Tibetan
ཐོང་ན་དགའ་བ་འདི། སྟོན་པ་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་པ་ལ་བསྟན་པ་ཉམས་པའི་ཚེ། སྟོན་པའི་མཚན་འཆང་བའི་དགེ་སློང་དུ་གྱུར་ནས་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ། ལོ་བརྒྱ་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་འདས་ནས་བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་སོ། །མདོ་སྡེ་དེ་ཉིད་དུ་ས་བདུན་པ་ལ་གནས་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟའི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འགྲེལ་བས་ན་ (༣༠༡)མི་འཕྲོག་པའི་ཐུགས་རྗེར་ལྡན་པ་འཕགས་པ་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་འདིར་ནི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་རིག་པའི་ཤེས་རབ་རྣོན་པོས་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བརྩད་ཅིང་བརྟགས་པས་མཐར་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་རེ་རེ་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སུན་བྱུང་བས་གོང་མ་ནོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞུང་འདིར་ཡོངས་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིག་ཆེན་པོ་བཞི་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའོ། །དང་པོ་དགག་བྱའི་རྒྱུད་ལ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་སྟེ། །འདི་ལྟར་སྣང་བཞིན་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར། རང་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་དེ། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཅན། །ཡོད་དུས་སྐྱེའམ་མེད་དུས་སྐྱེ་བར་འདོད་གྲང་། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སྐྱེད་བྱ་སྐྱེ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་དང་། ཡོད་བཞིན་སྐྱེ་བས་ན་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཧ་ཅང་ཐལ་ (༣༠༢)ཏེ། ནམ་མཁར་པདྨོ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བའང་མི་འཐད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །འདོད་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ནའང་། དེ་བཞིན་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་དམ་མི་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་གྲང་། དང་པོ་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་མི་འཕོ་བར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་སྐྱེ་ན་འཕོ་བས་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །ཕྱི་མ་མི་འཐད་དེ། སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་ནས་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་རྐྱེན་གྱིས་གནོད་དོ། །ཕྲད་པ་བཀག་པས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་འཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བོ། །རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། བ
Chinese
这位童那嘉瓦，据说在释迦牟尼佛涅槃八十年后，当佛法衰败之时，他将成为一位持有佛陀名号的比丘，弘扬佛法，并在一百岁之后去世，往生极乐世界。在同一部经中，他被描述为安住于第七地。因此，正如这位导师的意图一样，解释说，拥有不夺之慈悲的圣者月称的独特特征也是非同寻常的。在这种方式中，对于所有较低宗派的观点，并非仅仅以片面的方式，而是以无偏颇的中观智慧的锋利智慧进行辩论和考察，因此，通过反驳，每一个执着的对境都被驳倒，因此不会违背更高的观点。这部论著中有四个广为人知的伟大论证：金刚屑、有无生灭、四句生灭和伟大的缘起。首先，通过考察所破的体性来破除所破。就像这样，所有显现的事物，都是有法，不生，因为不可能从自、他、二者和无因而生。这也是如此，自生是不合理的，因为从自而生是有法。你认为是在存在时产生还是在不存在时产生？如果像第一种情况那样，那是不合理的，因为能生者和所生者没有差别，并且因为存在时产生，所以永远不会变成不产生，并且会变成没有止境的产生。如果像后一种情况那样，那是不合理的，因为从无因产生太过分了（302），因为会变成虚空中产生莲花。从他而生也是不合理的。为什么呢？因为会变成一切从一切产生。如果承认，那么也会变成从火焰中产生黑暗。这是不可能承认的。如果说是从二者而生，那么同样，你认为是从常法产生还是从无常法产生？第一种情况是不合理的，因为如果不改变因，果就不会产生，而且如果产生，那么通过改变，常法就会消失。后一种情况是不合理的，因为刹那间消失后，因没有成立，所以果不可能产生。因此，两种原因都会造成损害。通过阻止接触，因为因果之间没有接触，所以从因产生没有成立。《中观根本慧论》中说：
English
This Tongna Gawa, it is said that eighty years after the passing of Shakyamuni Buddha, when the teachings were declining, he would become a monk holding the name of the Buddha, propagate the teachings, and after reaching one hundred years of age, would pass away and be born in Sukhavati. In that same scripture, he is described as abiding on the seventh bhumi. Therefore, just as the intention of that teacher, explaining that the extraordinary characteristic of the noble Chandrakirti, who possesses the compassion that does not steal, is also extraordinary. In this way, for all the views of the lower schools of thought, not just in a one-sided manner, but with the sharp wisdom of unbiased Madhyamaka reasoning, debating and examining, therefore, through refutation, each object of clinging is refuted, so it does not contradict the higher view. In this treatise, there are four widely known great arguments: the Vajra Splinter, the arising and ceasing of existence and non-existence, the arising and ceasing of the four extremes, and the great dependent origination. First, by examining the nature of what is to be refuted, the object to be refuted is refuted. Like this, all appearing things, are the subject, do not arise, because it is impossible to arise from self, other, both, and without a cause. That is also like this, self-arising is unreasonable, because arising from self is the subject. Do you think it arises when it exists or when it does not exist? If it is like the first case, that is unreasonable, because the producer and the produced are not different, and because it arises when it exists, it will never become not producing, and it will become endless production. If it is like the latter case, that is unreasonable, because arising from no cause is too extreme (302), because it would become a lotus arising in the sky. Arising from other is also unreasonable. Why? Because it would become everything arising from everything. If you admit it, then it would also become darkness arising from a flame. It is impossible to admit that. If you say it arises from both, then similarly, do you think it arises from a permanent phenomenon or from an impermanent phenomenon? The first case is unreasonable, because if the cause does not change, the result will not arise, and if it arises, then through changing, the permanent phenomenon will disappear. The latter case is unreasonable, because after disappearing in an instant, the cause is not established, so the result cannot arise. Therefore, both causes cause harm. By preventing contact, because there is no contact between cause and effect, arising from cause is not established. In the Root Wisdom Treatise, it says: