Tibetan
རྒྱ་ལྔ་བཅུ་བ་ལས། །ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་སྦྱོར་བས་ན། །ཀུན་མཆོག་མཉམ་ཉིད་རྫོགས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་ངོར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་སྟེ། འཇམ་དཔལ། རྨི་ལམ་ནི་སྣང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ནམ་གཟུངས་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོས་པས་སངས་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་གསུངས་པ་ནི་སྦྱོང་བ་སྔོན་སོང་གི་གང་ཟག་གམ་མིན་ཀྱང་དགེ་བའི་ས་བོན་བཞག་ནས་ནམ་ཞིག་སྟོབས་སུ་གྱུར་དུས་འབད་མེད་འཚང་རྒྱ་བར་བསྟན་པ་དང་། བཞི་པ་གང་ཟག་ལ་དགོངས་པ་དེ་དེའི་མཆོག་འཛིན་ནམ། དགེ་བ་གང་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་བྱེད་ན་འདི་ལས་གཞན་ལྷག་པར་མེད་པར་སྙམས་ (༢༦༤)པ་ལམ་གྱི་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྨད་དེ་གཞན་ཞིག་བསྔགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་བསྟན་བཤད་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི་ལྡེམ་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་གང་ཞིག་གི་བློ་ལ་ཟབ་མོའི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་མི་ཆུད་དེ་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ། རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་དགའ་བའི་མིང་དང་ཆ་ལྡན་གྱིས། ཇི་བཞིན་མིན་པར་རྣམ་པར་ཀྱོགས་ནས་བཤད་ཀྱང་དགོངས་པའི་ཕུགས་སུ་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་གཟུང་ཕྱིར། ཚིག་མཐུན་དོན་མི་མཐུན་པར་བཤད་པ་སྟེ། གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ནི་དབྱེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དབྱེ་ན་ཞུགས་པ། མཚན་ཉིད། གཉེན་པོ། །བསྒྱུར་བ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་སྟེ། དང་པོ་ཞུགས་པ་ལྡེམ་དགོངས་གང་ཞིག་ཉན་ཐོས་དག། སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་པས་ཡིད་སྐྲག་ནས་ཐེག་ཆེན་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་སྤོངས་པ་ལ། གཟུགས་སོགས་ཡོད་པར་སྨྲོས་པས་རང་མཚན་དུ་གྲུབ་པར་གོ་ནས་དེ་མ་ཐག་འཇུག་ལ། རྒྱལ་བས་ཚུ་རོལ་སྣང་ཚོད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་དགོངས་ནས་གསུངས་པའོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ལྡེམ་དགོངས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རིམ་བཞིན་ཀུན་བརྟགས་དང་། གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་རྣམ་པ་ (༢༦༥)གསུམ་དག་བསྟན་པ་ལས། དང་པོ་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཉིས་པ་གཞན་དབང་སྐྱེ་བས་སྟོང་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གསུམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པས་སྟོང་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གང་དུ
Chinese
《五十颂》中说：一切皆为空性之体性，然虚空亦无自性。以虚空之体性结合，则一切殊胜平等皆得圆满。如是说。第二种为意在别义，即从色蕴乃至一切种智之间的所有法，于迷乱显现中似有，然若加以分析则无成立。如《文殊经》云：梦境虽显现然非真实存在。如是，一切法虽显现然非真实存在。如是说。第三种为意在别时，如听闻佛名或陀罗尼等，即说能成佛，此乃指已具足先前修持之士，或虽非如此，然已种下善根，待何时转为强大之时，便能毫不费力地成就佛果。第四种为意在补特伽罗，即对于彼彼所执为最胜者，或对于任何所修之善行，若认为除此之外别无更殊胜者（２６４），此将成为修道之障碍，故而贬低彼者而赞叹其他。第二种又分教示与解释，初者以“隐晦”等词句教示。所谓隐晦之意，乃对于某些根器之士，甚深之义无法如实领会，以致心生犹豫者，暂时以悦意之名相与部分内容，虽非如实而作委婉之说，然于究竟之意，仍为引导其趋入正道。此乃言辞相符而意义相异之说。第二种个别解释，则以“若分”等词句教示。若分则有：趣入、体性、对治、转变等隐晦之意。初者趣入隐晦之意，乃对于声闻乘者，闻说空性而心生恐惧，舍弃大乘无自性之法者，若说色等存在，彼等便理解为自相成立，并立即趣入。然胜者乃以如幻如梦之显现而作是说。第二种体性隐晦之意，乃为使人知晓无自性之义，而依次宣说遍计所执、依他起、圆成实三种（２６５）。初者遍计所执，以自性空故为无自性。二者依他起，以生空故为无自性。三者圆成实，以胜义谛空故为无自性。是故一切诸法于何
English
From the Fifty Verses: "All things are of the nature of space, but space itself has no nature. By combining the nature of space, all supreme equality is perfected." Thus it is said. The second is the intention for another meaning, which is to show that all phenomena from form to omniscience appear to exist in the face of delusion, but are not established upon examination. As it is said in the Manjushri Sutra: "Dreams appear but are not real. Likewise, all phenomena appear but are not real." Thus it is said. The third is the intention for another time, which is to say that hearing the name or dharani of a Buddha will lead to enlightenment. This refers to a person who has previously practiced, or even if not, has planted the seeds of virtue, and when they become powerful, they will effortlessly attain enlightenment. The fourth is the intention for a person, which is to criticize and praise another because holding on to something as supreme, or thinking that there is nothing better than the virtue one practices (264), becomes an obstacle to the path. The second also has two parts: teaching and explanation. The first is taught by "obscure" and so on. The so-called obscure intention is for those who cannot understand the profound meaning as it is and are in a state of doubt. For a while, it is explained in a roundabout way with pleasing names and partial contents, but in the end, it is to guide them to the correct path. This is saying that the words are the same but the meanings are different. The second, separate explanation is taught by "if divided" and so on. If divided, there are: entering, nature, antidote, transformation, which are obscure intentions. The first, entering obscure intention, is for those who are afraid of emptiness when they hear it and abandon the Mahayana Dharma of no nature. If it is said that form and so on exist, they will understand that they are established by their own characteristics and enter immediately. But the Victorious One said this with the intention that appearances are like dreams. The second, nature obscure intention, is to teach the three aspects of imputation, dependence, and perfection (265) in order to understand the meaning of no nature. The first, imputation, is empty of its own nature and therefore has no nature. The second, dependence, is empty of arising and therefore has no nature. The third, perfection, is empty of ultimate truth and therefore has no nature. Therefore, all phenomena are in what
Tibetan
འང་མི་གནས་པས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཆོས་ཟབ་པ་དག་ཏུ་སྟོན་པའོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོ་ལྡེམ་དགོངས་ནི་གཞན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ནི་རྒྱལ་བ་གཞན་ལས་སྐུ་ཚེ་ཐུང་ཞིང་འོད་ཀྱང་ཆུང་ལ། འཁོར་ཡང་ཉུང་ངོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་ལྡོག་པའི་ཐབས་སུ་དགོངས་ནས་རྣམ་སྣང་གངས་ཆེན་མཚོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྦྲུལ་གཞི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཞལ་གྱི་བཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྐུ་ཚེ་རིང་ཐུང་དང་རིགས་མཆོག་དམན་དང་སྐུ་བོངས་ཆེ་ཆུང་ཚད་ཀྱིས་འཇལ་བ་མིན་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གདུལ་བྱའི་སྣང་ངོར་ཆུ་ཟླ་ལྟར་འཆར་བ་ལས། དོན་དུ་ཆོས་སྐུ་དང་རོ་གཅིག་པར་མཉམ་པ་སྟེ། ཚོགས་བསགས་ཀྱི་ཡུལ་ལའང་བཟང་ངན་མེད་པར་མཉམ་པས་ན་དོན་དེ་ལྟ་བུར་དགོངས་པའོ། །བཞི་པ་བསྒྱུར་བ་ལྡེམ་ (༢༦༦)དགོངས་ནི་བསད་བྱ་མ་ཡིན་པའི། ཕ་མ་གསོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་བྱ་མིན་པ། རྒྱལ་པོ་དང་ནི་གཙང་སྦྲ་ཅན་གཉིས་བཅོམ་པར་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་སྟེ། ཕ་ནི་སྲེད་པ་དང་། མ་ནི་ལེན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ལས་རླུང་དབུ་མར་བཅིངས་པའི་ཚེ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གསོད་པའི་སྒྲར་ཞུགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཀུན་གཞི་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་དང་། དགེ་སྦྱོངས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་འཛིན་གྱི་ལྟ་བའི་གཙང་སྦྲ་ཅན་གཉིས་ཡིན་ལ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་སོགས་ནི་ཡུལ་འཁོར་བཅས་ཏེ། དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ལ་བཅོམ་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས་བཏགས་པའི་དོན་ཇི་བཞིན་དུ་རྣལ་མར་བཟུང་ན་ནོར་བ་ཆེན་པོའོ། །སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི་མདོར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། མདོར་ན་དགོངས་པ་ཅན་དང་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དགོངས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ཡིད་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱིས་ཕ་རོལ་པོ་མངོན་སུམ་པར་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མིན་ལ། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ཕ་རོལ་གང་ཞིག་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་བྱེ་བྲག་སོགས་རྣམ་པར་འགྱེད་པ་ནི་གསུང་རབ་ཀུན་ལ་བལྟ་བའི་མིག་དང་མཚུངས་སོ། །གཞལ་བྱ་དམ་པའི་ཆོས་ (༢༦༧)ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཞལ་བྱའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་ངོས་ནས་རྒྱལ་བས་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གསུངས་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་པ་དང་དོན་དམ་པ་སྟེ། བདེན་པ་གཉིས་ལས་གསུམ་
Chinese
也因为不住于任何处，所以才宣说那些应该讲述的甚深法义。第三，对治隐晦之意是指，为了对治他人认为如来佛比其他佛陀寿命短、光芒小、眷属少的邪见，所以想到，无尽的遍照大雪海的身语意功德事业，是庄严轮的蛇形基础的自性，就像是亲口承诺一样。寿命的长短、种姓的高低、身量的大小，不是用尺度来衡量的。因为所有佛的断证没有好坏之分，色身如水中月亮般显现在所化众生的面前。实际上，与法身无二无别，平等一味。积累资粮的对境也没有好坏之分，平等一味，所以是如此考虑的。第四，转变隐晦之意（266）是指，对于不应杀害的父母进行杀害，以及对于不应摧毁的国王和具有净行者进行摧毁的说法是这样的：父亲是指贪欲，母亲是指取。从这两者中，当风被束缚在中脉时，对于完全清净的状态，用“杀害”这个词来表达。国王是指阿赖耶识，同样，婆罗门是指对坏聚见，沙门是指对戒律和苦行执为殊胜的净行者。内部的生处、识蕴、八识等等是连同所依处一起的。这些自性清净的事物，只是安立了摧毁的名称，如果按照字面意思去理解，那就大错特错了。总结要点，用“总之”等词语来表示。总之，有意义和隐晦意义的区别是：有意义是指仅仅将需要做的事情在心中进行思量，不需要顾及对方是否明显地接受。而隐晦意义则需要顾及对方是否接受的差别等等，这些区分就像是观察所有经论的眼睛一样。衡量圣法的法相（267），用“衡量”等词语来表示。从衡量的角度来说，如果将佛陀所说的八万四千法门全部归纳为一个要点，那就是世俗谛和胜义谛，也就是二谛之外的第三
English
Also, because it does not abide anywhere, it teaches the profound Dharma meanings that should be spoken. Third, the antidote of the hidden intention is that in order to counteract the wrong view that others think that this Tathagata has a shorter lifespan, smaller light, and fewer retinues than other Buddhas, it is thought that the inexhaustible body, speech, mind, qualities, and activities of Vairochana, the Great Snow Sea, are the very nature of the serpent foundation of the Wheel of Adornment, like a personal promise. The length of life, the high or low lineage, and the size of the body are not measured by size. Because there is no good or bad in the abandonment and realization of all Buddhas, the form body appears like a moon in water to the perception of those to be tamed. In reality, it is equal and of one taste with the Dharmakaya. There is no good or bad in the field of accumulating merit, it is equal and of one taste, so it is considered in this way. Fourth, the transformation of the hidden intention (266) refers to the killing of parents who should not be killed, and the destruction of kings and those with pure conduct who should not be destroyed, as follows: father refers to craving, and mother refers to grasping. From these two, when the wind is bound in the central channel, the word "killing" is used to express the state of complete purity. The king refers to the Alaya consciousness, and similarly, the Brahmin refers to the view of the aggregates, and the Shramana refers to the pure conduct of holding the vows and asceticism as supreme. The internal sense bases, consciousness aggregates, eight consciousnesses, etc., are together with their objects. These things that are pure in nature are merely names for destruction, and if they are taken literally according to their meaning, it would be a great mistake. The main point of the occasion is indicated by the words "in short" and so on. In short, the difference between having meaning and having hidden meaning is: having meaning refers to merely thinking about the thing that needs to be done in the mind, without needing to consider whether the other person obviously accepts it. Hidden meaning, on the other hand, needs to consider whether the other person accepts the difference, etc., and these distinctions are like the eyes for observing all the scriptures. Measuring the aspects of the holy Dharma (267), it is indicated by the words "measuring" and so on. From the perspective of measuring, if all the eighty-four thousand Dharma doors spoken by the Buddha are summarized into one point, it is the conventional truth and the ultimate truth, that is, the third beyond the two truths.