔ་མ་ལྟ
Chinese
是超越了心的行境。如《入行论》中说： “何时实与非实，不立于心前，尔时无他相，无缘最寂灭。” 如是说。 有些人认为龙树父子所持的归谬论中观见，暂时是为了遣除名言，所以是粗大的外中观。无著所持的，他空细微的内中观是究竟的，所以名言者们互相争辩，认为后者比前者更为殊胜，如果不是超越了智慧的限度，那么如实地执持，就只是未衡量到教法珍宝的意义之界限的增益常执而已。为什么呢？因为从能知所知所安立的宗派戏论中解脱的角度来说，两大车乘都是不承认无分别智的。 孟加拉的班智达说： 导师圣者无著，实际上是不承认二取无别的智慧的，也不承认证得无分别智之后的后得位，因为他获得了三地自在，通达一切法无生。 如是说。 法界一（321）与多的境界之外，因此，导师圣者说： 若谓少许非空有，则谓少许空亦有，若谓少许非空无，空有云何能得成。 以及，于等持与未等持，于何此等皆悉无，舍弃实与非实者，导师垂示为双运。 如是说。 有些人对此产生断见的怀疑，这也是粗劣智慧的过失。因为依靠有，才会有无；依靠常，才会有断。这种方式，如果超越了这一切，那又有什么过失呢？如果法界如是的自性中，不需勤作，任运成就诸佛的功德，或者安立为究竟的所证，也可以。但是，为了现证它，无分别的见解合理吗？观修有合理吗？如果是前者，则没有超出刚才所说的；如果是后者，则考察的范围很大，因为禅定和瑜伽士大多会陷入修法错误的危险之中。如果等持的因是前者那样，
English
It transcends the realm of the mind. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: "When neither reality nor unreality remains before the mind, then, without any other aspect, objectlessness is utterly pacified." So it is said. Some believe that the consequentialist Madhyamaka view held by Nāgārjuna and his spiritual sons is a coarse, outer Madhyamaka, done temporarily to refute conventionalities. The other-emptiness, the subtle, inner Madhyamaka held by Asaṅga is ultimate, so conventionalists compete with each other, claiming that the latter is far superior to the former. If it does not exceed the limits of wisdom, then holding it as it is will only be an imputation of permanence that does not measure the sphere of the meaning of the precious teachings. Why is that? Because, from the point of view of being free from the proliferation of tenets established by knowable and knowing, both great chariots do not accept non-conceptual wisdom. The Paṇḍita of Bengal said: "The teacher, the noble Asaṅga, in reality, does not accept the wisdom that is non-dual, nor does he accept the subsequent attainment after attaining non-conceptual wisdom, because he has attained mastery over the three grounds and has understood that all phenomena are unborn." So it is said. Beyond the realm of one (321) and many dharmadhātu, therefore, the teacher, the noble one, said: "If there is a little non-emptiness, then there will be a little emptiness. If there is no non-emptiness, how can emptiness be accomplished?" And, "In equanimity and non-equanimity, where all these are absent, abandoning reality and unreality, the teacher shows it to be union." So it is said. Some people have doubts about this being a nihilistic view, which is a fault of coarse intelligence. Because depending on existence, there will be non-existence; depending on permanence, there will be cessation. If this method transcends all of that, then what fault is there? If the nature of suchness of the dharmadhātu is such that the qualities of the Victorious One are spontaneously accomplished without effort, or if it is established as the ultimate object to be attained, that is also fine. However, in order to manifest it, is the non-conceptual view reasonable? Is meditating on existence reasonable? If it is the former, then it does not go beyond what was just said; if it is the latter, then the scope of investigation is large, because most meditators and yogis are in danger of falling into errors in the method of practice. If the cause of equanimity is like the former,
Tibetan
ར་སྒོམ་མོད་ཏེ། རྗེས་ཐོབ་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་འདོད་དགོས་ (༣༢༢)ཞེ་ནའང་། བརྟགས་པ་སྣང་སྟེ། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། །ལམ་དུས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་གྲང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་འཐད་དུ་རུང་གིས་ལ། དང་པོར་ངེས་ན་དམིགས་མེད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་དེ་འབའ་ཞིག་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ན་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པ་ངེས་ཆོག་མོད། །སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་རྙོག་པར་བཅས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་མ་བསྒོམ་ཀྱང་སྐྱོན་འབབ་པར་མི་སེམས་སོ། །དེ་བས་ཀྱང་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྒྲུབ་པ་ལས་ཡང་དག་པའི་ལམ་རེ་བསྒོམ་ན་ལེགས་པར་སྙམ་མོ། །འདིར་སྨྲས་པ། འོ་ན་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ལྟ་བ་ལམ་གྱི་གཞི་རྣམ་དག་ལས་འབྲས་བུ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བཤད་པ། བཞིན་བཟང་དག་མ་བརྟག་བླ་རྡོལ་དུ་སྨྲ་བ་འདི་འོས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུ་ཡིན་ནམ་མིན་ན་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་བའི་དོགས་གནས་སྣང་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་ན་ལྟ་བ་དེའི་ངོས་ན། སངས་རྒྱས་སམ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་། ཐ་སྙད་མེད་པ་ནི། མདོ་སྡུད་པ་ལས། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་དེ་ནི་མེད་ཅེས་བྱ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བརྟགས་ཡོད་དང་མེད་པར་འཛིན། །ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་གཉིས་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་ (༣༢༣)སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་འདུས་མ་བྱས་ཁམས་མི་གནས་ཤིང་། །དེ་བཞིན་འདུས་བྱས་ལ་ཡང་མི་གནས་གནས་མེད་སྤྱོད། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་ལ་གནས་མེད་གནས། །གནས་མེད་གནས་ཡིན་འདི་ནི་རྒྱལ་བའི་གནས་པར་གསུངས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཐལ་འགྱུར་ལྟ་བ་འབྲས་བུ་འཐད་པ་དཔྱད་བཟོད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལས་ཚད་མར་གྱུར་བ་གཞན་དུ་མེད་ན་སུ་ལ་ཕྲག་པ་དོག །ཚུར་མཐོང་གི་བློ་གྲོས་རྣོ་ཡང་། སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་གཞུང་ལ་རྒོལ་བ་ནམ་མཁའ་སྤར་བས་འཛིན་དུ་རེ་བ་དང་མཚུངས་པར་ཟད་དོ། །ལྟ་བ་འདིས་ཡོན་ཏན་འོག་ཏུ་ལམ་ཐུན་མོངས་མ་ཡིན་པ་རྫོགས་ཆེན་ཁྲེག་ཆོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཐབས་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་དགོས་པ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཤེས་རབ་དེ་འདྲ་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དག་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་མེད་པའི་ཐབས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་གྱིས་ནི། ཉོ
Chinese
如果有人说，后得位时必须认为有色身和智慧（322），但似乎有考察的必要。果位的智慧之身，是本来就任运成就的呢？还是认为是由道位时所缘的因缘所生的呢？如果按照后者，那样说是可以成立的。如果确定是前者，那么可以肯定，仅仅是无缘的见修行持，最终也无法达到果位。即使不观想心识伴随分别念的扰动而有智慧，也不认为会有过失。因此，我认为与其执着于常断二边，不如修持正确的道路。这里说道，那么应成派的见解，不是清净道之基础的果吗？对此进行阐述：不考察美好的容颜，就妄加评判，这合适吗？佛陀的如实知之智慧是果，如果不是，那么似乎存在如此错谬的疑虑。如果与此相反，从见解的角度来看，对于佛陀或智慧的有无的执着，以及没有名言，如《集经》中所说：凡是有者非有，即名为无。孩童们考察它，执着于有和无。有和无这二者，是无的法性。这是殊胜般若波罗蜜多（323）的行境。又如：如何引导者不住于无为界，同样也不住于有为，行于无住。如是菩萨安住于住处而无所住，无住即是住，这是胜者的住处。等等所说，因此应成派的见解是果，是可以经受考察的。对此，如果没有比圆满正等觉佛陀更具量的人，那还向谁炫耀呢？即使自以为是的智慧敏锐，但反驳圣者论典，如同用手遮挡虚空，最终只会徒劳无功。此见解的功德，将在下续共同道之外的大圆满立断之时，广为宣说。必须双运方便智慧，如以智慧等进行阐述，完全了知那样的智慧后，与方便之分的大悲心相结合，就能获得解脱。如果没有真实胜观的智慧，仅仅依靠片面的方便，则会
English
If someone says that in the post-attainment stage, one must believe that there is a physical body and wisdom (322), but it seems necessary to examine it. Is the wisdom body of the fruition stage naturally and spontaneously accomplished from the beginning? Or is it believed to arise from the causes and conditions of the object of focus during the path stage? If according to the latter, then it is acceptable to say so. If it is determined to be the former, then it can be affirmed that merely practicing the view and meditation of non-objectification will ultimately not lead to fruition. Even if one does not contemplate that wisdom exists with the disturbance of conceptual thoughts in the mind, it is not considered to be a fault. Therefore, I think it is better to cultivate the correct path than to cling to the extremes of permanence and annihilation. Here it is said, then is the view of the consequentialist not the fruit of the pure foundation of the path? In response to that, it is explained: Is it appropriate to speak recklessly without examining the beautiful face? Is the wisdom of the Buddha's knowledge of reality the fruit? If not, then there seems to be a doubt of such error. If it is the opposite of that, from the perspective of the view, the attachment to the existence or non-existence of the Buddha or wisdom, and the absence of terms, as stated in the "Collected Sutras": "Whatever exists is not existent, and is called non-existent. Children examine it and cling to existence and non-existence. These two, existence and non-existence, are of the nature of non-existence. This is the supreme practice of the Perfection of Wisdom (323)." And also: "How the guide does not abide in the unconditioned realm, and likewise does not abide in the conditioned, acting in non-abiding. Thus, the Bodhisattva abides in the abode without abiding, non-abiding is abiding, this is said to be the abode of the Victorious Ones." Therefore, the view of the consequentialist is the fruit, and it is only worthy of examination. If there is no one more authoritative than the perfectly enlightened Buddha in this regard, then to whom should we boast? Even if one's self-righteous wisdom is sharp, refuting the treatises of the noble teachers is like trying to grasp the sky with one's hands, which will ultimately be in vain. The merits of this view will be widely proclaimed during the Great Perfection Trekchö, which is beyond the common path of the lower tantras. It is necessary to unite skillful means and wisdom, as explained by wisdom and so on. After fully understanding such wisdom, combining it with great compassion, which is the aspect of skillful means, one will attain liberation. If there is no wisdom of true insight, relying solely on one-sided skillful means will