Tibetan
ས་པའི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་གཉིས་དང་། ལྷུན་གྲུབ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྣམ་བཞག་རྣམས་ཀྱང་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱིར་དོན་དམ་མྱང་འདས་གཉིས་མེད་ (༢༩༣)ཀྱི་རང་རིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་སྣང་བ་ཀུན་བཏགས་འཁྲུལ་བར་འདོད་ཅིང་རང་རིག་བདེན་པ་དང་གཅིག་པར་མི་འཐད་པ་དང་གཞན་དབང་སྐྱེ་འགགས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་དོན་དམ་འདོད་པ་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །འདིར་ས་བཅད་ཙམ་སྨྲོས་པ་ལས། རྒྱས་པར་ཤེས་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་ནང་གསེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། རྩ་བཤད་དང་མཐའ་དཔྱད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ། །དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་པར་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་འདོད་པ་གང་ཞིག་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རང་རྒྱུད་འོག་མ་དང་གོང་མ་གཉིས་ཏེ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་གྱི་ངོ་བོར་གནས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཚོགས་པ་ལས་མེད་པ་གསལ་སྣང་དུ་འཁྲུལ་སྣང་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་ངོ་བོར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་བདེན་ལ། དོན་དམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ (༢༩༤)ཀྱི་ཆའི་བརྟག་པ་ལོག་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡིན་མིན་སོགས་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པས་སྟོང་ཡང་། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ན་རྟེན་འབྲེལ་དུ་གསལ་བ་མ་འགགས་པའི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མར་བརྗོད་དེ། དེས་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསགས་པས་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ནས། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། སྒྱུ་མའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྲིན་ལས་འབྱུང་བས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །ཡུམ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཞེས་དང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། །དོན་དམ་བདེན་པ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྨི་ལམ་མཚུངས་པར་འཇུག གང་གི་མཁས་པ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཡང་། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མཆོག་ཏུ་བཤད། །ཅེས་དང་
Chinese
并且也认可地之自性智慧法身二者，任运成就和恒常不断的安立等。第二，对于破斥有三点：总的来说，不应许将胜义涅槃二者无二（293）的自证识，以及将显现的一切视为分别假立的错觉，并且自证识与真谛合一；不应许将他起生灭之有法视为胜义。这里只是略微提了一下要点，想要详细了解的人请参考其他地方。第二部分，内中细分自续中观派的宗义，以“如何显现”等来阐述。分为根本释和边际考察两部分。第一部分是：如何六识显现为对境的一切，都在世俗中成立。例如幻化的马牛等之相，胜义中任何自性都不成立，如同虚空般，这就是自续中观派的观点。第二部分分为自续下部和上部两部分，第一方面有陈述观点和破斥两部分。第一部分是：一切法自性空，如幻化之自性般，存在于二谛之中。世俗是因缘和合而无，在显现中，如错觉显现般，仅在名言中能起作用，因此是真实的。胜义是对于世俗（294）部分的分别颠倒的因缘是否成立等，虽然远离名、词、字等戏论，但如影像般，在缘起中显现不断绝的部分，称为幻化。因此，通过积累如幻化的二资粮，获得如幻化的菩提果，恒常安住于幻化自性中，这就是等持。以幻化的方式产生事业，从而利益如幻化的众生。经中说：一切法如梦如幻，涅槃也如梦如幻，如果有比涅槃更超胜的法，那也如梦如幻。如是说。以及《三摩地王经》中说：胜义谛如梦，涅槃也相同于梦。哪位智者如此行持，那就是意之最胜调伏。如是说。
English
And also, they accept the two, the nature of the ground, the wisdom Dharmakaya, as well as the spontaneously accomplished and uninterrupted establishments. Secondly, there are three refutations: In general, it is not permissible to consider the self-awareness of the two non-dual (293) ultimate Nirvana, and to consider all appearances as fabricated illusions, and that self-awareness is one with the truth; it is not permissible to consider the dependent, arising and ceasing phenomena as ultimate. Here, only a brief outline is mentioned, those who wish to know in detail should refer to other sources. The second part, the inner division of the Svatantrika Madhyamaka school, is explained by "How it appears" and so on. It is divided into two parts: the root explanation and the marginal examination. The first part is: How all that appears as the object of the six consciousnesses is established in conventional truth. For example, the characteristics of illusory horses and cattle, etc., in ultimate truth, no nature is established, like the sky, which is the view of the Svatantrika Madhyamaka. The second part is divided into lower and upper Svatantrika, the first aspect has two parts: stating the view and refuting it. The first part is: All phenomena are empty of inherent existence, like the nature of illusion, existing in both truths. Conventional truth is the collection of causes and conditions, and in appearance, like an illusory appearance, it is only in name that it can function, therefore it is true. Ultimate truth is the cause of the reversal of the conventional (294) part, whether the conditions are established or not, etc., although it is empty of the elaboration of names, words, and letters, etc., but like an image, the part that appears continuously in dependent origination is called illusion. Therefore, by accumulating the two accumulations like illusion, one obtains the fruit of enlightenment like illusion, and constantly abides in the nature of illusion, which is equipoise. By the way of illusion, activities arise, thus benefiting sentient beings like illusion. It is said in the Sutra: All phenomena are like dreams and illusions, Nirvana is also like dreams and illusions, and if there is a Dharma that is more excellent than Nirvana, that is also like dreams and illusions. Thus it is said. And in the Samadhiraja Sutra it is said: Ultimate truth is like a dream, and Nirvana is also the same as a dream. Whichever wise person practices in this way, that is said to be the supreme taming of the mind. Thus it is said.
Tibetan
། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་མདུན་དག་ཏུ། །སྒྱུ་མ་བྱེད་པ་དག་གིས་གཟུགས་སྦྲུལ་ཏེ། །རྟ་དང་གླང་པོ་ཤིང་རྟ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །དེ་ལ་མི་བདེན་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེའང་མ་དག་སྒྱུ་མ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྒྱ་ (༢༩༥)འབྱམས་པའི་ངོར་སྣང་བ་དང་། དག་པ་སྒྱུ་མ་ནི་ལམ་དུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པས། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་དབྱེར་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འོག་མིན་ན་བཞུགས་པ་ལས་སྤྲུལ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་དེར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རིག་པས་གནོད་དེ། རང་བཞིན་དོན་དམ་མེད་པ་དང་། རིག་ངོར་སྒྱུ་མ་མི་འགྲུབ་པ་དང་། །རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དམ་ཆོས་ཅན་ཁྱོད་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་ཐལ། སྒྱུ་མ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཁས། འདོད་ན་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན་མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་འདྲའི་ནམ་མཁའ་དེ་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། དེ་ཐལ། ཆོས་ཅན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ས་ནི་ཆུ་ལ་ཆུ་རླུང་ལ། །རླུང་ནི་མཁའ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །མཁའ་ནི་རླུང་དང་ཆུ་དག་དང་། །ས་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། །སྒྱུ་མ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིག་པས་གཞལ་ན། དུས་དང་ཕྲད་པ་དང་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་གིས་བརྟགས་པས་ཆོས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ (༢༩༦)ཕྱིར། དོན་དམ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཁས་བླངས་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དོན་དམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྡུད་པ་ལས། ནམ་མཁའ་གང་ལ་གནས་མིན་དོན་འདི་རྟག་པར་གྱིས། ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་བ་ལས། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཁས་མི་ལེན་པར་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་དུས་ནི་རིང་པོ་ཡང་། །གཅིག་ཀྱང་ཀླན་ཀ་བྱར་མི་རུང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་ཀུན་རྫོབ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་ལ། དོན་དམ་མི་འདྲ་བའི་འདོད་ཚུལ་ཡོད་ཀྱང་མི་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱུད་གོང་མའི་འདོད་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་དུ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་འཇོག་ལ། དེ་ལ་ཡང་དོན་བྱེད་ཡིན་མིན་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དག་མིན་གཉིས་ཀྱང་དབྱེའོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དེ་ཉིད་རིག
Chinese
正如在众多人面前，魔术师们变出蛇的形象，变成马和象以及各种车辆一样，对于那些不真实的显现，所有法也应如是了知。 也就是说，不清净的幻象是在广阔的错觉面前显现，而清净的幻象是在道上显现而观修无自性。从果位来说，法身和色身无别的幻象般的状态住在色究竟天，从中生起化身幻象般的状态。 第二，以三种理性能够破斥那种观点，即：自性无胜义谛，以及在理智面前幻象不能成立，以及不是胜者的究竟密意。 第一，胜义谛法，你应是生灭法，因为幻象是生灭法。常法承认。如果承认，那么虚空法应是那个体性，因为是那个所诠释的。如果承认，那么那样的虚空应是造作的，因为是那个体性。那是应成的，因为法就是那个。如果承认，《宝性论》中说：地依于水，水依于风，风依于空。空不依于风和水以及地的界。所说就不合理了，因为你承认。不能承认。 第二，幻象法不能成立，为什么呢？因为如果以理智衡量，以时间和相遇以及持续和刹那来观察，任何法都不能成立。因此不能承认为胜义谛幻象。 第三，幻象法，不是佛陀的究竟密意，因为不是胜义谛，因为有生灭。 《摄经》中说：虚空不住于何处，应恒常作此念。 以及《四百论》中说：对于说有、说无、说亦有亦无者，即使时间长久，也不应有任何责难。 除此之外，其余与之前的世俗相同，虽然有胜义谛不同的观点，但不广说。 第二，自续派更高的观点是：如世俗中依赖缘起幻象般的状态而安立，对于那个也依赖于有作用和无作用两种而区分世俗清净与不清净。 如此显现的即是世俗谛，而那个就是理智。
English
Just as before many people, magicians conjure up the image of a snake, transforming it into horses, elephants, and various vehicles, likewise, all phenomena should be understood as those manifold unreal appearances. That is to say, impure illusion appears in the face of vast delusion, while pure illusion is cultivated as appearing on the path but without inherent existence. As for the result, the illusion-like state of inseparable Dharmakaya and Rupakaya resides in Akanistha, from which emanations arise as illusion-like states. Secondly, that view can be refuted by three kinds of reasoning: the absence of ultimate reality in nature, the impossibility of illusion in the face of reason, and the fact that it is not the ultimate intention of the Victors. First, ultimate reality, you should be subject to arising and ceasing, because illusion is subject to arising and ceasing. The constant is accepted. If you accept, then space should be of that nature, because it is what is signified by that. If you accept, then such space should be conditioned, because it is of that nature. That is entailed, because the subject is that. If you accept, then the statement in the Ratnagotravibhāga, "Earth depends on water, water on wind, wind thoroughly abides in space. Space does not abide in wind, water, and the element of earth," would be untenable, because you accept it. It cannot be accepted. Secondly, illusion is not established, because when measured by reason, no phenomenon is established when examined by time, conjunction, continuity, and momentariness. Therefore, it is not permissible to accept it as ultimate illusion. Thirdly, illusion is not the ultimate intention of the Buddhas, because it is not ultimate, because it has arising and ceasing. In the Compendium Sutra it says, "Constantly keep in mind this meaning: where does space not abide?" And in the Four Hundred Stanzas it says, "For one who does not assert 'exists,' 'does not exist,' or 'exists and does not exist,' even after a long time, no one can find fault." Other than that, the rest is the same as the previous conventional, although there are different views on ultimate reality, but I will not elaborate. Secondly, the view of the higher Svatantrika is that it is established in conventional truth as it abides in the form of dependent origination and illusion. Furthermore, depending on whether it is functional or non-functional, conventional truth is also divided into pure and impure. Thus, what appears is the truth of conventional reality, and that itself is intelligence.