Tibetan
མས་ལ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་བ་ལའང་། ། (༢༨༥)མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཁས་ལེན་པ་ཐེག་དམན་མདོ་སྡེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་ལུང་དང་རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བཀར་འདོད་པ་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་སོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་བཞིན་གྲུབ་མཐའ་དེར་སྨྲ་ལ། གཉིས་པ་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་པའོ། །སྤྱིར་བསྟན་བཅོས་གང་ཟག་གིས་བརྩམས་པས་འཁྲུལ་བ་ཡོད་ལ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཚད་མར་འདོད་དེ་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྨྲ་བས་ཆོས་མིང་གང་ཟག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་དཔེ་དང་འབྲེལ་བར་སྟོན་པས་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་སུ་གྲགས་སོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། གཞིའི་ཆོས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གིས་བདེན་པར་འཇོག་པ་ནི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། རྟོགས་པས་བཏགས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་། ཀུན་རྫོབ་ (༢༨༦)ཀྱི་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ཡིན་ལ། མངོན་གསུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། རང་མཚན་དང་། དངོས་པོ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་སོགས་ཁས་ལེན་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་བཞིན་དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་དང་། ནམ་མཁའ་རྟག་དངོས་སོགས་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །གཉིས་པ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྐྱང་པ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་ཡ་བྲལ་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་དམན་རང་ལམ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བགྲོད་ཚུལ་དང་དམན་པའི་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་ལམ་ལྔའི་རྣམ་བཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱི་ས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་བཞག་མི་བྱེད་དོ། །སྤང་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་
Chinese
因此，他们认为僧伽是皈依处。二是经部宗。(285)定义、分类、宗义主张有三：第一，承认外境和自证二者皆为真实的，是小乘经部的定义。第二，分类有依经和依理的经部宗两种。第一种，随顺分别说部，认为《阿毗达磨》七论是舍利弗等人的论著，并以此立宗。第二种，是依量论七部等所说。一般而言，论著是人所著，可能有错谬，因此他们认为佛语才是可靠的量，依经立宗，不执着于法名和人名，因为他们以譬喻来阐释诸法，所以被称为譬喻师。第三，宗义主张有基地、道、果三者。就基地法而言，他们认为真谛的数量确定为二，而以何者来确立世俗谛的真实性呢？即以世俗之识。这只是由分别念所假立的，因为它遮蔽了见到事物自相之实相。因此，分别念的显现境是共相，共相与非实有法和世俗(286)谛是周遍且相等。而现量的显现境是自相，自相与实有和胜义谛是周遍且相等的。如《释量论》云： “凡有作用能力者， 此即此处胜义有， 其他乃是世俗有， 彼等即是自共相。” 此外，他们还承认极微是无方分的，以及意识是刹那无分的等等。但不像分别说部那样承认三时实有，也不承认虚空是常有实体等。第二，道的所缘是四谛的十六行相，即无常等。然而，仅仅修习以智慧证悟补特伽罗无我，即证悟到独立自主的实有补特伽罗的空性，这种智慧与方便、大悲等分离的修持是小乘的自道。佛道的行进方式和下劣道都只是安立五道，而不安立十地等。所断是补特伽罗我执。
English
Therefore, they consider the Sangha as a refuge. Second is the Sutra School. (285) Definition, divisions, and tenets are three. First, the definition of the Lesser Vehicle Sutra School is that it asserts both external objects and self-awareness as truly existent. Second, the divisions are two: Sutra School Following Scripture and Sutra School Following Reasoning. The first are those who follow the Vaibhashikas, asserting that the seven Abhidharma treatises are the works of Shariputra and others, and they assert this tenet accordingly. The second is explained from the seven treatises on valid cognition and so forth. Generally, treatises are written by individuals and may contain errors, so they consider the words of the Buddha to be valid authority, relying on the sutras to assert their tenets, and they are not attached to the names of dharma or persons. Because they explain dharmas in relation to examples, they are known as Exemplifiers. Third, the tenets are based on three aspects: ground, path, and fruition. Regarding the ground of phenomena, they assert that the number of truths is definitively two, and by what is the conventional truth established as true? It is by conventional consciousness, which is merely imputed by conceptual thought, because it obscures seeing the reality of the self-characterized nature of things. Therefore, the object of appearance of conceptual thought is pervaded by universals, and universals, non-existent phenomena, and conventional (286) truth are coextensive and equal. The object of appearance of direct perception is pervaded by particulars, and particulars, existent things, and ultimate truth are coextensive and equal. As it is said in the Pramanavarttika: "Whatever has the ability to perform a function, That is ultimately existent here. The other is conventionally existent, Those are the characteristics of self and universal." Furthermore, they also assert that atoms are without directional parts, and that consciousness is momentary and without parts, and so forth. However, unlike the Vaibhashikas, they do not assert that the three times are substantially existent, nor do they assert that space is a permanent entity, and so forth. Second, the object of the path is the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence and so forth. However, merely practicing the wisdom that realizes the emptiness of the person, that is, realizing the emptiness of an independent, self-sufficient, substantially existent person, this practice, which is separate from skillful means, great compassion, and so forth, is the Lesser Vehicle's own path. Both the way of proceeding on the Buddha's path and the inferior path only establish the five paths, and do not establish the ten bhumis and so forth. What is to be abandoned is the grasping at a self of the person.
Tibetan
། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་ (༢༨༧)འཛིན་དང་ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་བཞག་ལ་བསམ་སྦྱོར་ཕུན་ཚོགས་གཉིས་ཡུན་རིང་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་དྲུང་ནས་བྱུང་སྟེ། སྤང་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དང་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱིས་རང་དོན་མཐར་ཕྱིན་པའི་བདེ་གཤེགས་གཉིས་ལས་གཞན་དོན་མཐར་ཐུག་སྐྱོབས་པས་གདུལ་བྱ་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ཏེ་སྨིན་གྲོལ་ལ་འགོད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུར་འདོད་ལ། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྐྱང་བ་ཙམ་བསྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་ཙམ་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དེ་དག་དགག་ཚུལ་ནི། ཐུན་མོང་གི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་ནུས་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །སྤྱིར་བྱེ་མདོ་ཐུན་མོང་ལ་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཞིར་འདོད་དོ། །ཇོ་བོས། ཉན་ཐོས་རྣམ་བཞི་སྤྲུལ་པ་དང་། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྱུར་བ་དང་། །ཞི་བགྲོད་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །ཞེས་པའི་དང་པོ་ནི། མཆོག་ཟུང་དང་། རབ་འབྱོར་དང་མ་འགགས་པ་སོགས་སོ། །མྱང་འདས་ལས་ནི་ལྷས་བྱིན་དང་། །དྲུག་སྡེ་ཡང་དེར་བསྡུས་སོ། །གཉིས་ (༢༨༨)པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་རང་ལམ་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་འཇུག་པའོ། །བཞི་བ་ནི་བསམ་པ་ཐེག་ཆེན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །ཐེག་དམན་གྱིས་བསྡུས་ཕྱིར་རྩ་བར་རང་རྒྱལ་ལོགས་སུ་མ་བསྟན་ལ་ས་བཅད་ཙམ་བརྗོད་ན། གྲུབ་མཐའ་དེ་ལ་དབྱེ་བ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཡུལ། སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིགས། ལྟ་བ། རྟེན་འབྲེལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་བྱང་གཉིས་གང་རུང་མིན་ཏེ་དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཕྱི་གཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མི་འདོད་ཀྱང་ཡུལ་རྫུན་སྣང་འཛིན་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་མི་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྟོག་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་རིག་པ་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་ལྡོག་སྟེ་བསྒོམ་པས་སྲིད་པའི་རྩ
Chinese
仅仅是烦恼性的无明和非烦恼性的无明等等的名称，不承认法我执（287）和所知障等等的名称。第三，关于果的分类，长期修习积累二资粮，从根源上断除了两种无明的种子，通过具备三种殊胜的断证功德，为了自身利益达到究竟的善逝，以及为了他众利益达到究竟，救护众生，为所化有情转动四谛法轮，安置于成熟解脱之道的，被认为是无上菩提的果。仅仅修习无常等十六行相，断除烦恼性的无明，现证阿罗汉果位，这是现证下劣菩提的方式。这些的破斥方式，在共同的场合中通过教义的力量可以领悟，因此不再赘述。总的来说，对于俱舍和律藏的共同之处，从宗派的角度可以分为四种。觉窝（阿底峡尊者）说：声闻四种化身和，圆满菩提转变和，寂灭行持宗派执。其中第一种是，胜友和，罗睺罗和不退转者等等。涅槃经中提婆达多和，六群比丘也包括在其中。第二（288）种是声闻的加行道获得忍位后转变为佛，第三种是从自己的道如何宣说的那样进入。第四种是发心大乘者执持声闻的宗派。因为包含在小乘中，所以在根本上没有单独说明声缘乘，只是简单地说一下科判。那个宗派有三种
English
They only accept terms like ignorance with afflictions and ignorance without afflictions, but do not accept terms like clinging to the self of phenomena (287) and cognitive obscurations. Third, regarding the classification of results, by practicing the two accumulations of merit and wisdom for a long time, the seeds of both types of ignorance are uprooted. Through possessing three special qualities of abandonment and three special qualities of realization, the Sugata who has perfected his own benefit, and who ultimately protects others for the benefit of others, turns the wheel of the four truths for those to be trained, and places them on the path to maturation and liberation, is considered the result of unsurpassed enlightenment. Merely meditating on the sixteen aspects of impermanence, etc., abandons only ignorance with afflictions and manifests the state of an Arhat, which is the way to manifest inferior enlightenment. The way to refute these is not elaborated because it can be understood by the force of the teachings in the common context. In general, the common ground of the Vinaya and Abhidharma is considered to be divided into four types from the perspective of lineage. Jowo (Atisha) said: "The four emanations of Shravakas, and the transformation into complete enlightenment, and the holders of the doctrine of peaceful conduct." The first of these are Superior Friend, Rahula, and the irreversible, etc. In the Nirvana Sutra, Devadatta and the group of six are also included there. The second (288) is when a Shravaka, having attained forbearance on the path of preparation, transforms into a Buddha. The third is to enter as it is explained from one's own path. The fourth is when a Mahayana practitioner holds the doctrine of the Shravakas. Since it is included in the Hinayana, the Pratyekabuddha is not specifically mentioned in the root text, but only a brief mention of the topics. That doctrine has three divisions: the object of focus, the nature of the practice, and the result of the accomplishment. The first has three: lineage, view, and dependent origination. The first is: neither Shravaka nor Bodhisattva, but one who has become a person of middling faculties. The second is: although they do not accept the self of the person and external apprehended particles as atoms, they do not abandon the momentary consciousness of the grasper of falsely appearing objects. The Ornament for Clear Realization says: "In order to abandon the thought of the object of apprehension, and because the grasper is not abandoned, the path is like the coral of a support, it should be known as well-collected." So it is said. The third is: by meditating on the twelve links of dependent origination, such as ignorance, in forward and reverse order, the root of existence