Tibetan
་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འདོད་དོ། །ཚུལ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སྙམ་ན། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུང་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བལྟར་མེད་པ། མངོན་དུ་བྱར་མེད་པ། ཐོབ་པ་མེད་པ། མ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྲས་ཀྱི་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མ་འགགས་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་ (༣༠༧)རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་སུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་རེ་ཞིག། བློ་ཡི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་རུ་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་སྣང་བ་འདི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆར་བཞག་ནས་བདེན་པ་གཉིས་པོ་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་བཞེད་ཀྱང་། དེ་ལས་འདས་པ། ཆོས་ཉིད་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་སུས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱར་མེད་ལ། །བལྟར་མེད་པ་དང་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད་དེ། སྟོང་བ་ཉིད་དང་ངེས་པར་རྗེས་སུ་ཡང་དག་པར་མཐུན་པའི། བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་སོ་ཞེས་པའི་བླ་དགས་བཏགས་པའོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གང་ཞིག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་གང་དང་གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དུས་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་ནི། ལུང་གི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་མཛོད་ཡིན་པ་གང་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་འཕར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལྡེ་མིག་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་ལ་ཡང་ནང་གསེས་སུ་དབྱེ་ན། གཤིས་སམ་གནས་ལུགས་རྟེན་ཅིང་ (༣༠༨)འབྲེལ་བ་ནི་སྣང་སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པ་ཀུན། །ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། གང་དུ་མ་སོང་ཞིང་མི་གནས་པ་ནི་གཉུག་མའི་གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཆོོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་ཀྱང་། སྣང་བའི་དུས་དེ་ཉིད་ནས་སྟོང་བར་ཤར་ཞིང་། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ནི་དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་རྒྱལ་བས་བསྟན་ཏོ། །རྩ་ཤེས་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་
Chinese
的安住方式，认为法界远离一切戏论，唯是如此。如果想知道那种方式是怎样的，那就是不可言说、不可思议的胜义谛。如《宝积经》中说：‘光护，何为胜义谛空性？是任何人都无法看见的，无法现见的，没有获得的，没有未获得的。’又如《赞子之母》中说：‘不可言说不可思议般若波罗蜜多，不生不灭虚空之自性，各自自证智慧之行境，三时胜者之母我顶礼赞。’如是所说。如果是这样，暂且从意识方面，将一切现象虚妄安立为言说思议，并安立为世俗谛，虽然承认二谛为所证和能证。但超越于此，如刚才所说的法性一样，是谁也无法现见的。没有可见的，也没有获得和未获得两种情况，与空性必定完全一致。在生起智慧时，只是假立了证悟的名称而已。因此，如果了知一切法都是缘起之自性，那么就能通过证悟实相之方式等来指示。像这样，凡是所显现的法，都说是以缘起而成立的。这是所有经教的秘密宝藏，以思维的智慧，能够正确地进入，就像是开启一切所知之门的钥匙一样。如前引用的《根本慧论》中的教证一样。如果对缘起再进行分类，那么，自性或处所的缘起，就用显有等来表示。也就是说，显有轮回涅槃的一切法，无论从十方三时何处而来，又未曾去往何处，也不安住于何处，这就是安住于本初自性的缘起。有法本身虽然显现为生、住、灭三种状态，但在显现之时，就已显现为空性，不住于一切戏论之边，这就是如实的中观自性，是胜者所宣说的。《根本慧论》中说：‘何为缘起，即是空性。’
English
The way of abiding is considered to be only that the Dharmadhatu is free from all elaborations. If you wonder what that way is like, it is the ultimate truth that is beyond words, thoughts, and expressions. As it is said in the Ratnakuta Sutra: 'O Light Protector, what is the ultimate truth of emptiness? It is something that no one can see, cannot be manifested, cannot be obtained, and cannot be not obtained.' And as it is said in the 'Praise to the Mother of the Son': 'Inexpressible, inconceivable, the Perfection of Wisdom, unborn, unceasing, the nature of space itself, the realm of individual self-awareness wisdom, to the mother of the victors of the three times, I prostrate and praise.' As it is said. If that is the case, for the time being, from the aspect of mind, all appearances are falsely labeled as speech, thought, and expression, and placed in the category of conventional truth. Although it is accepted that the two truths are what is to be realized and what realizes, it is beyond that. As the nature of reality just mentioned, it cannot be manifested by anyone. There is no seeing, and there is neither obtaining nor not obtaining. It is necessarily and perfectly in accordance with emptiness. When wisdom arises, it is merely a label of realization that is attached. Therefore, if one knows that all phenomena are of the nature of dependent arising, then it is shown by the way of manifestly realizing that very nature, and so on. In this way, whatever phenomena appear are said to be established by dependent arising. This is the secret treasury of all the scriptures, and with the wisdom of thought, one can correctly enter, like a key that fully opens the door to all that is to be known. It is like the quote from the Root Wisdom text mentioned earlier. If dependent arising is further divided into categories, then the dependent arising of nature or abiding is indicated by phenomena and existence, and so on. That is to say, all phenomena of phenomena, existence, samsara, and nirvana, from wherever in the ten directions and three times they may come, have not gone anywhere, and do not abide anywhere. This is the dependent arising that abides in the original nature. Although the phenomena themselves appear to be in the three states of arising, dwelling, and ceasing, at the very moment of appearance, they arise as emptiness and do not abide in any extreme of elaboration. This is the Madhyamaka nature as it is, as taught by the Victorious Ones. As it is said in the Root Wisdom: 'Whatever is dependent arising, that is explained as emptiness.'
Tibetan
ལ་རྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དེ་ལྟའི་ལམ་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཚུལ་རོལ་མཐོང་བའི་སྣང་ངོར་དག་པ་དང་། མ་དག་པ་སྣ་ཚོགས་གློ་བུར་དུ་ཤར་བ་རྣམས། དོན་ལ་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་མེད་ཀྱང་། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་མེད་བཞིན་སྣང་བ་ལ་བདེན་མེད་དུ་མ་ཤེས་པར་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན་ཅིང་། །གལ་ཏེ་ལམ་དུ་ཞུགས་ནའང་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང་བ་ནི། ཡོད་མཐའ་དང་། མེད་མཐའ་དང་། རྟག་མཐའ་དང་། ཆད་མཐའ་འོ། །གལ་ཏེ་མུ་བཞི་པོ་དེ་ལས་འདས་ (༣༠༩)པར་སྒོམ་དུ་རེ་ཡང་དབུས་ལ་མཆོག་འཛིན་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་གནས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཟུང་ནའང་མཁས་པ་མིན་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟོག་ཅན་དག་གིས་ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བཏགས། དེ་ལྟར་དཔྱོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་མི་འགྱུར། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་སྟེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་མི་མཁས་པ་དག་ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་སྟེ་སྡོམ་སྲིན་གྱིས་ཐག་རྒྱ་བྲན་ཚེ་ཐབས་སྡུག་པའི་སྐྱོན་གྱིས་རང་གི་རྐང་ལག་ཁ་ཆུའི་དར་སྐུད་ཀྱིས་འཆིང་བ་བཞིན་དུ། །ཕྱོགས་རེ་བའི་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་བཅིངས་པར་ཟད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ཤེས་རབ་རྣོན་པོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་ཕབ་ཚེ། འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས་ཀུན། ཐོག་མར་སྐྱེ་བ། མཐར་འགག་པ། ད་ལྟར་གནས་པ་དང་། འདིར་འགྲོ་དང་། དེ་ནས་འོང་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཞིང་། ཐ་དད་ཀྱང་མིན་ལ། རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཆད་པའང་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བའི། རང་བཞིན་གསལ་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ (༣༡༠)ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལང་ཀའི་མདོ་ལས། དངོས་པོར་ཤེས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ། །ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །བྱིས་པ་མཚམས་སྦྱོར་མི་མཁས་པ། །རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་འཆིངས། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལས། །ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མོ་གཤམ་གྱིས་ནི་བུ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་མོ་གཤམ་ལ། །ཁྱོད་ཀྱི་བུ་ནི་གང་ཡིན་དྲིས། །དེ་ལ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པས། །སྨྲ་བ་ནུས་པ་མ
Chinese
依赖于此而安立，那即是中观之道。如是等等，以断除道路戏论之方式来阐述。在如幻显现的景象中，清净与不清净的各种现象会突然显现。虽然实际上像兔角一样不存在，但如同影像般，在不存在的情况下显现，若不能理解其无实性，而执着于遍计所执，就会产生亲近和接受。如果进入道路后，仍然进行思辨，就会产生四边：有边、无边、常边和断边。如果希望修习超越这四边的境界，却执着于中心，并以此为基础建立宗派，那也不是智者，因为这会堕入一边。如《三摩地王经》所说：“执着者安立有与无，如是思辨痛苦不能息，有与无二者皆为边，净与不净亦是边，智者不住于中道。”。世间不智之人，犹如蚕，蚕作茧自缚，以可悲的错误，用口水丝线束缚自己的手脚。同样，被片面追求的恶劣宗派束缚了自己的心。因此，当以无边的中观智慧彻底决断一切时，此处的以心识安立的一切法，最初的生，最后的灭，现在的住，此处去，彼处来等等，都是不存在的。为什么呢？因为非一，亦非异，非常，亦非断。那么，应该如何理解呢？应该理解为一切戏论寂灭，自性光明空性的法界（３１０），这就是从闻思产生的智慧的本质。如《楞伽经》所说：“执着于实有之声，犹如蚕作茧自缚，孩童不善于连接，被自己的恶劣宗派束缚。”又如《中观宝鬘论》所说：“所承诺之事物，即使微尘许亦不存在，因为本来无生故，如石女之子。譬如问石女，汝之子为何人，彼于彼无有故，不能言说。”
English
It is established in reliance on this, and that is the Middle Way. It is taught by means of cutting off the elaborations of the path in this way, and so on. In the appearance of seeing like illusions, various pure and impure phenomena suddenly arise. Although they do not exist in reality like a rabbit's horn, they appear as if they do not exist like an image. If one does not understand their lack of reality and clings to them with complete imputation, one will draw near and accept them. If one enters the path but still speculates and analyzes, four extremes will arise: the extreme of existence, the extreme of non-existence, the extreme of permanence, and the extreme of annihilation. If one hopes to meditate beyond these four extremes, but still clings to the center and establishes a philosophical system based on it, one is not wise, because one will fall into one extreme. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Those who are attached establish existence and non-existence. Thus, contemplation does not pacify suffering. Both existence and non-existence are extremes. Purity and impurity are also extremes. The wise do not abide in the middle way." In this world, unwise people are like silkworms, which bind themselves with silk threads, and with the fault of pitiful means, bind their own hands and feet with saliva silk threads. Similarly, they bind their own minds with the bad philosophical systems of one-sided desires. Therefore, when all is thoroughly determined by the sharp wisdom of the non-extreme Middle Way, all phenomena imputed by the mind here, the initial birth, the final cessation, the present abiding, going here, coming from there, etc., do not exist. Why? Because they are neither one nor different, neither permanent nor annihilated. So, how should it be understood? It should be understood as the nature of the Dharmadhatu (３１０), which is the self-luminous emptiness in which all elaborations are pacified. This is the essence of the wisdom arising from hearing and thinking. As it says in the Lankavatara Sutra: "Clinging to the sound of knowing things as real is like a silkworm binding itself. Children are not good at connecting and are bound by their own bad philosophical systems." And as it says in the Madhyamaka Ratnavali: "The things that are promised do not exist even as atoms, because they are originally unborn, like the son of a barren woman. For example, ask a barren woman, 'Who is your son?' Because he does not exist for her, she cannot speak."